Άχμαντ Ελντίν
Η θρησκεία στις μέρες μας γίνεται παράδοση. Πολλές φορές αναμιγνύεται με την παράδοση που είδη έχουμε η με τα ήθη και έθιμα μας. Τις περισσότερες φορές (αν όχι όλες) βλέπουμε πως η θρησκεία Χρησιμοποιείται σαν δικαιολογία για να γλεντήσουν ορισμένοι, να περάσουν καλά, αγνοώντας εντελώς το οποιοδήποτε θρησκευτικό η θεολογικό στοιχείο.
Βλέπουμε για παράδειγμα ότι ο θρησκευτικός γάμος δεν γίνεται επειδή το ζευγάρι θέλει να είναι νόμιμο στα μάτια του Θεού, μιας και έχουν συνευρεθεί ερωτικώς και πριν τον γάμο, αλλά κυρίως για την γιορτή της ημέρας αυτής που θα καλέσουν φίλους, γνωστούς και γενικά θα διασκεδάσουν.
Όταν βαφτίζουν το παιδια τους δεν το κάνουν για να τα απαλλάξουν από το δήθεν προπατορικό αμάρτημα, αλλά για να ονομάσουν επίσημα το παιδί, να καλέσουν φίλους, να στολίσουν το σπίτι τους η την εκκλησία τους, να κάνουν ένα πάρτι στο σπίτι, να βγάλουν φωτογραφίες κτλ.
Όταν έρχονται τα Χριστούγεννα(καλή ώρα) δεν τους ενδιαφέρει αν γεννήθηκε ο Χριστός η όχι, να κάτσουν να διαβάσουν την ιστορία του κτλ. Αυτό που τους νοιάζει, και μάλιστα τους αγχώνει πολλές φορές, είναι να έρθει η ώρα του γλεντιού του φαγητού και του ποτού. Παραμονή Χριστουγέννων βράδυ για να τιμήσουν την γέννηση του Χριστού κλείνουν τραπέζι σε νυχτερινό κέντρο με τον αγαπημένο τους τραγουδιστή.
Το Πάσχα και συγκεκριμένα η ανάσταση του Χριστού που θεωρείτε το μεγαλύτερο και το σπουδαιότερο γεγονός για την Χριστιανοσύνη, αυτό που τους νοιάζει είναι το τι θα φορέσουν στην Εκκλησία, πόσα βεγγαλικά θα πετάξουν, να φαγωθεί στην ώρα της η μαγειρίτσα, και να καλοψηθεί το αρνάκι. Βεβαίως μετά την ανάσταση, για την χαρά, τιμούν τον Χριστό πίνοντας, χορεύοντας τσιφτετέλια σε νυχτερινά κέντρα. Με άλλα λόγια αναστήθηκε δεν αναστήθηκε, γεννήθηκε δεν γεννήθηκε ο Χριστός δεν τους πολύ ενδιαφέρει.
Όταν θα έρθει ο ώρα να θαφτεί ο νεκρός, τους νοιάζει πιο πολύ η τελετή, χάνοντας την ουσία, η οποία είναι ότι μια μέρα όλοι μας θα συναντήσουμε τον Δημιουργό μας και πρέπει να είμαστε εντάξει απέναντι Του σε αυτήν την ζωή. Όλοι τους η προσοχή στρέφεται στον νεκρό και όχι στους ίδιους που πρέπει να παραδειγματίσουν και να σκεφτούν ότι πρέπει να αξιοποιήσουν την ζωή τους.
Να σημειωθεί ότι οι «πιστοί» συμπατριώτες μας θυμούνται την Εκκλησία μόνο στις 4 χαρούμενες παραπάνω περιπτώσεις και στην 1 οπού είναι και λυπητερή. Στην ουσία την θυμούνται μόνο για διασκέδαση και για να θαφτεί ο νεκρός, όχι για καμία πνευματική αφύπνιση του εαυτού τους μέσω της θρησκείας τους.
Όπως καταλάβατε αναφέρομαι στην πατρίδα μου την Ελλάδα και στους συμπατριώτες μου τους Έλληνες στο πως αντιλαμβάνονται την πίστη τους τον Χριστιανισμό. Εννοείτε ότι υπάρχουν και αυτοί που πραγματικά πιστεύουν και είναι θεοσεβούμενοι και τηρούν τις θρησκευτικές τους εορτές για αυτό που είναι, χωρίς καμία κατάχρηση. Δυστυχώς όμως είναι η εξαίρεση αυτά τα άτομα και όχι ο κανόνας όπως αρχικά ανέφερα.
Από την άλλη, η ίδια η Εκκλησία δεν κάνει καμία προσπάθεια για να εξαλείψει αυτό το σκεπτικό και την νοοτροπία. Πως βεβαίως να εναντιωθεί όταν αυτό το σκεπτικό της αποφέρει τεράστια κέρδη; Σκεφτείτε μόνο τι πληρώσατε στο γάμο σας και στα βαφτίσια του παιδιού σας, η σε μια κηδεία, και θα καταλάβετε γιατί η Εκκλησία σιωπά επίτηδες.
