Ελληνίδες που ασπαστήκαν το Ισλάμ – Η ιστορία της Γλυκερίας

Ακολουθεί η ιστορία της αδελφής μας Γλυκερίας για το πως ασπάστηκε το Ισλάμ. Παραθέτω την ιστορία έτσι όπως μου την έστειλε η αδελφή μας. Στο τέλος της ιστορίας παραθέτω και το ηλεκτρονικό μήνυμα σε φωτογραφία.

«Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια μικρή πόλη της Ελλάδας. Η οικογένεια μου απαρτίζεται από χριστιανούς ορθόδοξους αποκλειστικά. Άλλους θρησκευόμενους και άλλους όχι τόσο. Ωστόσο, κοινωνικά, στα πλαίσια της πόλης πολλές φορές χαρακτηριζόταν κάποιος σαν καλός άνθρωπος ανάλογα με το αν πήγαινε στην εκκλησία συχνά ή γενικά ήταν κοντά σε αυτή. Έτσι και η δική μου παρουσία στην εκκλησία ήταν τακτική και μάλιστα η μητέρα μου από πολύ μικρή με έστελνε και κατηχητικό σχολείο. Εκεί, πέρα του ότι μαθαίναμε την θρησκεία, σε τακτά χρονικά διαστήματα, οργανώναμε εξομολόγηση. Δηλαδή όλα μαζί τα παιδιά του κατηχητικού πηγαίναμε σε κάποιον ιερέα για να εξομολογηθούμε. Ήμουν τακτική σε όλα αυτά και γενικά διψούσα να μάθω όλο και περισσότερα πράγματα για τη θρησκεία μου.  

Δεν είχα σκεφτεί να αμφισβητήσω τη θρησκεία μου και αν ποτέ μου περνούσε από το μυαλό, γρήγορα το απέρριπτα και το θεωρούσα αιρετική σκέψη. Ενώ για το Ισλάμ είχα ακούσει ελάχιστα πράγματα, μερικά διαστρεβλωμένα από το σχολείο και άλλα από τα ΜΜΕ. Υπήρχε από την άλλη και η ποντιακή καταγωγή που μου υπαγόρευε μίσος για το Ισλάμ, αφού και εγώ όπως και πολλοί άλλοι Έλληνες το είχα λανθασμένα συνδεδεμένο με τους Τούρκους.

Πολλές φορές αρκετά πράγματα στο Χριστιανισμό αντικρούονταν με την λογική μου, αλλά δεν τα αμφισβητούσα, σκεπτόμενη ότι ήταν δικό μου φταίξιμο μιας και εγώ δεν είχα το κατάλληλο πνευματικό επίπεδο.

Αφού τελείωσα τις σπουδές μου, πέρασα μια περίοδο όπου προσπαθούσα να κάνω μια εκτίμηση του τι είχα καταφέρει ως τότε και τι θα έκανα με το μέλλον μου. Από περιέργεια και μόνο, χωρίς καμία μα καμία πρόθεση, σκέφτηκα να ψάξω τι λέει τέλος πάντων αυτό το Ισλάμ και το ακολουθούν τόσοι άνθρωποι. Με το μυαλό μου έλεγα, ότι θα βρω τα λάθη του και θα αποδείξω πόσο αδαείς είναι όλοι αυτοί οι Μουσουλμάνοι.

Όταν όμως ξεκίνησα να διαβάζω για το Ισλάμ, άρχισα να βρίσκω μπροστά μου πράγματα τα οποία δεν είχα ακούσει ποτέ για αυτό. Και ήταν επίσης εντελώς διαφορετικά από αυτά που γνώριζα. Αυτά που έμαθα για παράδειγμα μέσω της εκκλησίας, του κατηχητικού, των ΜΜΕ σχετικά με το Ισλάμ, αποδεικνύονταν σαν μη αληθινά.

Ήθελα να μάθω περισσότερα. Πέρασα αμέτρητες ώρες διαβάζοντας και μελετώντας. Προσπαθούσα να βρω λάθη, για να νιώσω επιτέλους ασφαλής στα δικά μου πιστεύω. Προς έκπληξή μου, ανακάλυψα κοινά στοιχεία με το Χριστιανισμό, με τη μόνη διαφορά ότι πολλές από αυτές τις αρχές οι σημερινοί Χριστιανοί δεν τις κάνουν πράξη, Ενώ αντίθετα οι Μουσουλμάνοι φαίνονταν πιο θρησκευτικοί και πιο τυπικοί στην εφαρμογή των προσταγών της θρησκείας. Η οικογένεια μου θα τους χαρακτήριζε φανατικούς, αλλά εγώ ήθελα να φτάσω αυτό το πνευματικό επίπεδο.

Κάτι που με σόκαρε ήταν ο ισχυρισμός των Μουσουλμάνων ότι η Βίβλος έχει λάθη. Και δεν είναι θεόπνευστη. Η Βίβλος; Το ιερό μας Βιβλίο; Πως είναι δυνατόν; Κι όμως… ανακάλυψα πως έχει. Και πολλά μάλιστα. Και είναι λογικό κάτι τέτοιο, εφόσον δεν προήλθε από θεϊκή έμπνευση, αλλά ήταν προϊόν ανθρώπινης συγγραφής.  Το Κοράνι; Έχει και αυτό λάθη; Διαπίστωσα, πως όχι μόνο δεν έχει λάθη, αλλά σε αντίθεση με τη Βίβλο έχει παραμείνει αναλλοίωτο από τη στιγμή της αποκάλυψής του και είναι μάλιστα προϊόν θεϊκής αποκάλυψης. Έπειτα από αυτό το σημείο, ο ένας μύθος μετά τον άλλο για το Ισλάμ, άρχισε να καταρρέει και πραγματικά τώρα που σκέφτομαι εκείνη την εποχή αισθάνομαι λες και οδηγήθηκα προς το σωστό δρόμο. Έφτασα στο σημείο που ένιωθα τον εαυτό μου χαζό που προσκυνούσε εικόνες, πίστευε στην τριάδα, φορούσε φυλαχτά, λες και ένα δημιουργημένο αντικείμενο μπορεί να με βοηθήσει ή να αλλάξει αυτό που έχει προορίσει για μένα ο Δημιουργός.

Υποθέτω ότι οι αμφιβολίες ήταν πάντα εκεί, αλλά ποτέ δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να δώσει βάση σε αυτές.

Μετά από αυτό το σημείο, όσο περισσότερο διάβαζα για το Ισλάμ τόσο πιο σίγουρη ήμουν για την ανωτερότητά του και για το ότι ήθελα πλέον να είμαι κομμάτι του. Και όλα αυτά χωρίς να έχω συναντήσει ούτε έναν Μουσουλμάνο σε ολόκληρη τη ζωή μου. Και χωρίς ποτέ και κανείς να μου έχει μιλήσει για αυτό. Δόξα το Θεό. Σήμερα, και αφού έχουν περάσει σχεδόν 5 χρόνια από τότε, είμαι ευχαριστημένη που έκανα αυτή την επιλογή και που σίγουρα δεν έχω μετανιώσει ούτε για μια στιγμή.»

το ηλεκτρονικό μήνυμα που μου έστειλε η αδελφή μας

Ετικέτες: , , , , , , , , ,

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: