الحمد لله رب العالمين، وصلى الله وسلم على نبينا محمد وعلى آله وأصحابه أجمعين، أما بعد
Ο μεγάλος Ιμάμης Ιμπν ουλ Κάγιεμ, στο έργο του Μανταάριτζ ας Σαλικήν (τόμος 3, σελ 17 -18,) μας εξηγεί ένα εξαιρετικό μονοπάτι που οδηγεί τον πιστό στην αγάπη του Αλλάχ του Ύψιστου. Μια πνευματική πορεία που ξεκινά από την καρδιά και καταλήγει στην καθημερινή ζωή του ανθρώπου.
Η αρχή αυτού του δρόμου είναι το Κοράνι. Όχι απλή ανάγνωση αλλά μελέτη με βαθύ συλλογισμό, με κατανόηση των νοημάτων, με στόχο όχι μόνο να μάθει κανείς, αλλά να ζήσει αυτό που διαβάζει με πράξεις και να μπορεί να το μεταδώσει. Το Κοράνι δεν είναι κείμενο προς απαγγελία μόνο αλλά και λόγος προς εφαρμογή.
Από εκεί και πέρα ο πιστός προχωρά με πράξεις. Αφού σταθεροποιήσει τις υποχρεώσεις του (γνώση του δόγματος, προσευχή, νηστεία κτλ), στρέφεται στις εθελοντικές πράξεις λατρείας (νυχτερινή προσευχή, σούννα, νηστεία έξτρα κτλ). Εκεί χτίζεται η σχέση. Εκεί φαίνεται η ειλικρίνεια. Διότι το υποχρεωτικό είναι καθήκον, αλλά το εθελοντικό είναι απόδειξη αγάπης.
Και αυτή η αγάπη καλλιεργείται με τη συνεχή ενθύμηση του Αλλάχ (αδκάρ). Με τη γλώσσα, με την καρδιά, με τις πράξεις. Ο χρόνος που αφιερώνει κανείς στο δίκρ είναι σπουδαίος. Είναι καθρέφτης της σχέσης με τον Κύριό τον Ύψιστο. Όμως αυτή η ενθύμηση πρέπει να είναι καθαρή, βασισμένη στη Σούννα, όχι σε καινοτομίες/νεωτερισμούς και αιρετικές πρακτικές.
Στη συνέχεια έρχεται η δοκιμασία (φίτνα) της προτεραιότητας. Να επιλέγεις αυτό που αγαπά ο Αλλάχ, ακόμη και όταν συγκρούεται με αυτό που θέλεις εσύ. Ειδικά στις στιγμές που η επιθυμία (πάθη) πιέζει. Εκεί ξεχωρίζει η ειλικρίνεια από την αυταπάτη.
Παράλληλα, η γνώση παίζει καθοριστικό ρόλο. Η μελέτη των ονομάτων, των ιδιοτήτων του Αλλάχ, μελέτη της ακίντα (δόγμα), του Ταουχίντ (μονοθεισμός). Είναι το «καύσιμο» της καρδιάς. Όσο περισσότερο γνωρίζει ο πιστός τον Κύριό του, τόσο περισσότερο Τον αγαπά.
Αυτή η αγάπη ενισχύεται όταν ο άνθρωπος συνειδητοποιεί τις ευλογίες που έχει. Μικρές ή μεγάλες, φανερές ή κρυφές. Η ευγνωμοσύνη δεν είναι απλώς μια ηθική στάση, αλλά πράξη λατρείας που φέρνει τον άνθρωπο πιο κοντά στον Αλλάχ. Η αχαριστία, αντίθετα, απομακρύνει.
Σε αυτό το σημείο του μονοπατιού η καρδιά μαλακώνει. Ο πιστός δεν μένει ψυχρός. Δακρύζει, συγκινείται, ταπεινώνεται μπροστά στον Κύριό του. Αυτή η εσωτερική κατάρρευση του εγώ είναι δύναμη. Είναι ένδειξη ζωντανής καρδιάς.
Και από τις πιο δυνατές στιγμές αυτής της σχέσης είναι η μοναξιά με τον Αλλάχ στο τελευταίο τρίτο της νύχτας (εθελοντική νυχτερινή προσευχή). Εκεί όπου ο άνθρωπος απομακρύνεται από τα πάντα και στέκεται μόνος, διαβάζει το Κοράνι, συλλογίζεται και ζητά συγχώρεση. Είναι η ώρα της ειλικρίνειας προς τον Δημιουργό χωρίς επίδειξη (ριά) σε ανθρώπους.
Ωστόσο, ο δρόμος αυτός είναι δύσκολο να τον περπατήσει κάποιος μόνος του. Η συντροφιά παίζει ρόλο. Ο πιστός χρειάζεται ανθρώπους που αγαπούν τον Αλλάχ, που είναι ειλικρινείς. Και μέσα σε αυτή τη συντροφιά, μαθαίνει και την αξία της σιωπής. Να μιλά μόνο όταν υπάρχει όφελος.
Και τέλος, υπάρχει η αποκοπή. Να απομακρύνεις οτιδήποτε στέκεται ως εμπόδιο ανάμεσα σε εσένα και τον Αλλάχ. Δεν έχει σημασία τι είναι, ούτε ποιος είναι. Αν αποτελεί εμπόδιο, πρέπει να φύγει
Αυτός είναι ο δρόμος που περιγράφει ο Ιμπν ουλ Κάγιεμ. Δεν είναι εύκολος, αλλά είναι καθαρός και αυθεντικός. Όποιος τον βαδίσει με ειλικρίνεια, θα βρει αυτό που όλοι ισχυρίζονται ότι θέλουν, αλλά λίγοι πραγματικά κυνηγούν, την αληθινή αγάπη του Αλλάχ.
Στη συλλογή του Ιμάμ ατ Τιρμιδί καταγράφεται το αυθεντικό χαντίθ από τον Άμπου Νταρντά, νούμερο 3490, ότι ο Απόστολος του Αλλάχ صلى الله عليه وسلم είπε: «Συνήθιζε να ήταν από τις επικλήσεις/ικεσίες του Προφήτη Δαυίδ το εξής (έλεγε): Ω Αλλάχ, πράγματι, σου ζήτω την αγάπη σου και την αγάπη αυτών που σε αγαπούν και των πράξεων που θα με κάνουν να κερδίσω την αγάπη σου. Ω Αλλάχ, κάνε την αγάπη σου να μου είναι πιο αγαπητή από τον εαυτό μου, την οικογένεια μου, και το κρύο νερό». Στο τέλος ανέφερε ο Άμπου Νταρντά: «Και όταν ο Προφήτης صلى الله عليه وسلم έκανε αναφορά στον Δαυίδ (ειρήνη σε αυτόν) έλεγε γιαυτόν «από όλους ήταν ο καλύτερος στη λατρεία (όταν λάτρευε τον Αλλάχ)» [Αλλαχούμα ιννι – ας’ άλουκα Χούμπακα ουα Χούμπα μαν Ιουχίμπουκα ουάλ άμαλ αλλάδι Ιουμπαλίγουνι Χούμπακ. Αλλαχούμαάτζ’αλ Χούμπακα Αχάμπα ιλάηα μιν νάφσι, ουά άχλι, ουά μίναλ μά’ι Μπάριντ]