Ακολουθεί η ιστορία της αδελφής μας Βασιλικής για το πως ασπάστηκε το Ισλάμ
“Ασαλαμου αλαηκουμ ουα ραχματουλλαχι ουα μπαρακατου
Ονομάζομαι Βασιλική-Μάριαμ και μεταστραφηκα στο Ισλαμ πριν από 7 χρόνια, αλχαμντουλιλλαχ.
Η ιστορία μου, μου έχουν πει ότι θυμιζει ταινία…Θα ήθελα να την μοιραστω με τους συμπολίτες μας, για να γνωριζουν πως υπάρχουμε, οι Έλληνες Μουσουλμάνοι, και δεν είμαστε εχθροί τους.
Να γνωρισουν, πως οι περισσότεροι από μας στράφηκαμε στο Ισλάμ μετά από μελέτη και μακρά πνευματική αναζητηση και από καθαρά προσωπική επιλογή. Καθώς επισης και για αυτους αναμεσα τους που μπορει να βιώνουν την ιδια υπαρξιακή αγωνιά και μπέρδεμα τα οποια βιώσα η ιδια. Ζητώ από τον Παντοδύναμο να οδηγήσει κάθε ειλικρινή αναζητητη της Αλήθειας.
Λοιπον, μεγάλωσα σε οικογενεια αγνωστικιστων. Θυμάμαι όταν ήμουν πολύ μικρή η γιαγιά μου με έβαζε να προσεύχομαι πριν κοιμηθώ, και αυτές οι στιγμές είναι από τις πιο δυνατες μου αναμνήσεις πια ως ενήλικας…οι στιγμές δηλ όπου στρεφομουν στο Δημιουργό μου. Μερικές φορες η γιαγιά μου με έπαιρνε στην εκκλησία, αλλά ύστερα η μητέρα μου της το απαγόρευσε.
Γύρω στα επτά μου χρόνια άρχισα να έχω πολύ έντονες υπαρξιακές ανησυχίες. Ρώταγα τη δασκάλα μου στο σχολείο, η οποια ηταν γυναικα ιερέα, “γιατί υπαρχω; τι κανω εδω;” Κάνεις δεν μπορούσε να μου δώσει την απαντηση που λαχταρουσε η ψυχή μου.
Τα χρόνια πέρασαν. Κουβάλαγα αυτό το ερώτημα σιωπηλά μεσ’την καρδιά μου, και όσο μεγάλωνα, η ζωη γινόταν όλο και πιο μάταια, σχεδον αβίωτη.
Πολέμια κάθε θρησκείας, αμετανόητα “άθεη”, έτσι όπως γαλουχήθηκα άλλωστε, γύρω στα 20 μου πια ως φοιτητρια, να μην μπορω να κοιμηθώ τα βράδια λόγω του φοβου του θανάτου και της αγωνίας μιας ύπαρξης τελείως κενή νοήματος. Χαμένη μέσα σε βιβλία φιλοσοφίας που έκαναν τον λαβύρινθο της ζωής μου να μοιάζει αδιέξοδο.
Τα φοιτητικά παρτυ και το νεανικό ξεσάλωμα εκείνης της περιόδου, το μόνο που έκαναν ήταν να δυναμώνουν τον πόνο της ψυχής μου που έψαχνε τον σκοπό της, να με κάνουν να νιώθω ακόμη πιο ξένη…
Μετά από λίγα χρόνια άρχισα να αποκτώ εντονο ενδιαφερον για το διάστημα και την κβαντική φυσική. Ξεκίνησα να παρακολουθώ ντοκιμαντέρ σχετικά με την απεραντοσύνη του σύμπαντος, την πραγματικότητα της ύλης και άλλα παρόμοια, και κατέληξα στο συμπέρασμα πως πρέπει να υπάρχει κάτι “αλλο” πέρα από τον ορατό υλικό κόσμο. Αποφασισα να το ονομασω αυτο το “αλλο” , “μια ανωτερη δυναμη”.
Τότε ξεκίνησα να ταξιδεύω με ένα βανακι στην ευρωπη για να βρω την Αληθεια. Δεν με χώραγε ο τόπος. Καθόμουν σε αναμμένα κάρβουνα. Κουβάλαγα και την βιβλιοθήκη μου μαζι. Έψαξα για απαντήσεις σε βιβλία Βουδισμού, ινδουισμου, αλχημιας, Ζεν…Διάβασα την Βίβλο και ένιωσα πως υπήρχαν εκεί κομμάτια της αλήθειας αλλα όχι η ίδια η Αλήθεια.
Σε ένα σημείο πια όπου ειχα πέσει τελείως χαμηλά, ειχα δοκιμασει τα πάντα αλλα ενιωθα πως δεν υπάρχει διέξοδος, ενστικτωδώς σήκωσα τα χέρια κοιτάζοντας στον ουρανό και είπα “Θεέ μου, αν υπάρχεις, βοηθά με!”
Σε κλάσματα δευτερολέπτου μετα την ικεσια μου, κάτι συνέβη στην καρδιά μου. Ήταν σαν ο κοσμος ξαφνικά να πήρε χρώμα και ζωή. Σαν να ειχα ζήσει όλη μου την ζωή σε ασπρόμαυρο, ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ, και για πρώτη φορα είδα χρώματα. Ο Αλλάχ είχε βάλει στην καρδιά μου πίστη, και ένιωσα σα να ζω για πρώτη φορά.
Ο χρόνος που ακολούθησε, ήταν ο πιο δύσκολος. Είχα μια καρδιά γεμάτη πίστη αλλα δεν είχα μπούσουλα. Δεν είχα αμφιβολία ότι ο Θεός υπάρχει, αλλά δεν ήξερα τι Θέλει από μένα.
Αρχισα στο λεξιλογιο μου να χρησιμοποιω την λεξη “Θεος”…όσοι με ξέρανε νόμιζαν ότι αρχίζω να τα χάνω. Κάθε φορά που επιχειρούσα να πάω στην εκκλησία, οι πόρτες ηταν κλειστές. Απομονώθηκα. Πάλι δεν με χωρούσε ο τόπος, άρχισα το ταξιδι ξανά. Ταξίδεψα σε κάποιες αραβικές χώρες. Άρχισα να γοητεύομαι από την αραβική γλώσσα και πολιτισμό. Άκουσα το κάλεσμα για προσευχή και ένιωσα ο Θεός να με καλεί. Άκουσα την δήλωση του μονοθεισμου ( La ilaha ila Allah – δεν υπάρχει άλλος άξιος λατρείας εκτός από τον Αλλαχ) και άρχισα να κλαίω σαν μωρό. Έγραφα στον Θεό γράμματα ζητώντας καθοδήγηση, γιατί δεν ήξερα πως αλλιώς να το ζητήσω. Τότε είδα και ένα όνειρο που φαίνεται πως ήταν ο προάγγελος του ότι θα ασπαστω το Ισλαμ.
Εν τέλει κατέληξα σε μια άλλη Μουσουλμανικη χώρα. Πέρναγα τις μέρες μου στο τζάμι βλέποντας τους πιστούς να προσεύχονται και ακούγοντας την απαγγελία του Κορανίου. Ηθελα να βαλω και εγω το μετωπο μου στο πατωμα οπως αυτοι, αλλα η υπεροψια μου δεν με αφηνε.
Περιπου 3 μερες πριν τον ερχομό του Ραμαζανιου και “κατά τυχη” πεφτει στα χέρια μου ενα βιβλίο που περιείχε την αγγλική μετάφραση των νοημάτων του Κορανίου.
Ανοίγω το βιβλίο στην πρώτη σελίδα. Διαβάζω. Πρωτο κεφάλαιο , “αλ Φατιχα”. Αρχιζω να κλαίω ξανά σαν μωρό. Επόμενη σελίδα, δεύτερο κεφάλαιο, “αλ Μπακαρα” :
«Στο Όνομα του Αλλάχ, του Αρ-Ραχμάν (Παντελεήμονα), του Αρ-Ραχείμ (Πολυεύσπλαχνου). Άλιφ-Λαμ-Μείμ. Σ’ αυτό το Βιβλίο (το Κοράνι) δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Και αποτελεί καθοδήγηση για τους ευσεβείς»
Πλέον δεν ειχα καμία αμφιβολία πως το βιβλίο που κράταγα στα χέρια μου, ήταν το βιβλίο που είχε τις απαντήσεις σε όλες τις ερωτήσεις μου, απαντήσεις που περίμενα 27 ολόκληρα χρόνια, σταλμενες από τον Κύριο και Δημιουργό μου και οχι απόψεις και ικασιες ανθρώπων περί ύπαρξης, σωστού και λάθους, νοήματος και Θεού. Ήταν αδύνατο να μην υποταχτω. Αδύνατο να γυρισω πίσω. Ήμουν όμως αδύναμη.
Την επομενη μέρα, μετά από μια νύχτα γεμάτη αμφιβολίες για το αν μπορώ να τα καταφέρω να ζήσω την ζωη μου ως Μουσουλμανα, πηγα στο γειτονικό τζάμι.
Άρχισα να ζητάω από τον Ύψιστο να με βοηθήσει να κανω το επόμενο βήμα, που ήταν το να πω την ομολογία της πίστης, τον πρώτο από τους πέντε πυλώνες του Ισλαμ.
Με τις παλάμες μου να αντικριζουν τον ουρανό και δάκρυα στα μάτια, νιώθω ένα αγγιγμα στον ώμο μου. Μια ηλικιωμένη κυρία μου λέει κάτι στην γλώσσα της. Αυτό που μπόρεσα να ξεχωρίσω ήταν “Ασχαντου αν λα ιλαχα ιλα Αλλάχ ουα αννα Μουχαμμανταν ρασουλουλλαχ”. Η ηλικιωμένη αυτη κυρια μόλις μου είχε ζητήσει να πω την σαχάντα, την ομολογία της πίστης, χωρις να με έχει ξαναδεί και χωρίς να γνωρίζει τίποτα για μένα.
Έτσι λοιπον έγινα Μουσουλμανα…! Το αίσθημα που βίωσα εκείνη την ώρα μπορεί να περιγράφει με το αίσθημα που νιώθει κάποιος όταν γυρίζει επιτέλους σπίτι του, μετά από ένα μακρύ και δύσκολο ταξίδι…
Γυρίζοντας στην Ελλαδα, ούτε μια στιγμη δεν ένιωσα κατωτεροτητα, ντροπή ή οτι πρεπει να κρυφτώ. Αντιθετως, ηθελα ολοι να γνωρισουν την Αλήθεια. Ήμουν απόλυτα ανοιχτή ως προς τις πεποιθήσεις μου και ποτε δεν ειδα τους συμπολίτες μου ως εχθρούς, το αντίθετο. Μετά από κάποιους μήνες, όταν άρχισα να φοράω το μαντηλι, πρώτον λόγω της βοήθειας του Αλλάχ, και μετα ίσως λόγω του φιλικού μου χαρακτηρα, δεν είχα καμία υπερβολικα αρνητική αντίδραση από τους συμπολίτες μου στην μικρή πόλη που εμένα.
Όσο περισσότερο κρυβομαστε και κουβαλάμε αισθήματα ενοχής, η κατάσταση για εμας τους Ελληνες Μουσουλμανους στη χώρα μας δεν θα αλλάξει ποτέ προς το καλύτερο. Ας ανοιχτουμε λοιπον, και ας δούμε την επιλογή μας ως δώρο που μπορούμε να μοιραστουμε με τους συμπολίτες μας και όχι ως στίγμα.
Φιλικά Βασιλικη-Μαριαμ Ν..”
Σε περίπτωση που έχετε μια ιστορία να αφηγηθείτε για το πώς ασπαστήκατε το Ισλάμ επικοινωνήστε μαζί μας εδω