الحمد لله رب العالمين، وصلى الله وسلم على نبينا محمد وعلى آله وأصحابه أجمعين، أما بعد
Ερώτηση:
“Θα ήθελα την τοποθέτησή σας σχετικά με την θεωρία που υπάρχει κυρίως από τον χώρο των Ορθοδόξων Χριστιανών, και υποστηρίζει ότι το Ιερό Κοράνι επειδή δημιουργήθηκε χρονικά κατά πολύ αργότερα από τον Χριστιανισμό, είναι μία μείξη ανθρώπινη η οποία έχει αντλήσει στοιχεία τόσο από τον Ιουδαϊσμό (Παλαιά Διαθήκη) όσο και από τον Χριστιανισμό (Καινή Διαθήκη), και σε καμία περίπτωση δεν έχουμε να κάνουμε με αποκεκαλυμένο λόγο του Θεού.
Επίσης, ισχυρίζονται ότι ο Μωάμεθ ήταν ένας απλός, μέσα στους πειρασμούς και τις αμαρτίες, χωρίς μόρφωση άνθρωπος, οπότε με αυτά τα επιχειρήματα καταλήγουν στην θεότητα του Ιησού Χριστού ο οποίος ήταν αγνός, αναμάρτητος, και είχε την ικανότητα να επικαλείται τις γραφές. Τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος.
Για να κλείσω το ερώτημα μου, θα ήθελα να μου εξηγήσετε περί γάμου και ερωτικής σχέσης μεταξύ προφήτη Μωάμεθ και κάποιας ανήλικης 9 ή 12 ετών (μου διαφεύγει).”
Απάντηση:
Η λογική ότι το Κοράνι «δημιουργήθηκε» χρονικά πολύ αργότερα από τον Χριστιανισμό, άρα δεν μπορεί να είναι θεία αποκάλυψη, είναι από μόνη της προβληματική. Αν δεχόμασταν αυτή τη λογική, τότε θα έπρεπε να απορρίψουμε και κάθε μεταγενέστερη αποκάλυψη σε σχέση με προηγούμενους Προφήτες. Όμως η αλήθεια μιας αποκάλυψης δεν κρίνεται από το πότε εμφανίστηκε μέσα στην ανθρώπινη ιστορία, αλλά από την προέλευσή της, το περιεχόμενό της και τα σημεία που τη συνοδεύουν. Η χρονική μεταγενέστερη εμφάνιση δεν αποτελεί επιχείρημα κατά του ότι το Κοράνι είναι Λόγος του Θεού, όπως ακριβώς δεν απορρίπτονται οι μεταγενέστεροι Προφήτες μόνο και μόνο επειδή ήρθαν μετά από άλλους.
Όσο για τον ισχυρισμό ότι το Κοράνι αποτελεί ανθρώπινη μείξη στοιχείων από τον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό, αυτό είναι ένας απλός ισχυρισμός, όχι απόδειξη. Το ότι το Κοράνι αναφέρεται σε πρόσωπα και γεγονότα γνωστά από προηγούμενες αποκαλύψεις δεν αποδεικνύει αντιγραφή, αλλά επιβεβαιώνει ακριβώς ότι η πηγή των αυθεντικών αποκαλύψεων είναι μία, δηλαδή ο ίδιος ο Θεός. Από ισλαμική σκοπιά, το Κοράνι δεν ήρθε για να αντιγράψει, αλλά για να επιβεβαιώσει την αλήθεια που απέμεινε από τις προηγούμενες γραφές και να διορθώσει όσα αλλοιώθηκαν από ανθρώπινα χέρια. (δείτε περισσότερα εδώ)
Το επιχείρημα επίσης ότι ο Μουχάμαντ صلى الله عليه وسلم δεν ήταν αναμάρτητος, άρα δεν μπορεί να είναι Απόστολος του Θεού, είναι και αυτό άκυρο. Οι Προφήτες δεν κρίνονται με το κριτήριο που θέτουν οι Χριστιανοί για τον Ιησού, αλλά με βάση το αν επιλέχθηκαν από τον Θεό και αν μετέδωσαν πιστά το μήνυμά Του. Ακόμη και μέσα στα ίδια τα βιβλικά κείμενα, μορφές όπως ο Αδάμ, ο Μωυσής, ο Δαβίδ και ο Σολομώντας δεν παρουσιάζονται ως αναμάρτητοι. Άρα η αναμαρτησία δεν υπήρξε ποτέ γενικό κριτήριο του προφητικού αξιώματος.
Στο Ισλάμ, ο Προφήτης Μουχάμαντ صلى الله عليه وسلم προστατεύεται από τον Θεό ως προς τη μετάδοση της αποκάλυψης και του θείου μηνύματος. Δεν διδάσκεται ότι ήταν θεός ή υπεράνθρωπος, αλλά άνθρωπος και δούλος του Θεού, ο οποίος όμως επιλέχθηκε για την Αποστολή. Αυτό είναι πολύ πιο λογικό και συνεπές από το χριστιανικό δόγμα που θέλει τον Ιησού να είναι ταυτόχρονα πλήρης Θεός και πλήρης άνθρωπος, κάτι που δεν στέκεται ούτε λογικά ούτε θεολογικά. Το να είναι κάποιος ταυτόχρονα απόλυτα Θεός και απόλυτα άνθρωπος είναι αντίφαση, όχι εξήγηση.
Ο Ιησούς, άλλωστε, δεν δίδαξε ποτέ ότι είναι ο ίδιος ο Θεός που πρέπει να λατρεύεται. Αντιθέτως, στα ίδια τα ευαγγέλια υπάρχουν λόγια του που ξεχωρίζουν τον εαυτό του από τον Θεό. Όταν, για παράδειγμα, του είπαν «αγαθέ διδάσκαλε», απάντησε «κανείς δεν είναι αγαθός παρά μόνο ένας, ο Θεός». Αυτό δείχνει διάκριση, όχι ταύτιση.
Όσον αφορά τα περί γάμου του Προφήτη صلى الله عليه وسلم με την Άισα, εδώ συνήθως αναπαράγεται μια γνωστή πολεμική προπαγάνδα κατά του Ισλάμ, χωρίς ιστορικό πλαίσιο και χωρίς συνέπεια στην κρίση. Οι άνθρωποι που επιτίθενται στο Ισλάμ για αυτό το θέμα αγνοούν, ή κάνουν ότι αγνοούν, ότι σε εκείνες τις εποχές και όχι μόνο στην Αραβία αλλά και σε άλλες κοινωνίες, οι γάμοι σε μικρότερες ηλικίες ήταν κοινωνικά αποδεκτοί και καθόλου σπάνιοι. Δεν μπορεί κάποιος να κρίνει κοινωνικές πρακτικές του 7ου αιώνα με τα μέτρα, τις συνήθειες και τους νόμους του 21ου αιώνα, και μετά να το παρουσιάζει ως «αντικειμενική» ηθική κρίση.
Επιπλέον, όσοι ανοίγουν αυτό το θέμα συνήθως αποσιωπούν ότι και μέσα στη χριστιανική παράδοση υπάρχουν αναφορές σε πολύ νεαρές ηλικίες γάμου ή αρραβώνα, όπως για παράδειγμα στη χριστιανική γραμματεία γύρω από την ηλικία της παρθένου Μαρίας. Άρα δεν πρόκειται για κάποια «ειδική ισλαμική βαρβαρότητα», όπως θέλουν να το παρουσιάζουν, αλλά για ιστορική πραγματικότητα προνεωτερικών κοινωνιών.
Για το συγκεκριμένο θέμα μπορείς να δεις περισσότερα και στην ιστοσελίδα μας, στο βίντεο με τίτλο «Η ηλικία γάμου της Άισα και η κριτική περί ανήλικων γάμων στο Ισλάμ».