الحمد لله رب العالمين، وصلى الله وسلم على نبينا محمد وعلى آله وأصحابه أجمعين، أما بعد
Η ρουτίνα και η βιασύνη απειλούν να μετατρέψουν τις πράξεις λατρείας σε αυτοματοποιημένες κινήσεις. Πολλές φορές το αποτέλεσμα είναι να χάνεται συχνά το πνευματικό βάθος της προσευχής. Η σαλά, η επαφή μας με τον Κύριο του σύμπαντος, κινδυνεύει να γίνει ένα ακόμα «καθημερινό καθήκον», αντί για μια εσωτερική ανάταση, μια συνάντηση και ένας διάλογος με τον Αλλάχ. Σε αυτό το πλαίσιο, έρχεται ο σπουδαίος Σέηχ Αμπντουραζζάκ αλ Μπάντρ حفظه الله να υπενθυμίσει στους μαθητές του ένα διαχρονικό λόγο, από τον μεγάλο Σαχάμπι (μαθητή του Προφήτη) και διδάσκαλο του Κορανίου, τον Ιμπν Αμπάς رضي الله عنه.
Ο Σέηχ Αμπντουραζζάκ αλ Μπάντρ είπε στους μαθητές του:
«Θα σας υπαγορεύσω κάτι σημαντικό γιαυτό σημειώστε το. Ο Ίμπν Αμπάς رضي الله عنه είπε: Δεν είναι αρεστό για ένα άτομο να προσφέρει την προσευχή σε κατάσταση τεμπελιάς. Ωστόσο, οφείλει να προσφέρει την προσευχή σε κατάσταση ευτυχίας, έχοντας μεγάλη επιθυμία (να προσευχηθεί) και να έχει μεγάλη χαρά. Διότι πράγματι, (εκείνη την ώρα) συζητά με τον Αλλάχ και ο Αλλάχ βρίσκεται μπροστά του. Τον συγχωρεί και απαντά στην προσευχή του όταν τον επικαλείται.
Και ο Ιμπν Αμπάς απήγγειλε τον Κορανικό εδάφιο:
«Κι όταν σηκώνονται για προσευχή, σηκώνονται με τεμπελιά» {Κοράνι 4:142}
Σε αφήγηση από το Καουάμ ασΣούννα ατ Ταημί, στο βιβλίο του «ΑτΤαργίμπ ουάλ Ταρχίμπ»
Ολοκληρώνοντας, ο Σέηχ Αμπντουραζζάκ αλ Μπάντρ حفظه الله ζήτησε από τους μαθητές του να διαδώσουν αυτή την ωφέλιμη ρήση, ώστε να υπενθυμίζεται στους πιστούς πως η προσευχή (Σαλά) δεν είναι μια πράξη για να τη διεκπεραιώσουμε βαριεστημένα ή αδιάφορα. Είναι ένα κάλεσμα στο οποίο ανταποκρίνεται η ψυχή με προθυμία, λαχτάρα και δέος. Διότι ο πιστός, εκείνη τη στιγμή, στέκεται μπροστά στον Αλλάχ.
Είναι κρίσιμο, λοιπόν, να αγωνιζόμαστε να καθαρίσουμε την πρόθεσή μας, να προσερχόμαστε στην προσευχή όχι μόνο σαν υποχρέωση, αλλά σαν σε συνάντηση με τον Πολυεύσπλαχνο, με ταπεινότητα, ελπίδα και ζωντάνια. Όπως το ήθελαν οι Σαχάμπα. Όπως μας δίδαξαν οι Σάλαφ.