Η Ιστορία μιας ανισσόροπης γειτονιάς
Άχμαντ Ελντίν
Μικρός που ήμουν στην γειτονία μου σχεδόν επί καθημερινή βάση οι γείτονες μας φώναζαν την αστυνομία. Όχι γιατί σαν οικογένεια ήμασταν φασαριόζικη η φωνακλάδες. Απλά είχαμε ένα άτυπο τζαμί, και αυτό προκαλούσε.
Περίπου αρχές του 1989 όταν ο πατέρας μου έκανε την κίνηση να ανοίξει έναν μικρό χώρο, ούτε 50 τμ, σχεδόν όλη η γειτονία κήρυξε πόλεμο στο μικρό τζαμί. Σε μια τοποθεσία αρκετά κεντρική και λαϊκή, πάνω κάτω αντιλαμβανόμασταν τους λόγους γιατί αντιδρούσαν οι κάτοικοι τόσο έντονα
Πέρα βεβαίως που τώρα τα πράγματα είναι καλύτερα και το τζαμί έγινε Μουσουλμανικός σύλλογος που στεγάζει εκτός από δραστηριότητες και την προσευχή των Μουσουλμάνων και μεταφέρθηκε. Αναγκαστήκαμε και αφήσαμε την γειτονία μας, και ανοίξαμε το «τζαμί» σε άλλο σημείο. Το καινούριο μέρος ήταν σε καλύτερη γειτονία, μεγαλύτερος ο χώρος(250τμ) και αξιοπρεπέστατο με σύγκριση με το άλλο. Και βεβαίως χωρίς τους ενοχλητικούς γείτονες.
Το παράξενο με αυτούς τους γείτονες ήταν το εξής:
Πολέμησαν με νύχια και δόντια το μικρό μας τζαμί τότε, διότι σαν χριστιανοί όπως έλεγαν δεν θελαν ένα τζαμί στην γειτονία τους και Μουσουλμάνους να μαζεύονται για προσευχή. Καυχιόντουσαν τον συντηρήσιμο τους σε αυτό το θέμα. Και καθημερινά τόνιζαν ότι εδώ είναι Ελλάδα και είναι Χριστιανική χωρά, και αλλά όμοια φασιστοειδή σχόλια.
Το αστείο είναι ότι μετά από πολλά χρόνια που πέρασαν και αφού στεγάσαμε αλλού το νυν Σύλλογο μας και τέως τζαμί. Τώρα στην γειτονία άνοιξε ένας Οίκος ανοχής!
Ούτε μια φωνή δεν σηκώθηκε, ούτε μια φωνή δεν διαμαρτυρήθηκε!
Ξαφνικά οι γείτονες έγιναν «μοντέρνοι» «ανοιχτόμυαλοι» είπαν «ναι» με την στάση τους και την συμπεριφορά τους στον Οίκο ανοχής της πορνείας και της αμαρτίας. Και όχι στον οίκο όπου τότε, όχι μόνο έγκλημα η αμαρτία δεν γινόταν αλλά λατρευόταν ο Ένας και μόνο Θεός, ο Θεός του Αβραάμ, του Μωυση, του Ιησού και του Μωάμεθ.
Βλέπετε είναι μοντέρνοι τώρα και «μπροστά» οι γείτονες. Ειδικά οι άντρες τις παρέας, με το σεις και το σας στην «τσατσά» και την ιερόδουλη. Αλλά με σθένος εναντία σε αυτούς που κάποτε έβαζαν το κεφάλι τους κάτω λέγοντας « Όλη η δόξα ανήκει σε Εσένα Θεέ μου» «Δόξα στον Ύψιστο».
Ο Συντηρήσιμος λοιπόν των γειτόνων χάθηκε. Η Θεοφοβία έσβησε. Γνώριζαν μόνο να την κρατούσαν για το τζαμί και τους Μουσουλμάνους.
Τα δυο μέτρα και τα δυο σταθμά σε όλο τους το μεγαλείο. Και το χειρότερο να είναι υπέρ της ανηθικότητας και της παρακμής έναντι της ηθικής και τις σεμνότητας.
