الحمد لله رب العالمين، وصلى الله وسلم على نبينا محمد وعلى آله وأصحابه أجمعين، أما بعد
Η αλαζονεία είναι ένα συναίσθημα και χαρακτηριστικό που συναντάται συχνά στην ανθρώπινη συμπεριφορά, με καταστροφικές συνέπειες για την ψυχή και την κοινωνία. Είναι μια από τις βασικές αιτίες που οδηγεί τον άνθρωπο στην άρνηση της αλήθειας και στην απομάκρυνση από τον ορθό δρόμο. Στο Ισλάμ η αλαζονεία αποτελεί μια από τις κύριες αμαρτίες που εμποδίζει την αποδοχή της αλήθειας και της πίστης. Το παράδειγμα του Σατανά και η στάση του απέναντι στην εντολή του Αλλάχ του Υψίστου τονίζει τη σοβαρότητα και τον κίνδυνο της αλαζονείας η οποία μπορεί εύκολα να οδηγήσει στην απιστία.
Η αλαζονεία είναι ένα εξαιρετικά επικίνδυνο χαρακτηριστικό, το οποίο κρύβεται πολλές φορές και δεν είναι φανερό. Ιδιαίτερα σε στιγμές εγωισμού, όπου, ενώ η αλήθεια ακούγεται, το άτομο επιλέγει να εθελοτυφλεί, ακριβώς λόγω αλαζονείας και έπαρσης.
Ο Αλλάχ, ο Ύψιστος, προειδοποίησε για αυτό το χαρακτηριστικό, όπως επίσης και ο Απόστολός Του, διότι οδηγεί στην άρνηση της αλήθειας, με αποτέλεσμα το άτομο να κινδυνεύει να απιστήσει. Ο πρώτος αλαζόνας, ο οποίος απέρριψε την εντολή του Υψίστου, λόγω της έπαρσής του, ήταν ο ίδιος ο Σατανάς.
Διαβάζουμε στο Κοράνι:
وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلَائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ أَبَىٰ وَاسْتَكْبَرَ وَكَانَ مِنَ الْكَافِرِينَ
«Και όταν είπαμε στους αγγέλους: “Πέστε σε στάση Σουτζούντ (δηλ. με το μέτωπο και τις παλάμες στο έδαφος) ενώπιον του Αδάμ (ως σεβασμό και τιμή προς αυτόν).” Και έτσι, έπεσαν όλοι σε στάση Σουτζούντ, εκτός από τον Ιμπλίς (τον Σατανά, ο οποίος δεν ήταν άγγελος αλλά από τα Τζίν). Αρνήθηκε και έγινε αλαζόνας, και έτσι έγινε ένας από τους άπιστους» {Κοράνι 2:34}.
Το εδάφιο αυτό, όπως και άλλα παρόμοια, μας δείχνουν ότι αυτό που οδήγησε τον Σατανά στην απιστία ήταν το χαρακτηριστικό της αλαζονείας.
Διαβάζουμε, επίσης, για τους ενάρετους δούλους του Αλλάχ, ότι ένα από τα χαρακτηριστικά τους είναι η αξιοπρέπεια με ταπεινότητα:
وَعِبَادُ الرَّحْمَٰنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْنًا وَإِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَامًا
«Οι (ενάρετοι) δούλοι του Αρ-Ραχμάν (Παντελεήμονα) είναι εκείνοι που περπατούν στη γη με ήσυχο τρόπο και ταπεινοφροσύνη (και όχι με τυραννία και αλαζονεία), και όταν οι ανόητοι τους απευθύνονται (με άσχημα ή ανόητα λόγια), απαντούν με καλοσύνη (και ορθά λόγια)» {Κοράνι 25:63}.
Ο Ιμπν Ούμαρ αναφέρει ότι ειπώθηκε στον Προφήτη صلى الله عليه وسلم:
“قيل: يا رسول الله، قد عَلِمْنَا الشِّرْكَ وما هو، فما الكِبْر؟ أهو أن يكون لأحدنا نَعْل حسنٌ لها شِسْعٌ حسَنٌ؟ قال: لا. قال: أهو أن يكون لأحدنا ثوبٌ حسنٌ؟ قال: لا. قال: أهو أن يكون لأحدنا دابةٌ يركبها؟ قال: لا. قال: أهو أن يكون لأحدنا أصحابٌ يجلسون إليه؟ قال: لا. قالوا: يا رسول الله، فما الكِبْر؟ قال: سَفَهُ الحقِّ وغمصُ الناسِ.”
«Απόστολε του Αλλάχ, ξέρουμε τι είναι το Σιρκ (πολυθεϊσμός-παγανισμός) και τι σημαίνει, αλλά τι είναι η αλαζονεία και η υπεροψία; Μήπως αυτό σημαίνει όταν έχουμε στην κατοχή μας όμορφα παπούτσια με ωραία κορδόνια;» Ο Προφήτης απάντησε: «Όχι, δεν σημαίνει αυτό». Κάποιος άλλος ρώτησε: «Μήπως σημαίνει όταν έχουμε ένα όμορφο και καλό ρούχο;» Ο Προφήτης είπε: «Όχι». Ένας άλλος ρώτησε: «Μήπως σημαίνει να έχει κάποιος ένα ζώο ως μεταφορικό μέσο;» Ένας άλλος ρώτησε: «Μήπως είναι η παρέα φίλων με τους οποίους κάθεται κάποιος;» Ο Προφήτης είπε: «Όχι». Τότε ρώτησαν συγκεκριμένα: «Τι είναι η υπεροψία και η αλαζονεία (κιμπρ);» Και ο Προφήτης απάντησε: «Είναι να μην αποδέχεσαι την αλήθεια και να περιφρονείς τον άλλον» {Σιλσίλα Σαχίχα,νο. 134}.
Ο καλλωπισμός και τα υλικά αγαθά δεν συνδέονται με την έννοια της αλαζονείας. Αυτά επιτρέπονται εφόσον αποκτώνται με χαλάλ τρόπο και ο Αλλάχ αγαπά την ομορφιά σε κάθε τι, όπως καταγράφεται σε άλλες αυθεντικές ρήσεις.
Η έννοια της αλαζονείας είναι το να αγνοείς και να μην αποδέχεσαι την αλήθεια, από όπου και αν προέρχεται. Επίσης, αλαζονεία είναι να επιτίθεσαι σε έναν αθώο άνθρωπο και να τον κακοχαρακτηρίζεις χωρίς λόγο και αιτία. Συνεπώς, ο Μουσουλμάνος θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός με αυτά τα δύο στοιχεία και χαρακτηριστικά που σηματοδοτούν την αλαζονεία.
Και εδώ ακριβώς πρέπει να εστιάσουμε: στο νόημα της αλαζονείας. Αυτό ακριβώς ήταν και το κυριότερο πρόβλημα και εμπόδιο του Σατανά, ώστε να μην υποταχθεί στην εντολή του Ύψιστου. Αυτό το εμπόδιο κυριαρχεί σε πολλές καρδιές. Η αλαζονεία και ο φθόνος ήταν από τις βασικές αιτίες που εμπόδισαν τους Ιουδαίους να αποδεχτούν το προφητικό αξίωμα του Μουχάμαντ صلى الله عليه وسلم. Παρόλο που γνώριζαν ότι ήταν Προφήτης, δεν τον αποδέχτηκαν λόγω αλαζονείας και φθόνου. Επίσης, η αλαζονεία και ο φθόνος εμπόδισαν και τους παγανιστές Άραβες της εποχής του Προφήτη να αποδεχτούν τον Απόστολο του Αλλάχ. Ο Ύψιστος λέει:
الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ يَعْرِفُونَهُ كَمَا يَعْرِفُونَ أَبْنَاءَهُمُ ۘ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنفُسَهُمْ فَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ
«Εκείνοι στους οποίους δώσαμε το Βιβλίο (Χριστιανοί και Εβραίοι) τον γνωρίζουν (τον Μουχάμαντ, από τις περιγραφές του στα βιβλία τους) όπως γνωρίζουν τους γιους τους. Εκείνοι είναι που έχασαν τον εαυτό τους (επειδή αρνήθηκαν την πίστη στον Μουχάμαντ) και δεν πιστεύουν» (Κοράνι 6:20).
Την αλαζονεία ως ένα εμπόδιο προς την αποδοχή της αλήθειας την παρατηρούμε έντονα και σε άτομα με εθνικιστικές τάσεις και ιδεολογίες περί ανώτερης φυλής. Η αλαζονεία, πιο συγκεκριμένα ο εγωισμός που υπάρχει για το έθνος, τη σημαία και τη φυλή, κάνει ένα άτομο, που ενώ μπορεί να αναγνωρίζει την αλήθεια του Ισλάμ, να μην θέλει να το ασπαστεί. Βλέπουν το Ισλάμ σαν θρησκεία του εχθρού, παρόλο που αποδέχονται την αλήθεια του
Ο Προφήτης Μουχάμαντ صلى الله عليه وسلم είπε:
يا أيها الناس، إن ربكم واحد، وإن أباكم واحد. لا فضل لعربي على أعجمي، ولا لأعجمي على عربي، ولا لأحمر على أسود، ولا لأسود على أحمر إلا بالتقوى
«Ω άνθρωποι, ο Κύριός σας είναι Ένας και ο πατέρας σας (Αδάμ) είναι ένας. Ο Άραβας δεν είναι πιο ενάρετος και πιο τιμημένος από έναν ξένο (μη Άραβα), ούτε ένας ξένος είναι ανώτερος από έναν Άραβα, ούτε ένας λευκός είναι ανώτερος από έναν μαύρο, ούτε ένας μαύρος είναι ανώτερος από έναν λευκό. Εκτός (η ανωτερότητα έγκειται στο στοιχείο) της θεοσεβείας (υπακοής προς τον Αλλάχ)» (Σου’άμπ αλ-Ιμάν, νο. 4706, αυθεντικό).
Δεν είναι λίγοι αυτοί που βλέπουν το Ισλάμ ως λύση για πολλά προβλήματα που παρατηρούν γύρω τους, παρ’ όλα αυτά δεν αποδέχονται την πίστη.
Είναι σημαντικό να παρατηρήσουμε ένα εδάφιο στο Κοράνι, στο οποίο ο Ύψιστος παρουσιάζει τους αλαζόνες που χλευάζουν την πίστη και τους ασκεί κριτική
وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ أَنفِقُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ قَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَنُطْعِمُ مَن لَّوْ يَشَاءُ اللَّهُ أَطْعَمَهُ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا فِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ
«Όταν τους λέγεται: «Ξοδέψτε (σε ελεημοσύνη) από ό,τι σας παρέχει ο Αλλάχ», εκείνοι που αρνήθηκαν την πίστη λένε στους πιστούς: «Θα ταΐσουμε αυτούς που αν ήθελε ο Αλλάχ, θα τους είχε ταΐσει; Πράγματι, δεν είστε παρά σε ξεκάθαρη πλάνη!» {Κοράνι 36:47}
Αυτό το εδάφιο συνοψίζει την συμπεριφορά του άπιστου αλαζόνα ως προς την ρητορική του. Μια ρητορική που στις ημέρες μας την παρατηρούμε σε αρκετούς άθεους. Λένε κοροϊδευτικά ότι αν ήθελε ο Αλλάχ θα φρόντιζε αυτούς που βρίσκονται σε ανάγκη. Αν ήθελε ο Αλλάχ θα πιστεύαμε όλοι, και άλλα παρόμοια άστοχα συμπεράσματα τα οποία δείχνουν ότι δεν κατανοούν την σοφία του Υψίστου.
Ο λόγιος Σέηχ Σάλιχ Ίμπν ΑμπντουλΑζίζ αλ Σέηχ σχολιάζει το εδάφιο λέγοντας:
«Η αλαζονεία που υπάρχει στις ψυχές, είναι αυτό που εμποδίζει την πίστη και εμποδίζει την αποδοχή του μηνύματος. Γι’ αυτό η αλαζονεία είναι κάτι από το οποίο προειδοποιούμαστε, και ο Αλλάχ ο Ύψιστος τιμωρεί γι’ αυτήν. Έστω και το ελάχιστο ίχνος αλαζονείας δεν επιτρέπεται από τον Αλλάχ και δεν το συγχωρεί . Δόξα σ’ Αυτόν. Η αλαζονεία είναι αυτή που οδηγεί σε κάθε κακό. Οι πολυθεϊστές έχουν ως χαρακτηριστικό την αλαζονεία, οι άπιστοι έχουν ως χαρακτηριστικό την αλαζονεία. Οι αλαζόνες σήμερα, από αυτούς που παρουσιάζονται ως «διανοούμενοι», «στοχαστές», στην πραγματικότητα είναι άθεοι (άπιστοι), άτομα που αμφισβητούν. Ιδρύουν κέντρα ανά τον κόσμο και τα ιδρύουν για να αμφισβητούν το Κοράνι και τη Σούννα. Είναι αλαζόνες απέναντι στον Αλλάχ. Στην πραγματικότητα, μέσα τους είναι αλαζόνες, βλέπουν τους εαυτούς τους σπουδαίους, πάνω από τον Προφήτη. Βλέπουν τους εαυτούς τους ανώτερους από το Κοράνι, βλέπουν τους εαυτούς τους ως ανώτερους σε αυτόν τον κόσμο και θεωρούν ότι η λογική τους είναι η πιο ολοκληρωμένη. Ο Αλλάχ, ο Ύψιστος, συνοψίζει την έλλειψη πίστης σε μια απλή ανθρώπινη κατάσταση (την ρητορική τους και συμπεριφορά τους όταν λένε): «Θα ταΐσουμε αυτούς που αν ήθελε ο Αλλάχ, θα τους είχε ταΐσει;» πηγή
Συμπερασματικά, η αλαζονεία δεν είναι απλώς ένα αρνητικό συναίσθημα, αλλά ένας σοβαρός κίνδυνος που μπορεί να απομακρύνει τον άνθρωπο από την αλήθεια και την πίστη. Είτε αφορά την προσωπική στάση απέναντι σε άλλους ανθρώπους είτε τη σχέση του ατόμου με τον Θεό, η αλαζονεία αποτελεί ένα εμπόδιο στην επίτευξη της πραγματικής ευσέβειας και ταπεινότητας.
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.