الحمد لله رب العالمين، وصلى الله وسلم على نبينا محمد وعلى آله وأصحابه أجمعين، أما بعد
Η πίστη στον Αλλάχ δεν είναι κάτι που κρύβεται αλλά κάτι που φανερώνεται με υπερηφάνεια. Ο πιστός δεν ζητά αποδοχή από έναν κόσμο που περιφρονεί την αλήθεια, ζητά μόνο την ευαρέσκεια του Κυρίου του. Από την εποχή των Προφητών, οι εχθροί της πίστης πάντα κορόιδευαν τους θεοσεβείς, αποκαλώντας τους πλανεμένους, τρελούς, «κολλημένους». Και όμως, οι Προφήτες δεν σταμάτησαν. Δεν υποχώρησαν. Δεν απολογήθηκαν. Στάθηκαν όρθιοι και η αλήθεια νίκησε. Αυτό είναι το πρότυπό μας. Όχι οι δειλοί της εποχής. Όχι αυτοί που προδίδουν τη Σούννα για μερικά χαμόγελα. Το Ισλάμ δεν αποκαλύφθηκε για να το κουβαλάς στα κρυφά. Αποκαλύφθηκε για να το υψώνεις με θάρρος και αξιοπρέπεια.
Ένας νεαρός ρώτησε κάποτε τον Σέηχ Άμπντουλ Αζίζ Ίμπν Μπάζ λέγοντας:
«Είμαι είκοσι ετών και θέλω να τηρώ τη Σούννα, όμως φοβάμαι μήπως οι άνθρωποι με πουν «υπερβολικό», «ακραίο», ή ότι η θρησκεία μου είναι «σκληρή». Ποια είναι η γνώμη σας;»
Ο Σέηχ του απάντησε:
«Μην δίνεις καμία σημασία σ’ αυτούς. Να σταθείς γερά στη θρησκεία σου και πες την αλήθεια και να πουν ότι θέλουν. Οι εχθροί των Προφητών κορόιδευαν τους ίδιους τους Προφήτες και τους αποκαλούσαν «τρελούς». Κι όμως αυτό δεν τους εμπόδισε να μεταδώσουν το μήνυμα του Αλλάχ. Ο Αλλάχ λέει:
«Στ’ αλήθεια, (κατά την εγκόσμια ζωή) αυτοί που διέπρατταν εγκλήματα (δηλ. οι άπιστοι) γελούσαν μ’ αυτούς που πίστευαν. Και όποτε περνούσαν (οι άπιστοι) δίπλα τους (στους πιστούς), έκλειναν το μάτι ο ένας στον άλλον (κοροϊδεύοντας)» {Κοράνι, 83:29-30}»
Στην εποχή της κοινωνικής αποδοχής είναι εύκολο να ντραπείς για την ταυτότητά σου. Να φοβηθείς να αφήσεις γενειάδα, να φοράς χιτζάμπ (όπως ορίζεται από την Σούννα) ή να κάνεις προσευχή σε δημόσιο χώρο. Να αισθανθείς αμηχανία που τηρείς το χαλάλ και απορρίπτεις το χαράμ. Όμως η θρησκεία του Αλλάχ είναι λόγος υπερηφάνειας. Ο Μουσουλμάνος δεν είναι ζητιάνος της αποδοχής του κόσμου. Δεν σκύβει το κεφάλι σε αυτούς που κοροϊδεύουν ή υποτιμούν την ευσέβεια, αλλά το σηκώνει ψηλά γιατί είναι δούλος του Αλλάχ και όχι μιας πρόσκαιρης εποχής, τάσης η ενός ρεύματος.
Όταν φοβάσαι την κριτική των ανθρώπων, τότε καλό είναι να αναλογιστείς το επίπεδο της πίστης σου. Ο Ίμπν ουλ Κάγιεμ είπε:
«Όποιος φοβάται κάτι εκτός από τον Αλλάχ, καταλήγει να τον κυριεύει εκείνο που φοβάται. Κι όποιος φοβάται μόνο τον Αλλάχ, Αυτός τον προστατεύει απ’ όλα.»
Τηρώντας τη θρησκεία σου όχι μόνο δεν κάνεις κάτι ντροπιαστικό, αλλά κάνεις αυτό που έκαναν οι Προφήτες. Αυτούς που ο Αλλάχ αγαπούσε περισσότερο από κάθε άλλον. Και όμως, τους κορόιδευαν. Τους έλεγαν τρελούς, μάγους, ψεύτες. Εσύ γιατί να περιμένεις καλύτερη μεταχείριση; Ο Λόγος του Αλλάχ πρέπει να υπερισχύει στην καρδιά σου από τις φωνές του κόσμου. Σήμερα θα σε πουν «κολλημένο». Αύριο, αν αλλάξεις και γίνεις σαν κι αυτούς δεν θα σε σεβαστούν. Απλώς θα σε θεωρήσουν ακόμη έναν που υποκρίθηκε για να μη νιώσει άβολα. Ενώ αν σταθείς όρθιος, ακόμη κι αν σε κουτσομπολέψουν, θα σε σεβαστούν, κάποιοι ίσως και να καθοδηγηθούν μέσω εσένα.
Η πραγματική αξιοπρέπεια είναι να κρατήσεις τη θρησκεία σου με σταθερότητα. Όχι να συμβιβαστείς για τα μάτια του κόσμου. Όχι να φοβάσαι ότι θα σε αποκαλέσουν «θρησκευόμενο» η «φανατικό». Τιμή είναι να ακολουθείς ότι επιτρέπει ο Ύψιστος και να μένεις μακριά απ ότι απαγόρεψε. Και αν συμβεί και λυγίσεις από τα πάθη σου, τότε να σηκωθείς με μετάνοια, διότι Αυτός είναι Εκείνος που συγχωρεί.
Ποτέ μην φοβηθείς να κρατήσεις την πίστη σου με τιμή, δημόσια και περήφανα. Το πρότυπό σου δεν είναι οι αρεστοί του κόσμου, αλλά οι Προφήτες και οι Απόστολοι του Αλλάχ. Ο Νώε (عليه السلام) κάλεσε στο Ταουχίντ (Μονοθεισμό) για 950 χρόνια. Και όμως, τον είπαν τρελό και πλανεμένο. Ο Μωυσής (عليه السلام) στάθηκε μπροστά στον τύραννο Φαραώ και απειλήθηκε με βασανιστήρια και θάνατο. Κι όμως, η αλήθεια νίκησε στο τέλος γιατί είναι προορισμένη να νικήσει, αφού προέρχεται από τον Αλλάχ.
Το ίδιο κάνει και κάθε νέος και νέα που επιλέγουν να μείνουν σταθεροί. Δεν είναι κολλημένοι. Δεν είναι υπερβολικοί. Είναι οι μικροί ήρωες των καιρών. Είναι πιστοί. Είναι αυτοί που ο Αλλάχ θα τους αναστήσει κοντά στους Προφήτες, τους μάρτυρες και τους ευσεβείς. Υπό έναν όρο. Να μην εγκαταλείψουν, να μην συμβιβαστούν και να μην απελπιστούν μέσα στις δοκιμασίες.
Ποτέ να μη σε τρομάξει η λεκτική επίθεση των εχθρών της πίστης σου. Η κριτική τους, η ειρωνεία και τα λόγια τους δεν μπορούν να σε βλάψουν, αν εσύ μείνεις ακλόνητος. Όμως η κρίση του Αλλάχ θα σε βλάψει, αν εσύ γίνεις ανισόρροπος. Αν λοιπόν αγαπάς τον Αλλάχ και είσαι πιστός, μη σε νοιάζει η γνώμη τους. Μείνε σταθερός, τίμησε τη Σούννα και μη φοβάσαι. Διότι το να είσαι δούλος του Αλλάχ είναι τιμή. Και όποιος κρατιέται γερά από το Σχοινί Του, δεν χάνεται ποτέ.
«Ω, εσείς που πιστεύετε! Όποιος απ’ εσάς αποστατήσει από τη θρησκεία του, ο Αλλάχ θα φέρει άλλους ανθρώπους που θα τους αγαπήσει και αυτοί θα Τον αγαπήσουν. Θα είναι ελεήμονες απέναντι στους πιστούς, αλλά δυνατοί απέναντι στους άπιστους. Θα αγωνίζονται στο δρόμο του Αλλάχ και δε θα φοβούνται καμία επίκριση από κανέναν επικριτή. Αυτή είναι η εύνοια του Αλλάχ που παραχωρεί σ’ όποιον θέλει (ο Αλλάχ). Και ο Αλλάχ είναι Ουάσι‘ (Αυτός του Οποίου το έλεος και η γενναιοδωρία επαρκούν γι’ όλους) και ‘Αλείμ (Παντογνώστης).» {Κοράνι 5:54}
Μη φοβάσαι λοιπόν και μη ντραπείς. Κράτα τη θρησκεία σου με σταθερότητα, με αγάπη, με περηφάνια. Το να σε επικρίνουν επειδή αγαπάς τον Δημιουργό σου είναι τίτλος τιμής, όχι αιτία ενοχής. Αλλά η στάση σου να είναι στάση σοφίας, κατανόησης και επεξήγησης αυτού που πρεσβεύεις. Και για να το κάνεις αυτό, δεν έχεις άλλο δρόμο από τη μόρφωση, την παιδεία και τη μετριοπάθεια, όπως αυτές διδάχτηκαν από το Κοράνι και τη Σούννα. Δεν είναι στάση θυμού, είναι στάση υπευθυνότητας και αξιοπρέπειας. Μια στάση που δεν ξεφουσκώνει από συναισθηματικές εξάρσεις, αλλά στηρίζεται σε επίγνωση, ταπεινότητα και ξεκάθαρη κατανόηση του τι εκπροσωπείς.
Αυτοί που χλευάζουν τους πιστούς σήμερα, μετά θάνατον θα παρακαλούν απελπισμένα για δεύτερη ευκαιρία. Εσύ όμως, αν σταθείς σταθερός, ο Αλλάχ θα σε αναστήσει μαζί με τους Προφήτες, τους μάρτυρες και τους ευσεβείς. Και εκείνη τη μέρα, καμία γνώμη ανθρώπου δεν θα έχει πια σημασία.