الحمد لله رب العالمين، وصلى الله وسلم على نبينا محمد وعلى آله وأصحابه أجمعين، أما بعد
Ο Ιμάμης Ίμπν ουλ Τζάουζι, στο έργο του «Σάιντ αλ Χάτιρ» (28η ενότητα), αναφέρεται σε δύο από τα ισχυρότερα θεμέλια ενός επιτυχημένου γάμου, τη βαθιά αγάπη και την ενασχόληση του καθενός με τη διόρθωση του εαυτού του. Γράφει χαρακτηριστικά:
«Η υπερβολική αγάπη κάνει τον άνθρωπο τόσο τυφλό, ώστε να μη βλέπει τις ελλείψεις και τα ελαττώματα εκείνου που αγαπά. Και όποιος ασχολείται με τα δικά του ελαττώματα, δεν βρίσκει χρόνο να αναζητεί τα ελαττώματα των άλλων».
Όταν η αγάπη μεταξύ των συζύγων διαθέτει ένταση, δύναμη και ποιότητα, δημιουργεί χώρο για επιείκεια και κατανόηση. Ο ένας δεν παρατηρεί διαρκώς τις αδυναμίες του άλλου, ούτε μεγεθύνει κάθε παράλειψη και κάθε ατέλεια του χαρακτήρα του. Δεν σημαίνει ότι παύει να βλέπει τα προβλήματα ή ότι δικαιολογεί κάθε λανθασμένη συμπεριφορά, αλλά ότι δεν επιτρέπει στα επιμέρους ελαττώματα να επισκιάσουν την αξία του ανθρώπου που αγαπά. Αυτή η στάση ενισχύει την ανθεκτικότητα του γάμου και βοηθά το ζευγάρι να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες με υπομονή, κατανόηση και καλή διάθεση.
Όταν αντίθετα η αγάπη αποδυναμώνεται, τα ελαττώματα του άλλου αρχίζουν να φαίνονται μεγαλύτερα από όσο πραγματικά είναι. Ο ένας στέκεται διαρκώς στα λάθη, στις παραλείψεις και στις συμπεριφορές του άλλου, μέχρι που ακόμη και το παραμικρό μπορεί να μετατραπεί σε αιτία έντασης και διαφωνίας. Το πρόβλημα τότε δεν βρίσκεται πάντοτε στο μέγεθος του λάθους, αλλά στον τρόπο με τον οποίο το βλέπει μια καρδιά από την οποία έχει υποχωρήσει η στοργή και η επιείκεια.
Παράλληλα όταν ο καθένας στρέφεται στα δικά του λάθη, προσπαθεί να τα διορθώσει και εργάζεται για τη βελτίωση του χαρακτήρα του, δεν του απομένει χρόνος ούτε διάθεση να καταγράφει συνεχώς τα ελαττώματα του/της συζύγου. Η αυτοκριτική τον κάνει ταπεινότερο, δικαιότερο και περισσότερο επιεική, διότι όποιος γνωρίζει καλά τις δικές του αδυναμίες δυσκολεύεται να υπερηφανευτεί απέναντι στις αδυναμίες του άλλου.
Έτσι, η αγάπη καλύπτει τις ατέλειες του αγαπημένου προσώπου, ενώ η ειλικρινής αυτοκριτική εμποδίζει τον άνθρωπο να ασχολείται αδιάκοπα με αυτές. Όταν τα δύο αυτά στοιχεία συνυπάρχουν ο γάμος δεν γίνεται πεδίο αλληλοκατηγορίας, αλλά χώρος αμοιβαίας βελτίωσης, συγχώρεσης και ουσιαστικής συντροφικότητας.