الحمد لله رب العالمين، وصلى الله وسلم على نبينا محمد وعلى آله وأصحابه أجمعين، أما بعد
Η υπομονή είναι από τα σημαντικότερα όπλα του Μουσουλμάνου. Δεν είναι απλώς μια παθητική στάση, αλλά μια κινητήρια δύναμη που οδηγεί στη νίκη, τόσο απέναντι στον εξωτερικό εχθρό όσο και απέναντι στον εσωτερικό.
Ο Υψιστος λεει: «Αν υπάρχουν είκοσι από εσάς που υπομονετικά επιμένουν, θα νικήσουν διακόσιους, κι αν είναι εκατό θα νικήσουν χίλιους» {Ανφάλ, 8:65}
Ο Προφήτης صلى الله عليه وسلم είπε: «Η νίκη έρχεται με την υπομονή». {Μούσναντ 2803}
Ο Όμαρ ρώτησε κάποτε τη φυλή των Μπανου ‘Άμπασα: «Με τι όπλο πολεμάτε;» κι εκείνοι απάντησαν: «Με το όπλο της υπομονής». Καμία πολεμική μηχανή, κανένα σπαθί, δεν είναι πιο αποτελεσματικό από την υπομονή.
Οι Σαλαφ έλεγαν: «Απεχθανόμαστε τον θάνατο και τον πόνο του τραυματισμού, αλλά υψωνόμαστε σε βαθμίδες μέσω της υπομονής». Ο Μπαττάλ, όταν ρωτήθηκε τι σημαίνει θάρρος, απάντησε: «Να έχεις υπομονή για μία ώρα». Είναι η πρώτη ώρα που έρχεται η συμφορά, η δοκιμασία και ο πόνος.
Η έννοια της υπομονής δεν αφορά μόνο την πολεμική σύγκρουση. Ο αγώνας ενάντια στον εαυτό μας, ενάντια στα πάθη μας, είναι ο δυσκολότερος και πιο σημαντικός. Ο Προφήτης صلى الله عليه وسلم είπε: «Ο Μουτζάχιντ είναι αυτός που καταπολεμά το κακό της ψυχής του για χάρη του Αλλάχ» (Άχμαντ, 23951, Τιρμιδί, 1621).
Ο Αμπντάλλα Ιμπν Άμρ τόνισε: «Ξεκίνα με τον εαυτό σου και πολέμησε το κακό που κρύβεις μέσα σου». Ακόμα και ο Αμπού Μπακρ, όταν όρισε τον Όμαρ χαλίφη, του έδωσε την εξής συμβουλή: «Δώσε προτεραιότητα στον εαυτό σου».
Ο χειρότερος εχθρός δεν είναι πάντα αυτός που βρίσκεται εκτός, αλλά αυτός που ζει μέσα μας: τα πάθη, οι επιθυμίες, ο εγωισμός. Ο ποιητής Αμπμπάς Ιμπν Άχναφ το περιέγραψε εύστοχα: «Η καρδιά μου με καλεί σε ό,τι με βλάπτει και αυξάνει τη θλίψη μου. Πώς να προστατευτώ από αυτόν τον εχθρό που ζει μέσα μου;»
Όποιος υπομένει και αντιστέκεται στις επιθυμίες του, στο τέλος θα νικήσει. Όποιος υποκύπτει, γίνεται σκλάβος τους. Ο Ιμπν αλ-Μουμπάρακ συνήθιζε να λέει: «Όποιος κάνει υπομονή, κάθε φορά θα χρειάζεται όλο και λιγότερη υπομονή. Όποιος απελπίζεται, θα βρίσκεται συνεχώς σε δυσκολία».
Το αυθεντικό χαντίθ αναφέρει οτι «Ο δυνατός δεν είναι ο παλαιστής, αλλά αυτός που ελέγχει τον εαυτό του και τον θυμό του» (Μπουχάρι 6114, Μουσλίμ 2608). Ο Αχναφ Ιμπν Κάις ήταν παράδειγμα ανθρώπου που είχε τον απόλυτο έλεγχο του θυμού του.
Κάποιοι λόγιοι έλεγαν: «Ακόμα κι αν δεις κάποιον να περπατά πάνω στο νερό, αυτός που νικά τις επιθυμίες του είναι ανώτερος».
Η ψυχή μοιάζει με άγριο ζώο, αν δει ότι είσαι αποφασιστικός υποτάσσεται. Αν καταλάβει ότι είσαι αδύναμος, θα σε κατασπαράξει.
Ο Μαϊμούν Ιμπν Μιχράν είπε: «Η υπομονή είναι δύο ειδών, η υπομονή απέναντι στη συμφορά, που είναι καλή και η υπομονή απέναντι στις αμαρτίες και τα πάθη, που είναι καλύτερη».
Ο Σάιντ Ιμπν Τζουμπάιρ τόνισε ότι «η καλύτερη υπομονή είναι να απομακρύνεσαι από αυτό που απαγόρευσε ο Αλλάχ, να πράττεις τις υποχρεωτικές πράξεις λατρείας και να δείχνεις υπομονή απέναντι στις δοκιμασίες».
Η υπομονή είναι το θεμέλιο κάθε νίκης. Νίκη κατά του εχθρού, νίκη απέναντι στις δοκιμασίες, αλλά πάνω απ’ όλα νίκη απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό. Χωρίς υπομονή, ο άνθρωπος χάνει, αιχμαλωτίζεται από τα πάθη του και γίνεται σκλάβος του σατανά. Με την υπομονή και τον συνεχή αγώνα, ο πιστός ανυψώνεται, ελευθερώνεται και φτάνει στη νίκη που υποσχέθηκε ο Αλλάχ.
«Η μήπως νομίζετε ότι θα εισέλθετε στον Παράδεισο δίχως να δοκιμαστείτε έτσι όπως δοκιμάστηκαν αυτοί που ήρθαν πριν από εσάς; Αντιμετώπισαν σκληρή φτώχεια, έντονα παθήματα και κλονίστηκαν τόσο ισχυρά σε σημείο που και ο Απόστολος και αυτοί που πίστεψαν μαζί του είπαν: «Πότε θα έρθει η βοήθεια του Αλλάχ; Σίγουρα! Η βοήθεια του Αλλάχ είναι κοντά!» {Κοράνι 2:214}