«Όποιος διαβάζει και μελετά τα εδάφια του Κορανίου θα ανακαλύψει ότι το Ισλάμ είναι μια πίστη, που προτρέπει τον άνθρωπο στη δράση, γιατί η εργασία είναι η ζωή και χωρίς την εργασία η ζωή θα πάψει να υφίσταται. Επομένως, βρίσκουμε σε πολλά Κορανικά εδάφια ότι Ο Θεός συνέδεσε τις ενάρετες πράξεις με την αληθινή Πίστη. Οι ενάρετες πράξεις είναι οι πράξεις, και οι ενέργειες που εκτελούνται είτε θρησκευτικής, ή κοινωνικής φύσης για την ωφέλεια της ανθρωπότητας, ή την απόκρουση του κακού:
Το Κοράνι λέει:
«Και πες (τους): “Αγαθοεργείτε! Τα έργα σας (σύντομα) θα το εκτιμήσουν ο ΑΛΛΑΧ, κι ο Απόστολος Του». [Κοράνι 9:105]
Το Κοράνι προτρέπει τον κόσμο να δουλεύει ακόμα και την Παρασκευή, ημέρα ανάπαυσης, και λατρείας των Μουσουλμάνων:
«Κι όταν η Προσευχή τελειώσει, τότε σκορπιστείτε στη γη (όπου θέλετε), κι επιδιώξετε τη Χάρη του ΑΛΛΑΧ.» [ Κοράνι 62:10]
Ο Προφήτης προέτρεψε τους πιστούς, να εργάζονται μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής τους, και μέχρι το τέλος του κόσμου. Αναφέρεται ότι έχει πει: «Αν η τελευταία ώρα φτάσει, και σας βρει με βλαστό στο χέρι, που σκοπεύατε να φυτέψτε, αν μπορέσετε φυτέψτε τον». Ο Προφήτης επίσης δεν ενέκρινε εκείνους, που δαπανούσαν την ημέρα τους, και τη νύχτα προσευχόμενοι στα τεμένη, και βασίζονταν σ’άλλους για να τους συντηρήσουν. Επαίνεσε επίσης εκείνον που μοχθώντας κέρδιζε τα προς το ζην, και είπε ότι το χέρι που μοχθεί εργαζόμενο είναι ευλογημένο από Τον Θεό.
Ο Προφήτης, που είναι το υπόδειγμα όλων των Μουσουλμάνων, όπως δηλώνεται και στο Κοράνιο, δούλευε, σχεδίαζε, μελετούσε, και ετοίμαζε τα πάντα, που χρειαζόταν και μετά εμπιστευόταν την επίτευξή τους Στον Θεό. Το να εμπιστευτούμε Τον Θεό δε σημαίνει να παραμελήσουμε την εργασία και να προσευχόμαστε στον Θεό για να πραγματοποιήσει ακούραστα την ελπίδα μας. Ο λόγος γι’αυτό είναι ότι η πίστη και η εμπιστοσύνη Στον Θεο δεν είναι μόνο αναγκαία, αλλά και υποχρεωτική, για να μας υπενθυμίζει τον Παντοδύναμο, που μας Εμπνέει πνευματική ενέργεια, η οποία μας καθιστά ικανούς να υπερισχύουμε εμπόδια, ή προβλήματα με αποφασιστικότητα. Αυτή η εμπιστοσύνη και εξάρτηση από Τον Θεό, θα πρέπει να είναι μια ισχυρή και θετική δύναμη, και όχι μια παθητική και απαθής στάση.
Το να βασίζεται κανείς εντελώς Στον Θεό, χωρίς να κάνει καμία προσπάθεια για να πραγματοποιήσει τους στόχους του, με την πρόφαση ότι η Βούληση Του Θεού θα
πραγματοποιηθεί όπως Εκείνος Θέλει, το Ισλάμ το απορρίπτει, γιατί Ο Θεός δεν Βοηθά κάποιον, που δεν προσπαθεί να βοηθήσει τον εαυτό του. Ο Θεός όμως Βοηθά κάποιον, που αγωνίζεται για να κατορθώσει τους στόχους του:
«Ο ΑΛΛΑΧ- βέβαια – ποτέ δεν θ’ αλλάξει την κατάσταση ενός λαού, αν αυτοί οι ίδιοι
δεν αλλάζουν ό,τι είναι μέσα στις ψυχές τους» [Κοράνι 13:11]
Ο Όμαρ Ιμπν Αλ-Χαττάμπ(δεύτερος Χαλίφης, διάδοχος του Προφήτη) έδιωξε μια ομάδα, που δαπανούσαν όλο το χρόνο τους προσευχόμενοι στο τέμενος, και που βασίζονταν σ’ άλλους για να δουλέψουν και να τους συντηρήσουν και αναφώνησε: «Ο ουρανός δεν βρέχει χρυσάφι ούτε ασήμι». Υποστήριξε την δήλωσή του αναφέροντας μια απ’ τις Ρήσεις του Προφήτη_ και είπε:
«Κάντε ότι κάνουν τα πουλιά. Βγαίνουν κάθε πρωί με άδειες σγάρες και γυρίζουν στο τέλος της μέρας με γεμάτες». Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν το μάθημα απ’ τα πουλιά, που βγαίνουν κάθε πρωί για αναζήτηση τροφής, και γυρνάνε στο τέλος της μέρας με τον καρπό της αναζήτησής τους.»
Πηγή: Από το βιβλίο του Δρ. Μαχμούντ Χάμντυ Ζακζούκ «Ισλαμικές Αλήθειες», κεφ τέταρτο, σελίδα 47. Μεταφράστηκε από την ΝΙΝΑ Α. ΜΠΟΥΡΣΑΝ, επιμελήθηκε ελαφρώς από τον Άχμαντ Ελντίν.
