Άχμαντ Ελντιν
Είναι πολύ λυπηρό να βλέπουμε άτομα που θεωρούνται μορφωμένα να κάνουν τόσο άσχετες δηλώσεις σε θρησκειολογικά άρθρα. Αυτό αποκαλύπτεται κυρίως από την έλλειψη ιστορικών και θεολογικών στοιχείων που αδυνατούν να παρουσιάσουν. Και βεβαίως την πολύ κακή επιχειρηματολογία που προβάλουν.
Σήμερα θα αντικρούσουμε ένα τέτοιο άρθρο που λέγεται « Η Γυναίκα στο Ισλάμ» της Αρετής Δημοσθένους Πασχαλιδου. Θα παρακαλέσω τον αναγνώστη να διαβάσει το άρθρο της, και μετά το άρθρο μου έτσι ώστε να έχει μια ολοκληρωμένη εικόνα και των δυο απόψεων. Να σημειωθεί επίσης ότι θα επικεντρωθώ κυρίως στα επιχειρήματα της κ Πασχαλιδου που αναφέρει για την κατωτερότητα τις γυναίκας έναντι του άνδρα στο Ισλάμ, γιατί και αυτή είναι ουσία του θέματος.
Λέει η κ. Πασχαλιδου
«Με την ανατολή του Ισλάμ, αλλάζουν κάποια πράγματα σχετικά με τη θέση της γυναίκας, ωστόσο αυτή παραμένει αρκετά κατώτερη εκείνης του άνδρα. Ο ισλαμικός φονταμενταλισμός από τη μια και η πατριαρχική δομή της κοινωνίας από την άλλη συμβάλλουν στη διατήρηση της ανισότητας μεταξύ των δύο φύλων. Επιπλέον, με την είσοδό της η γυναίκα στο σπίτι του άνδρα, το οποίο τις περισσότερες φορές είναι το ίδιο με εκείνο των γονέων του, υφίσταται τον έλεγχο της πενθεράς, πράγμα πού διαφοροποιεί σημαντικά την ισορροπία δυνάμεων. Οί σπουδαιότεροι παράγοντες, οι οποίοι επηρεάζουν τη θέση της γυναίκας στο Ισλάμ είναι η θρησκεία, το δίκαιο, η παράδοση, οι κοινωνικές και οικονομικές δομές, καθώς και η ίδια η ψυχοσωματική εκπαίδευση κάθε γυναίκας. Παρόλο πού κάθε μουσουλμάνο άνδρα τον γέννα και τον ανατρέφει κάποια μητέρα, εντούτοις όταν αυτός ενηλικιωθεί έχει τόσο ισχυρές πατριαρχικές αντιλήψεις, έτσι πού δικαιολογημένα διερωτάται κανείς, η μητέρα του αν ήθελε η αν μπορούσε δεν θα διαδραμάτιζε κάποιο ρόλο στην τοποθέτηση του έναντι του «αδύνατου» φύλου; Το θέμα είναι πολύπλοκο και αξίζει να ασχοληθεί κανείς ιδιαίτερα με αυτό».
Απάντηση
Η κ. Πασχαλιδου κατανοεί ότι το θέμα είναι πολύπλοκο, αλλά κάνει ένα σωρό από άκυρους πολύπλοκους σχολιασμούς. Για παράδειγμα του Ισλαμικού φονταμενταλισμού όπου είναι μια δυτική ορολογία πλέον(άδικη) ενός πιστού Μουσουλμάνου η μιας Μουσουλμάνας. Επίσης το ότι μια οικογένεια είναι πατριαρχική δεν μας υπονοεί ότι η γυναίκα είναι κατώτερη, τουλάχιστον από την Ισλαμική θεολογία. Η αναφορά περί πεθεράς δεν βρίσκεται πουθενά στις Ισλαμικές πηγές, κυρίως είναι μέρος της κουλτούρας ( και τις ελληνικής) και όχι της πίστης, ένα λάθος που η κ Πασχαλιδου κάνει συχνά στο άρθρο της και αδυνατεί να καταλάβει ότι άλλο η κουλτούρα της κάθε χώρας και άλλο τι λέει η Θεολογία της πίστης. Τονίζει ότι κάθε Μουσουλμάνος που τον μεγαλώνει η μητέρα του θα μπορούσε να διαδραμάτιζε κάποιο ρόλο στην τοποθέτηση του έναντι του γυναικείου φύλου. Εξαρχης όμως ο Μουσουλμάνος και η Μουσουλμάνα εχουν εντολή να έχουν σε προτεραιότητα την μητέρα και μετά τον πατέρα. Κάτι που αναφέρει και η ίδια η κ. Πασχαλιδου όπως θα δούμε πιο κάτω. Πως λοιπόν δεν έχουμε ένα ρόλο στην τοποθέτηση του άνδρα απέναντι στο γυναικείο φύλο, όταν η προτεραιότητα είναι η μητέρα του και όχι ο πατέρας; Δεν είναι αυτό μια ένδειξη ότι δεν έχουμε απόλυτη πατριαρχία;
Συνεχίζει η κ Πασχαλιδου λέγοντας:
«Ξεκινώντας από τη θρησκεία, βλέπουμε πώς το ιερό βιβλίο των μουσουλμάνων, το Κοράνι, τονίζει ότι οι γυναίκες «οφείλουσι να εκπληρώσι τα εαυτών καθήκοντα ώς αρμόζει, οι δε άνδρες να προσφέρωνται προς αυτάς μετά δικαιοσύνης, αλλ’ έχουσι την εαυτών εξουσίαν» (Η Βούς, 2:228). Κατά τη μουσουλμανική θρησκευτική παράδοση, ο Μωάμεθ είπε χαρακτηριστικά για τη στάση της γυναίκας προς τον σύζυγο της: «Αν είχα εξουσία για το προσκύνημα, θα έδινα εντολή να προσκυνά η γυναίκα τον άνδρα της»2. Κάθε σύζυγος είναι υποχρεωμένη να έχει στάση προσοχής απέναντι στον σύζυγο της και να τον υπακούει, εκτός εάν αυτός θέλει κάτι το οποίο είναι θρησκευτικά απαγορευμένο. Αυτή διαμένει στην κατοικία του άνδρα της. Χωρίς την άδειά του, δεν μπορεί να κάνει επισκέψεις, ούτε και ελεύθερη επαγγελματική ζωή. Η απαγόρευση αυτή υπάρχει και σε νεώτερες νομοθεσίες, όπως, παραδείγματος χάριν, στην Αίγυπτο, στη Συρία, στο Ιράν και στο Ιράκ.»
Απάντηση:
Η κ Πασχαλιδου μας παρουσιάζει ένα χωρίο που στην ουσία δείχνει την ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών. Το χωρίο είναι ως εξής στα νεοελληνικά:
«Κι οι γυναίκες, σύμφωνα μ’ ό,τι είναι δίκαιο, θα έχουν τα ίδια δικαιώματα όπως κι υποχρεώσεις, οι άνδρες δε, υπερέχουν ένα βαθμό πιο πολύ».(Κοράνι 2:228)
Το εδάφιο μας δείχνει ότι ο άντρας έχει ένα βαθμό υπεροχής ως προς την υπευθυνότητα που έχει απέναντι στην γυναίκα του, και αυτό σε καμία περίπτωση δεν αντιλαμβάνεται ότι η γυναίκα είναι κατώτερη. Η κ. Πασχαλιδου χρησιμοποιεί μια μετάφραση ξεπερασμένη, ενώ η παραπάνω μετάφραση που προέρχεται από την ελληνική επίσημη μετάφραση είναι πιο κοντά(τουλάχιστον μέχρι τώρα) και αξιόπιστη προς το αραβικό πρωτότυπο(μπορείτε να κατεβάσετε το Κοράνι στην επίσημη Ελληνική μετάφραση από εδώ). Η υπεροχή ως προς την ευθηνή αυτή, στα χρόνια του Προφήτη Μωάμεθ περιγράφεται από τον ίδιο τον Προφήτη όταν λέει σε μια αυθεντική του διδασκαλία που την αναφέρει ο Bahz bin Hakim:
« Ο Προφήτης είπε ότι έχουμε ευθύνη απέναντι στις γυναίκες μας ως προς την συντήρηση τους και τις ανάγκες τους»
Ένας από τους μεγαλύτερους επιστήμονες του Κορανίου και ερμηνευτές, τονίζει ότι η υπεροχή αυτή του άνδρα προς την γυναίκα του είναι κυρίως η ευθύνες που έχει για το σπιτικό του και την οικογένεια του, μιας και ο Θεός τον έχει βάλει σαν οδηγό. ( πηγή: Ερμηνεία του Ibn Kathir στο Κεφ του Κορανίου 2:228)
Επίσης τονίζεται και σε έναν άλλον Κορανικο στίχο:
«Οι άνδρες, είναι οι προστάτες κι οι κύριοι των γυναικών, γιατί ο ΑΛΛΑΧ έχει χαρίσει ανώτερο βαθμό στους άνδρες απ’ τις γυναίκες, επειδή ξοδεύουν απ’ τις περιουσίες τους»(Κοράνι 4:34)
Εδώ βλέπουμε πάλι ότι η ανωτερότητα αυτή έχει να κάνει με την ευθύνη που έχει βάλει ο Θεός στον άντρα για την Γυναίκα του. Πρέπει να καταλάβουμε ότι το Ισλάμ βλέπει την οικογένεια σαν μια μικρή κοινωνία, και όπως σε κάθε κοινωνία κάποιος είναι επικεφαλής έτσι και στην οικογένεια ο επικεφαλής είναι ο άντρας, αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι η γυναίκα είναι κατώτερη η δεν συμμετέχει στην οικογένεια. Και αυτό φαίνεται έντονα από την ζωή του Προφήτη Μωάμεθ και την συμπεριφορά που είχε με τις γυναίκες του, μιας και τις είχε ορίσει σαν θρησκευτικούς ηγέτες κατά την απουσία του(πηγή Dr Karen Armstrong, Muhammad, σελ 364)
Η κ Πασχαλιδου λανθασμένα μας πληροφορεί για τα λόγια του Προφήτη που είπε «Αν είχα εξουσία για το προσκύνημα, θα έδινα εντολή να προσκυνά η γυναίκα τον άνδρα της». Αυτή η αναφορά γίνεται από τον Abdullah bin Abi Awfa και σωστά μεταφράζεται ως εξής:
«Εάν θα μπορούσα να διέταζα κάποιον να προσκυνήσει κάποιον άλλον εκτός του Θεού, θα διέταζα την γυναίκα να προσκυνήσει τον άντρα της». Αυτό δείχνει την υπερβολή που χρησιμοποιεί ο Προφήτης για να περιγράψει ότι ο άντρας για την γυναίκα( ένας σωστός άντρας) είναι τα πάντα για την γυναίκα, μιας και όπως είδαμε έχει την υποχρέωση από τον Θεό να την προστατεύει, να την συντηρεί, να ξοδεύει, και να καλύπτει γενικά ότι ανάγκες έχει. Ο Προφήτης δεν μειώνει την γυναίκα απλά τονίζει τα καλά χαρακτηριστικά ενός πιστού Μουσουλμάνου που πρέπει να έχει απέναντι στην γυναίκα του με μια δόση αρκετής υπερβολής όπως συνήθιζαν οι Άραβες της Μέκκας να κάνουν.
Η κ Πασχαλιδου κάνει μια εντελώς λάθος αναφορά ότι μια γυναίκα δεν μπορεί να έχει επαγγελματική ζωή η να κάνει επισκέψεις. Βεβαίως δεν φέρνει κανένα στοιχειό για αυτά εκτός ότι δήθεν αυτά είναι νόμοι σε ορισμένες αραβικές χώρες. Έχω τονίσει επανειλημμένος ότι επειδή κάποιες δήθεν Μουσουλμανικές χώρες έχουν τέτοιες νομοθεσίες δεν σημαίνουν ότι είναι και Ισλαμικές, αλλά του κράτους. Είναι γνωστό ότι στις χώρες που αναφέρει η κ. Πασχαλιδου δεν υπάρχει Σαρία(Ισλαμικό δίκαιο)
Η Γυναίκα στο Ισλάμ μπορεί να εργάζεται και επιπλέον τα κέρδη της να τα κρατά για τον εαυτό της μιας και ο άντρας της είναι αυτός που έχει την υποχρέωση και το καθήκον να την συντηρεί. Σύμφωνα με την Ισλαμική θεολογία και από πολλά παραδείγματα από την Ιστορία των πρώτων Μουσουλμάνων οι Μουσουλμάνες δούλευαν, ήταν δικαστές, ενεργοί στην πολιτική, στην κοινωνική ζωή της Ισλαμικής κοινωνίας, ακόμα και πολεμίστριες ( πηγή: http://www.crescentlife.com/thisthat/feminist%20muslims/working_women_during_early_islam.htm)
Συνεχίζει να λέει:
Όπως φαίνεται από τα πιο πάνω χωρία, μιλώντας συνήθως για τη γυναίκα και τη θέση της στην ισλαμική κοινωνία γίνεται αναφορά στη σύζυγο-γυναίκα, μια και στις μουσουλμανικές χώρες το μοντέλο της ελεύθερης μοναχικής γυναικας είναι άγνωστο. Κάθε σύζυγος εχει το δικαίωμα να επισκέπτεται τους γονείς της και τους στενούς συγγενείς της, παρόλο πού ο σύζυγος μπορεί να της απαγορεύσει να δέχεται επισκέψεις, εξαιρουμένων μικρών παιδιών από προηγούμενο γάμο, και κατά τους Μαλικίτες ακόμα και τους γονείς της μέχρι μόνο μία φορά την εβδομάδα. Η γυναίκα είναι υποχρεωμένη να έχει συζυγικές σχέσεις με τον άνδρα της, εκτός αν ο τελευταίος δεν έχει καταβάλει το συμφωνημένο μέρος της προίκας η εάν ένεκα νηστείας δικαιούται να αρνηθεί. Αδικαιολόγητη άρνηση των συζυγικών σχέσεων δίνει αυτόματα στον άνδρα το δικαίωμα για έκφραση της αποπομπής. Το ίδιο αποτέλεσμα έχει και η τυχόν χρήση αντισυλληπτικών εκ μέρους της γυναίκας.
Απάντηση:
Η κ. Πασχαλιδου δεν φέρνει καμία αναφορά και καμία πηγή από το Ισλάμ ( Κοράνι και διδάγματα του Προφήτη) για τους ισχυρισμούς της παρά αραβικές κουλτούρες και συνήθειες βεδουίνων. Το μοντέλο της ελεύθερης γυναίκας το γνωρίζουμε από την βιογραφία του Προφήτη Μωάμεθ, όπου η πρώτη του γυναίκα ήταν το αφεντικό του, πριν και καθώς και μετά τον γάμο ήταν ακριβώς αυτό το μοντέλο γυναίκας. Απαγορεύεται για τον άντρα να απαγορέψει στην γυναίκα του να μην επισκέπτεται τους γονείς της γιατί αυτό πάει κόντρα στη θεολογική θέση του Ισλάμ που θέλει τους δεσμούς συγγένειας να τηρούνται αυστηρά σαν εντολή του Θεού.(πηγή Φατουα από τον Μοχάμεντ Σαλιχ Μουνατζιντ, αρ 4631)
Η γυναίκα και ο άντρας ταυτόχρονα έχουν το δικαίωμα στο σεξ. Αν ο άντρας δεν θέλει να κάνει έρωτα στην γυναίκα του, όταν η γυναίκα του το ζητεί τότε αυτό είναι αμάρτημα στο Ισλάμ εκτός αν έχει έγκυρη δικαιολογία, αυτό ισχύει και για την γυναίκα (Φατουα από τον Μοχάμεντ Σαλιχ Μουνατζιντ, αρ 33597)
Λέει:
Το Κοράνι επιτρέπει στους άνδρες να τιμωρούν τις γυναίκες σε περιπτώσεις απείθειας, μή εφαρμογής των καθηκόντων τους, αλλά και για λόγους βελτίωσης του χαρακτήρα. Χαρακτηριστικά είναι στην προκειμένη περίπτωση τα λόγια του χωρίου (Αι Γυναίκες, 4:38); «Οί άνδρες είναι ανώτεροι των γυναικών ένεκα της ιδιότητος δι’ ης ο Θεός ύψ’ωσε τους μέν επί των δέ, και διότι οι άνδρες προικίζουσι τάς γυναίκας εκ του πλούτου αυτών… Ονειδίζετε εκείνας, ων την απείθειαν πτοεισθε. Θέλετε ορίσει εις αυτάς χωριστήν κοίτην, τύπτοντες αυτάς. Εάν όμως ύπακούωσιν υμάς, έστε προς αυτάς ευμενείς».
Ο ισλαμικός φονταμενταλιασμός από τη μια και η πατριαρχική δομή της κοινωνίας από την άλλη συμβάλλουν στη διατήρηση της ανισότητας μεταξύ των δύο φύλων.
Κατά τον μεγάλο μουσουλμάνο θεολόγο Al Ghazali «Ο γάμος είναι ένα είδος σκλαβιάς για τη γυναίκα. Καθήκον της είναι η απόλυτη υπακοή στον άνδρα σε κάθε πράγμα, εκτός εάν αυτό βρίσκεται σε αντίθεση με τους νόμους του Ισλάμ».
Απάντηση:
Η κ Πασχαλιδου αδυνατεί να παρουσιάσει πως ο στίχος εμπνέει ανισότητα. Όσον αφορά τον Κορανικο στίχο είναι ο 4:34 και όχι ο 4:38 ( με την σωστή μετάφραση του) και για να μην επαναλάβω την απάντηση μου για τον στίχο αυτό, που συχνά παρεξηγείτε, διαβάστε εδώ ένα άρθρο που απαντώ σε ορισμένους Χριστιανούς Απολογητές για το ίδιο θέμα.
Ο Θεολόγος Αλ Γαζαλι ποτέ δεν είπε τέτοια λόγια για την γυναίκα που παντρεύεται. Η κ Πασχαλιδου πρέπει να μας δώσει σχετική βιβλιογραφία για αυτά τα λόγια. Επίσης πως είναι δυνατόν να έχουν ειπωθεί τέτοια λόγια όταν το Κοράνι λέει:
Κι από τα Σημάδια Του, είναι και το ότι έχει πλάσει από τον ίδιο τον εαυτό σας συζύγους για να συγκατοικείτε (ήσυχα) μαζί τους, κι έκανε ανάμεσα σας (να φωλιάσει) η αγάπη, και η στοργή. Βέβαια σ’ αυτά υπάρχουν Σημεία (διδάγματα) για τον λαό εκείνο που σκέπτεται. (Κοράνι 30:21)
Πως είναι δυνατόν λοιπόν να μιλάμε για σκλαβιά, όταν το ίδιο το Κοράνι περιγράφει τον γάμο σαν αγάπη, ησυχία, και στοργή;
Λέει:
Η αγωγή των παιδιών
Το θέμα της ανατροφής των παιδιών είναι επίσης ενδεικτικό της κατώτερης κοινωνικής θέσης της γυναίκας στο Τσλάμ. Η ανατροφή των παιδιών αποτελεί αποκλειστικό δικαίωμα του πατέρα. Ακόμα και στις περιπτώσεις πού η μητέρα ανήκει σε μία θρησκεία «εξ αποκαλύψεως», δηλαδή στον Τουδαισμό η στον Χριστιανισμό, τα παιδιά πρέπει οπωσδήποτε να ανατραφούν σύμφωνα με την ισλαμική θρησκεία. Τυχόν συμφο^νία στο συμβόλαιο του γάμου για ανατροφή των παιδιών στη θρησκεία της μητέρας είναι ανεπίτρεπτη. Τα νεώτερα δίκαια δεν παρουσιάζουν καμία εξαίρεση στο θέμα αυτό, ενώ όπου δεν υπάρχει σχετική διάταξη, ισχύει το Μουσουλμανικό Δίκαιο. Στην Αίγυπτο, το άρθρο 124 του Αστικού Κώδικα ορίζει: «Τα από τον γάμο ενός μουσουλμάνου και μιας χριστιανής η Ιουδαίας γεννηθέντα τέκνα και των δυο φύλων ακολουθούν τη θρησκεία του πατέρα».
Απάντηση:
Ο Πατέρας είναι υποχρεωμένος στο Ισλάμ να αναθρέψει τα παιδιά του. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι αποκλειστικό δικαίωμα του άντρα. Αναφορές από τον Μωάμεθ μας λένε ότι ένας από τους χιλιάδες λόγους που πρέπει να βάζουμε την μητέρα μερικές φορές πιο πάνω από τον πατέρα είναι επειδή η μητέρα μας είναι αυτή που μας μεγάλωσε και μας δίδαξε τις αρχές και την πίστη. Όμως η απάντηση έρχεται σε μια ξεκάθαρη αναφορά του Προφήτη όταν μια μητέρα πήγε και τον ρώτησε σχετικά με το παιδί της που ο άντρας της ήθελε να τις το πάρει επειδή χώρισαν. Ο Προφήτης είπε ότι η μητέρα είναι αυτή που πρέπει να κρατήσει το παιδί εκτός αν στοιχεία δείχνουν ότι την κηδεμονία πρέπει να την έχει ο άντρας η το παιδί επιλέξει ανάμεσα στους δυο ( πηγή: Fiqh al-Sunnah, 2/289-290) για να μην πούμε βεβαίως ότι η μητέρα έχει περισσότερα δικαιώματα από τα παΐδια της και στα παιδιά της από ότι ο άντρας όπως αναφέραμε παραπάνω. Η κ Πασχαλιδου δεν φέρνει κανένα στοιχείο από αυτά που λέει, κρίνει και μπερδεύει τις αραβικές κουλτούρες με τα διδάγματα της Ισλαμικής Θεολογίας.
Λέει:
Η γυναίκα στο Πακιστάν
Χαρακτηριστική για το θέμα μας είναι η κατάσταση στο Πακιστάν. Η θέση της γυναίκας στην οικογένεια και γενικότερα στην κοινωνία επιδεινώθηκε σημαντικά τα τελευταία χρόνια, παρόλο πού αρχηγός της χώρας είναι γυναίκα. Ίσως το γεγονός πώς μια μικρή ομάδα μορφωμένων γυναικών είναι στην κορυφή, συμβάλλει στην καταπίεση και την ασυνείδητη υποταγή των άλλων τόσο, ώστε να υπάρχει πραγματικός κίνδυνος για την κοινωνική ισορροπία. Ύπό το σύνθημα «ό Αλλάχ είναι ο Θεός των ανδρών»3 μεταβάλλεται η χώρα αυτή σιγά-σιγά σε ένα «θεοκρατικό» κράτος, στο οποίο οι γυναίκες χάνουν σημαντικά αναφαίρετα δικαιώματα τους, όπως αυτό του εκλέγειν. Για να λάβουν μέρος στις εκλογές, πρέπει να παρουσιάσουν ταυτότητα με φωτογραφία, πράγμα πού προϋποθέτει φωτογράφηση χωρίς τον «φερετζέ» και πού, όπως είναι φυσικό, δεν είναι επιτρεπτό από τους περισσότερους Πακιστανούς συζύγους.
Απάντηση:
Και βεβαίως εδώ είναι το παράδειγμα του λάθους της κ Πασχαλιδου που προανέφερα με την κουλτούρα και την πίστη. Το Πακιστάν σαν κράτος είναι κοσμικό και όχι Θεοκρατικό. Στην ουσία καμία μορφή Ισλαμικού νόμου δεν τηρείται. Προσέξετε πως αντιφάσκει η κ. Πασχαλιδου όταν λέει ότι το κράτος γίνεται Θεοκρατικό και μετά λέει ότι οι φωτογραφίες που πρέπει να βγάλουν οι γυναίκες πρέπει να είναι χωρίς τον φερετζέ. Τι σοι θεοκρατικό κράτος είναι αυτό που προτρέπει τις γυναίκες να βγάζουν την μαντίλα τους; Άσχετο τι θέλουν οι άντρες, σαν κράτος πρέπει να μην επιτρεπόταν.
Λέει:
Διαζύγιο
Καθοριστικής σημασίας για τη θέση της γυναίκας στην ισλαμική οικογένεια (είτε αυτή είναι μουσουλμάνα, είτε όχι) αποτελεί ο τρόπος λύσης του γάμου σύμφωνα με το μουσουλμανικό θρησκευτικό δίκαιο και η ύπαρξη της πολυγαμίας. Κάθε γυναίκα η οποία διαφωνεί με τον σύζυγο της κινδυνεύει να εκδιωχθεί από τη συζυγική της εστία κατόπιν μονομερούς απόφασης του άνδρα της (αποπομπή). Η συγκατάθεση η μή της γυναίκας αναφορικά με την εξάσκηση του δικαιώματος του άνδρα προς λύση του γάμου με αποπομπή δεν έχει καμία σημασία. Η γυναίκα είναι ουσιαστικά αδύνατη στη Sharia (Μουσουλμανικό Δίκαιο) για κάθε είδους αντίδραση. Δεν είναι ασύνηθες το γεγονός η αποπομπή να έχει κιόλας πραγματοποιηθεί ενώ η αποπεμφθείσα γυναίκα να έχει πλήρη άγνοια αναφορικά με αυτήν. Τόσο οι Σουννίτες όσο και οι Σηΐτες νομικοί συμφωνούν ώς προς το θέμα της λύσης του γάμου στην περίπτωση εκείνη, κατά την οποία κάποιος ρωτά τον σύζυγο αν απέπεμψε μία γυναίκα του. Εάν ο άνδρας απαντήσει καταφατικά, έστω και αν μέχρι στιγμής δεν την έχει αποπέμψει, η γυναίκα έχει ήδη αποπεμφθεί. Υπάρχουν αρκετές δικαστικές αποφάσεις, οι οποίες δηλώνουν την ανάγκη για παρουσία της ίδιας της γυναίκας κατά την αποπομπή. Εντούτοις, αυτές παραμένουν obita dicta και η κατ’ αυτόν αποπομπή είναι έγκυρη.
Απάντηση:
Καμία σχέση με το Ισλαμικό δίκαιο. Η κ. Πασχαλιδου συνεχίζει να δείχνει την άγνοια της περί Ισλάμ. Πολλές φορές οι γυναίκες του Προφήτη είχαν διαφορετική γνώμη και διαφωνούσαν μαζί του, και πολλές φόρες ο Μωάμεθ έπαιρνε συμβουλές από αυτές.(πηγή: Karen Armstrong, Muhammad, σελ 291-292, 302-303)
Η κ Πασχαλιδου νομίζει ότι οι ταλιμπαν εκπροσωπούν το Ισλάμ, και το ειρωνικό είναι ότι δεν παρουσιάζει ούτε ένα στίχο από το Κοράνι ούτε μια μαρτυρία από τον Προφήτη. Η συγκατάθεση της γυναίκας για το διαζύγιο δεν είναι απαραίτητη όπως και του άντρα δεν είναι απαραίτητη αν το θελήσει η γυναίκα. Και αυτό γιατί το διαζύγιο είναι εύκολη υπόθεση και για τους δυο. ( πηγη: Φατουα Μοχαμεντ αλ Μουνατζιντ αρ 1859)
Λέει:
Αλλά και εάν ακόμη ο γάμος της δεν λυθεί με αποπομπή, ο άνδρας της δικαιούται να πάρει κάποια άλλη γυναίκα, σε περίπτωση πού δεν έχει μέχρι τότε άλλες τρεις (Αι Γυναίκες, 4:3). Στις χώρες όπου η πολυγαμία επιτρέπεται, η γυναικα-σύζυγος εξαναγκάζεται ουσιαστικά να υποτάσσεται στον άνδρα της, χωρίς, εντούτοις, κανείς να μπορεί να της εξασφαλίσει μονογαμικό καθεστώς. Η πολυγαμία έχει απαγορευθεί μόνο στην Τουρκία, στην Τυνησία και στην Ακτή του Ελεφαντοστού. Στο Ιράκ, στο Ιράν, στο Μαρόκο, στο Πακιστάν και στη Συρία χρειάζεται δικαστική άδεια για γάμο με περισσότερες από μία γυναίκες, πράγμα βέβαια εύκολο σε μία ανδροκρατούμενη κοινωνία, όπου άνδρες αποφασίζουν για άνδρες και για γυναίκες.
Το Κοράνι επιτρέπει την περιορισμένη πολυγαμία και αυτήν σε ειδικές περιπτώσεις, ειδικά σε φαινόμενα του 7ο αιώνα(χήρες, γυναίκες που δεν είχαν προστάτες, κτλπ). Ο νόμος της πολυγαμίας ουσιαστικά ήρθε να περιορίσει της γυναίκες από άπειρες που μπορούσε κάποιος να παντρευτεί σε 4 και ουσιαστικά σε μια, μιας και λέει το Κοράνι:
Κι αν όμως φοβάστε ακόμη μήπως τις αδικήσετε τότε, να παντρεύεστε μόνο μία (Κοράνι 4:3).
Γιατί άραγε η κ. Πασχαλιδου το έκρυψε αυτό; Όσο και αν σήμερα ακούγεται παράξενο για τον δυτικό τρόπο ζωής, η πολυγαμία ήταν ένα αναγκαίο κοινωνικό φαινόμενο στην Αραβία του 7ο αιώνα, αλλά με περιορισμούς. Είναι μύθος ότι μια γυναίκα δεν είναι ασφαλής σε έναν μονογαμικό γάμο. Πολύ απλά γιατί έχει δικαίωμα να θεσει τα δικαιώματα και τους όρους της στο συμβόλαιο γάμου που θα κάνει με τον άντρα της και να ζητήσει ότι θέλει(στα πλαίσια του νόμου) (πηγές: Karen Armstrong 289-291) επίσης η αναφορά στο ότι η γυναίκα μπορεί να θεσει τους όρους της στο γάμο ( πηγή: http://islamqa.com/en/ref/4158/marriage%20contract
Έτσι μια γυναίκα μπορεί να θεσει σαν όρο, ο άντρας της να μην παντρευτεί άλλη, αν και αυτό είναι σχεδόν σίγουρο στις μέρες μας, χωρίς καν όρο. Και να μην ξεχνάμε ότι και το Κοράνι είναι υπέρ της μονογαμίας.
Λέει
Κάθε σύζυγος είναι υποχρεωμένη να εχει στάση προσοχής απέναντι στον σύζυγο της και να τον υπακούει.
Σε περιπτώσεις μεικτών γάμων το θρησκευτικό δίκαιο των μουσουλμάνων διαδραματίζει σημαντικό ρόλο, ιδιαίτερα όταν ο μουσουλμάνος σύζυγος με τη μή μουσουλμάνα σύζυγο του κατοικήσουν στην ισλαμική πατρίδα του πρώτου, όπου το Μουσουλμανικό Δίκαιο η είναι το ισχύον Δίκαιο του κράτους η επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την κρατική νομοθεσία. Στην πατρίδα μας αλλά και σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές και μή χώρες, μουσουλμάνοι εργάτες νυμφεύονται πολιτικά χριστιανές γυναίκες και ενώ μερικά χρόνια κατοικούν στην πατρίδα της γυναίκας, κατόπιν επιθυμούν να μετοικήσουν στη μουσουλμανική τους πατρίδα.
Τι γίνεται εάν η χριστιανή σύζυγος δεν ακολουθήσει τον άνδρα της στην καινούργια του κατοικία; Τα πράγματα στην περίπτωση αυτή είναι αρκετά δύσκολα για τη χριστιανή σύζυγο. Ενδέχεται ο μουσουλμάνος να πάρει τα παιδιά του και να δραπετεύσει. Εάν η γυναίκα δεν τον ακολουθήσει, είναι φανερό πώς χάνει τα παιδιά της, αφού το ισχύον Δίκαιο στην ισλαμική πατρίδα του άνδρα, όπως είναι φυσικό, θεωρεί υπεύθυνο για την ανατροφή των παιδιών αποκλειστικά τον πατέρα. Στον Λίβανο, για παράδειγμα, κατά το άρθρο 12 του νόμου 18.11.1938, πρέπει τα παιδιά να ανατρέφονται οπωσδήποτε στη θρησκεία του πατέρα.
Ας δούμε όμως τί γίνεται εάν η χριστιανή σύζυγος ακολουθήσει τον μουσουλμάνο άνδρα της στην ισλαμική του πατρίδα. Ποιά προβλήματα θα αντιμετωπίσει στη μουσουλμανική χώρα και πώς θα επη ρεάσουν αυτά τη θέση της στην κοινωνία; Ασφάλεια για μονογαμία θα υπάρχει εκεί; Το θέμα αυτό φαίνεται να είναι αρκετά επίκαιρο, διότι σύμφωνα με μαρτυρίες του Τμήματος Αλλοδαπών, αρκετές Ελληνίδες χριστιανές παντρεύονται μουσουλμάνους εργάτες στην Ελλάδα και κατόπιν μετά από επιμονή των συζύγων τους κατοικούν σε μουσουλμανικές χώρες. Άπό τη στιγμή πού η γυναίκα υποχωρεί στην επιθυμία του άνδρα της και πηγαίνει να ζήσει με αυτόν σε κάποια ισλαμική χώρα, είναι πολύ πιθανό να υποχρεωθεί να συγκατοικήσει με τα πενθερικά της. Το γεγονός αυτό είναι βαθιά ριζωμένο στη μουσουλμανική παράδοση, όπου ο γιός φέρνει τη νύφη στο σπίτι του, ενώ η τελευταία υποχρεώνεται ίαοίο να εγκαταλείψει την πατρική της εστία. Στο πατριαρχικό σπίτι του συζύγου, η σύζυγος είναι πολύ πιθανό να μην έχει απόλυτη ελευθερία κινήσεων, μια και το Κοράνι επιτρέπει στους άνδρες να τιμωρούν τις γυναίκες σε περιπτώσεις απείθειας, μή εφαρμογής των καθηκόντων τους, αλλά και για λόγους βελτίωσης του χαρακτήρα.
Απάντηση:
Εδω βλέπουμε και το χαμηλό επίπεδο της συγγραφής αυτού του άρθρου. Τι σχέση μπορεί να έχει το μεταναστευτικό με την ισλαμική θεολογία; Τι σχέση έχει το Ισλάμ. Πέρα και πάλι ότι η κ. Πασχαλιδου δεν φέρνει καμία πηγή, εκτός της αναφοράς από το τμήμα αλλοδαπών( όπου είναι αμφισβητήσιμη). Δεν μπορεί να καταλάβει η δεν γνωρίζει ότι στο λίβανο δεν υπάρχει ισλαμικός νομός; Το άρθρο που λέει ότι το παιδί πρέπει να ακολουθεί την πίστη του Πατέρα μπορεί να είναι και για τον Χριστιανό Πατέρα προς το παιδί. Οι Αραβικές χώρες έχουν πολλούς Χριστιανούς. Ως προς τι αυτή η κατινιά στο τι πρόκειται να κάνει ένα ζευγάρι; Δεν είναι δικαίωμα τους να φύγει η να κάτσει στη χώρα που θέλει; Πως είναι δυνατόν να θεωρείτε ισλαμική θεολογική θέση όταν ο άντρας παίρνει τα παιδιά και φεύγει; Μήπως η κ Πασχαλιδου μπέρδεψε τις ειδικότητες τις; Αυτή είναι μια κοινωνιολογική άποψη και όχι θεολογική για όλα τα παραπάνω ανόητα σχόλια. Επίσης τα περισσότερα περί πατριαρχισμου και περί τιμωρίας σε περίπτωση απειθαρχίας της γυναίκας τα απάντησα στις πρώτες παραγράφους.
Λέει:
Μεικτοί Γάμοι
Αν πάρουμε παραδειγματικά τρεις ισλαμικές χώρες και μελετήσουμε την κατάσταση πού επικρατεί εκεί σχετικά με τους μεικτούς γάμους, θα δούμε τα εξής ενδιαφέροντα σημεία σχετικά με τη θέση της γυναίκας και τα προσωπικά της ανθρώπινα δικαιώματα; Στη Συρία κάθε αλλοδαπή γυναίκα ενός Σύριου πολίτη χρειάζεται την υπογραφή του άνδρα της, για να ταξιδέψει εκτός Συρίας. Θα πρέπει λοιπόν κάθε αλλοδαπή, πού παντρεύεται κάποιον Σύριο, να κάνει γραπτή συμφωνία στο συμβόλαιο του γάμου, πώς ο σύζυγος της υποχρεώνεται να της επιτρέπει ταξίδια στο εξωτερικό η από την ώρα της σύναψης του γάμου να υποσχεθεί και να υποχρεωθεί εγγράφως πώς για τη διαμονή και τις εξόδους της η γυναίκα δικαιούται να αποφασίζει από μόνη της. Η γερμανική αντιπροσωπεία πού υπάρχει στη Συρία, για να προστατεύει τα συμφέροντα των αλλοδαπών πού βρίσκονται εκεί, συνιστά την ανωτέρω προσοχή των αλλοδαπών γυναικών, για να μην καταντούν φυλακισμένες των συζύγων τους στη Συρία4.
Απάντηση:
Και αυτό βεβαίως δίνεται μέσω της ισλαμικής εντολής του Προφήτη ότι η γυναίκα μπορεί να θέτει τους όρους της. Άρα η γερμανική αντιπροσωπεία στην ουσία κάνει χρήση την ισλαμική νομοθεσία όπου σε αυτήν η γυναίκα μπορεί να θέτει τους όρους της. Κάτι που μπορεί να θεσει και σαν όρο την μονογαμία, όπου και σε αυτήν την περίπτωση είναι πάλι ασφαλής. Η κ Πασχαλιδου αντικρούεται από τα ίδια της τα λόγια! Βεβαίως στα πονηρά προσπαθεί να μας πείσει ότι η πολυγαμία μπορεί να γίνει και χωρίς την συγκατάθεση της. Εδώ είναι ξεκάθαρο ότι προσπαθεί να παραπλανήσει τον αναγνώστη της, γιατί αρχικά παραδέχτηκε ότι η γυναίκα θέτει τους όρους της.
Λέει
Εάν η χριστιανή σύζυγος μετοικήσει μαζί με τον άνδρα της στην ισλαμική του πατρίδα, είναι πολύ πιθανόν στη χώρα αυτή η πολυγαμία να είναι επιτρεπτή. Έτσι ο μουσουλμάνος θα δικαιούται να έχει μέχρι και τέσσερις γυναίκες, ακόμη και χωρίς τη συγκατάθεση της χριστιανής γυναίκας. Στη Λιβύη, μεικτοί γάμοι με μουσουλμάνους υπάγονται στη δικαιοδοσία του Μουσουλμανικού Δικαίου, επειδή σύμφωνα με τη μουσουλμανική αντίληψη το Ισλάμ «κυριαρχεί και δεν κυριαρχείται». Η πεποίθηση αυτή στηρίζεται στους εξής κορανικούς στίχους (Αι Γυναίκες, 4:140): «Ο Θεός εν τη ημέρα της αναστάσεως θα δικάση πάντας και δεν θα ανάδειξη νικητάς τους απίστους κατά των πιστών μουσουλμάνων», (Η Τράπεζα, 5:61): «Οί λαμβάνοντες φίλον και προστάτην τον Θεόν, τον Απόστολον αυτού, οι πιστεύοντες απαρτίζουσι την μερίδα του Κυρίου και έσονται νικηταί».
Απάντηση:
Ο στίχοι του Κορανίου που λανθασμένα αριθμεί δεν έχουν καμία σχέση με τον γάμο. Η κ. Πασχαλιδου κυριολεκτικά δίνει ρέστα με την άγνοια της στο Ισλάμ! Μας παραπέμπει σε εδάφια όπου έχουν να κάνουν με την μεταθανάτιο ζωή και ο δεύτερος στίχος έχει να κάνει με την παρότρυνση των μουσουλμάνων να παίρνουν για προστάτη τον Θεό και τους πιστούς. Πως τώρα αυτά η «διδάκτωρ» τα σύνδεσε με τον γάμο και την τελετουργία του, ένας Θεός ξέρει.
Λεει
Άλλά και σε θέματα διαζυγίου η χριστιανή γυναίκα θα έχει να αντιμετωπίσει το Μουσουλμανικό Δίκαιο. Στις περισσότερες ισλαμικές χώρες το θρησκευτικό δίκαιο των μουσουλμάνων έχει νομική ισχύ και διακανονίζει και θέματα μεικτών γάμων με χριστιανική συμμετοχή. Όπως είναι φανερό, τα θέματα των μεικτών γάμων αγγίζουν πολύ ευαίσθητες πτυχές τόσο της διαφορετικής παράδοσης των συζύγων και της διαφορετικής θρησκείας, αλλά κυρίως του άγνωστου για τη χριστιανή γυναίκα Μουσουλμανικού Δικαίου, το οποίο παρέχει αρκετή άνεση στον άνδρα όχι μόνο να την κακομεταχειρίζεται, αλλά και να λύνει τον γάμο του με αυτήν με μονομερή αποπομπή.
Απάντηση
Και που είναι τα στοιχεία σας παρακαλώ; Η λέμε και κάνα ψεματάκι να τρομοκρατήσουμε τον κοσμάκη; Περί άνεσης του άνδρα και τις γυναίκας, και το θέμα της αποπομπής νομίζω τα απέδειξα παραπάνω από τα χωριά του Κορανίου και του προφήτη Μωάμεθ ότι δεν υφίσταται τέτοιο θέμα.
Λέει:
Είναι χαρακτηριστική η σχετική τραγωδία μιας Αμερικανίδας, η οποία παντρεύτηκε εναν μουσουλμάνο από το Ιράν, στην Αμερική. Ενώ στην αρχή όλα πήγαιναν καλά και ο Ιρανός δεν ήθελε να έχει μεγάλη σχέση με την πίστη του, σε μια δεδομένη στιγμή, παίρνει το παιδί του και πηγαίνει στην πατρίδα του. Η γυναίκα του αναγκαστικά τον ακολουθεί, για να μην χάσει την κόρη της. Στο Ιράν κατοικούν με τους μουσουλμάνους γονείς. Τα παιδιά ανατρέφονται στο Ισλάμ και η γυναίκα υποχρεώνεται να παρακολουθεί θρησκευτικά μαθήματα με σκοπό την προσχώρηση της στη θρησκεία αυτή. Ο άνδρας της συμπεριφέρεται άσχημα και τη χτυπά κάθε φορά πού αυτή αναλαμβάνει πρωτοβουλία αντίθετη με τη θέληση του. Στο τέλος, η γυναίκα αποφασίζει και αυτός την εμποδίζει, μέχρι πού με τεράστιες δυσκολίες η χριστιανή σύζυγος καταφέρνει να δραπετεύσει.
Μία άλλη περίπτωση κάποιας Γερμανίδας η οποία νυμφεύθηκε έναν Ιρανό περιγράφει το περιοδικό «Stern». Αυτή όμως τελικά αποχωρίστηκε τα δύο παιδιά της, τα οποία πήρε ο πατέρας στην πατρίδα του5.
Απάντηση:
Τέτοια φαινόμενα υπάρχουν και με Χριστιανούς που το κάνουν σε Μουσουλμάνες. Και κυρίως γίνεται και από ομόθρησκα ζευγάρια, η θρησκεία δεν έχει καμία ευθύνη Η κ. Πασχαλιδου προσπαθεί απελπιστικά να κάνει αυτά το πολυσύχναστο φαινόμενα σαν κάτι πρωτότυπο και αποκλειστικό των αράβων. Για άλλη μια φορά το Ισλάμ σαν πίστη δεν έχει να κάνει καμία σχέση με τα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η κάθε χώρα η το κάθε άτομο. Άραγε πότε θα το καταλάβουν οι πολέμιοι του Ισλάμ.
Συμπέρασμα
Με τέσσερις λέξεις μπορώ να περιγράψω το άρθρο της κ Πασχαλιδου.
1) Απελπιστικό
2) Μη επαγγελματικό
3) Μη έγκυρο από απόψεις βιβλιογραφίας και πηγών
4) εκτός θέματος
Απελπιστικό γιατί συχνά μπέρδευε τους στίχους έτσι ώστε να δήξει κάτι που στην ουσία δεν υπάρχει. Για παράδειγμα Κορανικοι στίχοι μιλούν για ένα α θέμα και να τα παρουσιάζει ότι μιλαν για το β θέμα, αυτό που θέλει να δείξει, ενώ στην ουσία το Κοράνι δεν συμφωνεί.
Μη επαγγελματικό από τον τρόπο που παρουσιάζει τις καταστάσεις. Για παράδειγμα θεωρεί ότι είναι θεολογική θέση όταν μια γυναίκα αδικείτε σε μια χώρα η συμπεριφέρεται άδικα από τον άνδρα της ( που στην Ευρώπη τα κρούσματα είναι πιο πολλά) ενώ είναι καθαρά κοινωνιολογικό.
Μη έγκυρο ως προς τις πηγές γιατί σπάνια θα δείτε τα λεγόμενα της να ενισχύονται από τα λόγια του Κορανίου και του προφήτη. Και όταν το κάνει παραπληροφορεί και είναι επιλεκτική κόβοντας και ράβοντας τα συμφραζόμενα του Κορανίου.
Εκτός θέματος γιατί η κ Πασχαλιδου θα είχε μεγαλύτερη επιτυχία γράφοντας ένα κοινωνικό θέμα παρά θεολογικό. Στη Ισλαμική θεολογία παρουσιάζει τρομερές ελλείψεις
*Προτεινόμενα άρθρα-Βιβλία
- Οι Γυναίκες στο Ισλάμ: Ο Μύθος Και η Πραγματικότητα
- Το Ισλάμ, Ο ξυλοδαρμός τις γυναίκας και το Χριστιανικό blog egolpio
- Η θέση της γυναίκας στο Ισλάμ και την Ορθοδοξία
- Μαντίλα και Μπούργκα: τι λένε οι πηγές του Ισλάμ
- Όταν οι Χριστιανοί Απολογητές Προσπαθούν να αμαυρώσουν το Ισλάμ-Μέρος 2ο
