الحمد لله رب العالمين، وصلى الله وسلم على نبينا محمد وعلى آله وأصحابه أجمعين، أما بعد
Πώς φτάνει ο άνθρωπος στο σημείο να βλέπει την αλήθεια, αλλά να αρνείται να την αποδεχτεί; Πώς μια καρδιά που κάποτε είχε πίστη και καθοδήγηση μπορεί σταδιακά να ασθενήσει, να σκληρύνει και να απομακρυνθεί από τον δρόμο του Αλλάχ; Πότε επέρχεται η τιμωρία της σφράγισης της καρδιάς και ποιος είναι ο δρόμος της θεραπείας και της επιστροφής;
Μια σύντομη μελέτη βασισμένη στο Κοράνι, στη Σούννα και στην κατανόηση των Σάλαφ, εξετάζοντας τα αίτια της πνευματικής τύφλωσης, την αλαζονεία, τον εγωισμό, τις αμαρτίες, τις παράνομες επιθυμίες και την εγκατάλειψη των θρησκευτικών υποχρεώσεων.
Θα αναλύσουμε πώς αυτές οι συμπεριφορές επηρεάζουν σταδιακά την καρδιά του ανθρώπου, πώς μπορεί να οδηγήσουν στη στέρηση της θεϊκής καθοδήγησης και πώς ο άνθρωπος μπορεί να θεραπεύσει την πνευματική ασθένεια μέσα από την ειλικρινή μετάνοια, την υπακοή και την επιστροφή στον Αλλάχ.
Πολλές φορές στις συζητήσεις μου με αρνητές της αλήθειας του Ισλάμ, μιας θρησκείας η οποία παρέχει αποδείξεις για την αλήθεια της, τόσο θεολογικές όσο και ιστορικές, παρατηρώ λοιπόν, σε αυτά τα 20 χρόνια ιεραποστολής (ντάουα), ότι το ζήτημα της αποδοχής της αλήθειας δεν έγκειται τόσο στο γεγονός ότι το άτομο δεν πείθεται, όσο στην εκούσια εμμονή του να μην θέλει να αποδεχτεί την αλήθεια που βλέπει μπροστά στα μάτια του. Βασική αιτία είναι η διαφθορά που έχει υποστεί η καρδιά του και οι αρρώστιες που μπορεί να κουβαλά, όπως η αλαζονεία και ο εγωισμός και όχι τόσο η αδυναμία να αναγνωρίσει αυτό που βλέπει ως αλήθεια.
Αναζήτησα την αιτία στο Κοράνι, στη Σούννα και στις διδασκαλίες των Ουλεμά και παρατήρησα ότι ο άνθρωπος που δεν θέλει να ακολουθήσει την αλήθεια υποφέρει από τύφλωση της καρδιάς (πνευματικά) και όχι από κάποια τύφλωση των ματιών. Ένιωσα πολύ έντονα το άγια του Υψίστου όπου τονίζει:
«Πράγματι, δεν τυφλώθηκαν τα μάτια τους, αλλά οι καρδιές τους τυφλώθηκαν που βρίσκονται στα στήθη» {Κοράνι 22:46}
Δεν είναι ότι δεν βλέπουν, είναι ότι δεν θέλουν να καταλάβουν με κύριες αιτίες τον εγωισμό, την εμμονή στην αμαρτία ή στην πλάνη και την αλαζονεία.
Η αρρώστια αυτή που αναπτύσσεται πνευματικά, όμοια όπως αναπτύσσεται μια σωματική αρρώστια, δεν εμφανίζεται μόνο σε εκείνον που δεν θέλει να αποδεχτεί την αλήθεια ενώ τη γνωρίζει. Μπορεί επίσης να αναπτυχθεί στην καρδιά ενός ανθρώπου που έχει πίστη και ανάλογες πράξεις υπακοής, αλλά αμελεί τη φροντίδα της καρδιάς του, τη συντήρηση και την καθαριότητα της. Όπως ακριβώς ένα υγιές σώμα αν αφεθεί και υποστεί καταχρήσεις, θα αρρωστήσει και θα πονέσει ως συνέπεια, έτσι και η καρδιά μπορεί να αρρωστήσει. Γι’ αυτό ακόμη και ο πιστός οφείλει να φροντίζει την καρδιά του και να είναι επιμελής ειδάλλως θα υποστεί ζημιά και ο ίδιος.
Όμως τι οδηγεί σε αυτήν την ασθένεια με αποτέλεσμα κάποιος να μην αποδέχεται την αλήθεια, ενώ τη βλέπει καθαρά μπροστά του; Η απάντηση συνήθως βρίσκεται στην κατάσταση του ίδιου του ανθρώπου, χαρακτηριστικά που θα εξετάσουμε παρακάτω ιν σαα Αλλάχ.
Συνειδητή παρέκκλιση
Ο Ύψιστος λέει:
«Και όταν εκείνοι παρέκκλιναν, ο Αλλάχ έκανε τις καρδιές τους να παρεκκλίνουν. Και ο Αλλάχ δεν καθοδηγεί τον λαό των ανυπάκουων» {Κοράνι 61:5}
Όταν εκείνοι πρώτα παρέκκλιναν, η τιμωρία τους ήταν να μείνουν τυφλωμένοι (πνευματικά). Την αλήθεια τη γνώριζαν πολύ καλά, παρ’ όλα αυτά επέλεξαν να απομακρυνθούν, με αποτέλεσμα να σφραγιστούν οι καρδιές τους και να μην είναι σε θέση να καθοδηγηθούν και να την κατανοήσουν. Ο Ιμπν Καθίρ στο ταφσίρ του προσθέτει ότι ο Αλλάχ άφησε στις καρδιές τους την αμφιβολία και τη σύγχυση και τους στέρησε τη βοήθεια (της καθοδήγησης).
Τους αδίκησε ο Ύψιστος; Φυσικά και όχι διότι αυτή η τιμωρία δεν αποτελεί αδικία απέναντι στους δούλους Του, αλλά συνέπεια της δικής τους στάσης αφού οι ίδιοι έκλεισαν την πόρτα της καθοδήγησης ενώ την είχαν γνωρίσει.
Ο άνθρωπος μπορεί να τιμωρηθεί με την απομάκρυνση της καρδιάς του από την καθοδήγηση επειδή προηγουμένως επέλεξε να απομακρυνθεί από την αλήθεια. Επομένως, η σφράγιση της καρδιάς δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως αδικία του Υψίστου. Στο εδάφιο περιγράφεται ως δίκαιη ανταπόδοση σε μία προϋπάρχουσα, συνειδητή παρέκκλιση.
Αλαζονεία
Ένα άλλο χαρακτηριστικό του ατόμου που δεν θέλει να αποδεχτεί την αλήθεια, ενώ τη βλέπει, είναι αυτό της αλαζονείας. Πολλοί την έχουν δίχως να το παραδέχονται όσον αφορά την αποδοχή της αλήθειας.
Ο Ύψιστος έχει υποσχεθεί σε κάθε αλαζόνα ότι θα τον τυφλώσει απέναντι στην αλήθεια κάνοντας την καρδιά του τυφλή.
«Θα απομακρύνω τα σημάδια Μου (δεν θα κατανοούν τα εδάφια Μου) από εκείνους που είναι αλαζονικοί στη γη χωρίς κανένα δικαίωμα. Ακόμα κι αν δουν κάθε σημάδι (αλήθειας) πάλι δε θα πιστέψουν σ’ αυτό και αν δουν τον δρόμο της καθοδήγησης, δε θα τον ακολουθήσουν, αλλά αν δουν τον δρόμο της πλάνης θα τον ακολουθήσουν ως τον δρόμο τους. Αυτό επειδή διέψευδαν τα σημάδια Μας και ήταν αδιάφοροι γι’ αυτά» {Κοράνι 7:146}
Εδώ προσδιορίζει έναν από τους βασικότερους λόγους της πνευματικής τύφλωσης, το κίμπρ (الكبر), δηλαδή την αλαζονεία και την υπεροψία απέναντι στην αλήθεια. Ο Ιμάμ ασΣάαντί στο ταφσίρ του εξηγεί ότι ο Αλλάχ στερεί από αυτούς τους ανθρώπους τη δυνατότητα να ωφεληθούν από τα σημάδια Του, εξαιτίας της αλαζονικής συμπεριφοράς τους απέναντι στην αλήθεια και σε εκείνους που τη διαδίδουν. Η κατάσταση αυτή μπορεί να φτάσει στο σημείο όπου ο άνθρωπος να θεωρεί το κακό καλό και το καλό κακό, όπως συμβαίνει στις μέρες μας.
Ο αρνητής της αλήθειας, ενώ τη βλέπει μπροστά του, μπορεί να σου πει «εγώ δεν είμαι αλαζόνας». Όμως πώς ορίζεται η αλαζονεία; Ο Προφήτης صلى الله عليه وسلم είπε: «Η αλαζονεία είναι η απόρριψη της αλήθειας και η περιφρόνηση των ανθρώπων». {Μούσλιμ, νο. 91}
Η αλαζονεία δεν περιορίζεται στο να νιώθει ο άνθρωπος τον εαυτό του ανώτερο από τους υπόλοιπους. Περιλαμβάνει και την απόρριψη της αλήθειας εξαιτίας της υπεροψίας του. Μπορεί για παράδειγμα κάποιος να αναγνωρίζει ότι ένα επιχείρημα είναι σωστό, αλλά να αρνείται να το αποδεχτεί επειδή συγκρούεται με τις επιθυμίες, τις πεποιθήσεις, το κύρος ή την προσωπική του εικόνα. Εδώ το πρόβλημα δεν είναι απαραίτητα η αδυναμία κατανόησης. Είναι η απροθυμία υποταγής στην αλήθεια. Αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους, σύμφωνα με το εδάφιο, ο άνθρωπος μπορεί να στερηθεί τη διορατικότητα της καρδιάς και την πνευματική καθοδήγηση, βιώνοντας την τύφλωση της καρδιάς ως πνευματική τιμωρία.
Αμαρτίες που συσσωρεύτηκαν και αφέθηκαν
Εδώ η τύφλωση σχετίζεται με τον τρόπο ζωής του ανθρώπου. Μπορεί κάποιος να έχει ακόμη πίστη και να αποδέχεται την αλήθεια του Ισλάμ, αλλά να έχει συσσωρεύσει αμαρτήματα ή να επιμένει σε συγκεκριμένο αμάρτημα ή αμαρτίες, με αποτέλεσμα τη σταδιακή εξασθένηση της πίστης που μπορεί να φτάσει μέχρι και στην τύφλωση της καρδιάς.
Αυτό το σημείο είναι ιδιαίτερα σημαντικό και ο αναγνώστης θέλω να δώσει προσοχή. Μέσα από τις περιπτώσεις αδελφών μας με τις οποίες έχω έρθει αντιμέτωπος όπου οι ίδιοι νιώθουν αμφιβολίες, αστάθεια και πισωγυρίσματα σχετικά με ζητήματα της θρησκείας τους, έχω παρατηρήσει ότι αυτά οφείλονται κατά κύριο λόγο σε αμαρτήματα από τα οποία δεν έχουν απαλλαγεί, συχνά σε αμαρτήματα που έχουν πάρει τη μορφή εθισμού και παθών. Είθε ο Αλλάχ να μας ευσπλαχνιστεί και να δώσει διέξοδο σε όποιον υποφέρει από αυτήν τη δοκιμασία.
Ο Ύψιστος λέει:
«Όχι! Αντίθετα, όσα συνήθιζαν να διαπράττουν σκέπασαν τις καρδιές τους». {Κοράνι 83:14}
Η λέξη ραν (رَانَ) περιγράφει την πνευματική «σκουριά», το κάλυμμα πιο σωστά που δημιουργείται στην καρδιά από τις αμαρτίες.
Ο Προφήτης صلى الله عليه وسلم είπε: «Όταν ο δούλος διαπράξει μία αμαρτία, εμφανίζεται στην καρδιά του ένα μαύρο σημάδι». Στη συνέχεια εξήγησε ότι εάν εγκαταλείψει την αμαρτία, ζητήσει συγχώρεση και μετανοήσει, η καρδιά του καθαρίζεται. Εάν όμως επιστρέψει στην αμαρτία, το σημάδι αυξάνεται, μέχρι που καλύπτει την καρδιά. {Τιρμιδί, 3334 και Ιμπν Μάτζα, 4244}
Ο Ιμάμ Ιμπν Καθίρ στο ταφσίρ του παραθέτει τη θέση του Ιμάμ Χάσαν αλ-Μπάσρι, ο οποίος εξήγησε λέγοντας: «Είναι η μία αμαρτία πάνω στην άλλη, μέχρι που η καρδιά τυφλώνεται και πεθαίνει».
Δεν πρόκειται αναγκαστικά για μία ξαφνική αλλαγή. Ο άνθρωπος μπορεί να εισέρχεται σταδιακά σε μία κατάσταση κατά την οποία οι αμαρτίες παύουν να τον προβληματίζουν, η μετάνοια αναβάλλεται και η καρδιά καταλήγει να χάνει την ευαισθησία της απέναντι στην υπενθύμιση και στη νουθεσία.
Οφείλουμε να καταλάβουμε ότι η αμαρτία δεν είναι πάντοτε μόνο μία μεμονωμένη πράξη ανυπακοής. Μπορεί να γίνει αιτία για περισσότερη ανυπακοή, εάν ο άνθρωπος επιμένει σε αυτήν χωρίς μετάνοια. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε μουσουλμάνος που αμαρτάνει έχει σφραγισμένη καρδιά. Ο κίνδυνος βρίσκεται στην επίμονη, αμετανόητη νοοτροπία που καταλήγει σε συσσώρευση αμαρτιών.
Πειρασμοί και παράνομες επιθυμίες. Πώς επηρεάζουν σταδιακά το κριτήριο του ανθρώπου
Το χαντίθ του Προφήτη που ακολουθεί είναι σημαντικό, διότι από αυτό πληροφορούμαστε μια άσχημη συνέπεια των πειρασμών και των παράνομων επιθυμιών όταν γίνονται πράξη.
Ο Προφήτης صلى الله عليه وسلم είπε: «Οι δοκιμασίες και οι πειρασμοί παρουσιάζονται στις καρδιές, η μία μετά την άλλη, όπως πλέκεται ένα ψαθί, καλάμι προς καλάμι η κλωστή προς κλωστή». Ο Προφήτης εξήγησε ότι η καρδιά που δέχεται και αφομοιώνει αυτούς τους πειρασμούς (παράνομες επιθυμίες) αποκτά ένα μαύρο σημάδι, ενώ εκείνη που τους απορρίπτει αποκτά ένα λευκό σημάδι. Στο τέλος περιγράφει δύο καταστάσεις της καρδιάς. Η μία διατηρεί την καθαρότητα της, ενώ η άλλη γίνεται σκοτεινή και ανεστραμμένη με αποτέλεσμα, όπως λέει: «Δεν αναγνωρίζει το καλό ούτε αποδοκιμάζει το κακό, παρά μόνο σύμφωνα με όσα έχει απορροφήσει από τις επιθυμίες της». {Μούσλιμ, νο. 144}
Το χαντίθ εξηγεί κάτι πιο ουσιαστικό από την απλή διάπραξη αμαρτιών. Ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει σε ένα σημείο όπου δεν αξιολογεί πλέον την αλήθεια με βάση την αποκάλυψη, αλλά με βάση όσα επιθυμεί η καρδιά του. Επομένως παρατηρούμε ότι οι επιθυμίες δεν επηρεάζουν μόνο τη συμπεριφορά του. Μπορούν να επηρεάσουν και την ίδια την κρίση του για το τι είναι σωστό και τι λανθασμένο. Εδώ μιλάμε για μια συμφορά στην πνευματική κατάσταση του ατόμου και ζητάμε από τον Ύψιστο να μας ελεήσει και να μας προστατέψει.
Η εγκατάλειψη των θρησκευτικών υποχρεώσεων
Δεν είναι όμως μόνο η διάπραξη αμαρτιών και παρανομιών αιτία για την οποία μια καρδιά τυφλώνεται (πνευματικά). Είναι επίσης η απομάκρυνση από τις πράξεις λατρείας και τις θρησκευτικές υποχρεώσεις.
Ο Ύψιστος λέει:
«Μα δεν έφθασε πια ο καιρός για τους πιστούς ώστε οι καρδιές τους να ταπεινωθούν με την ενθύμηση του Αλλάχ και με την Αλήθεια (το Κοράνι) που (τους) έχει αποκαλυφθεί; (έτσι ώστε) να μη μοιάσουν μ’ εκείνους που τους δόθηκαν παλαιότερα οι γραφές (Τοράχ, Ευαγγέλιο), που πολύς καιρός πέρασε πάνω τους και σκλήρυναν οι καρδιές τους. Κι ανάμεσα τους πολλοί είναι διεφθαρμένοι και ανυπάκουοι» {Κοράνι 57:16}
Οι Ουλεμά εξηγούν σχετικά με αυτό το εδάφιο ότι η καρδιά χρειάζεται διαρκή υπενθύμιση μέσω της αποκάλυψης και ότι η παρατεταμένη αμέλεια αποτελεί αιτία για τη σκλήρυνση της καρδιάς.
Ο Προφήτης صلى الله عليه وسلم προειδοποίησε συγκεκριμένα για την εγκατάλειψη της προσευχής της Παρασκευής, λέγοντας: «Ας σταματήσουν ορισμένοι άνθρωποι να εγκαταλείπουν τις προσευχές της Παρασκευής, διαφορετικά ο Αλλάχ θα σφραγίσει τις καρδιές τους και έπειτα θα ανήκουν στους αμελείς» {Μούσλιμ, νο. 865}
Πότε προκύπτει η τιμωρία της σφράγισης της καρδιάς;
Εδώ πρέπει να ξεχωρίσουμε τη συνηθισμένη πνευματική ασθένεια από τη σφράγιση που αποτελεί τιμωρία.
Διαβάζουμε στο Κοράνι:
«Ο Αλλάχ σφράγισε τις καρδιές τους και την ακοή τους και στα μάτια τους υπάρχει κάλυμμα». {Κοράνι 2:7}
Διαβάζουμε επίσης:
«Αντίθετα, ο Αλλάχ τις σφράγισε εξαιτίας της απιστίας τους» {Κοράνι 4:155}
Δηλαδή η σφράγιση όπως εξηγεί και ο Σέηχ Ιμπν Ουθαημήν στην επεξήγηση του, αναφέρεται ως συνέπεια της απιστίας τους. Δεν παρουσιάζεται ως μια φυσική αδυναμία της καρδιάς τους.
Ποιοι υπόκεινται σε αυτή τη τιμωρία; Με βάση τα σχετικά εδάφια, οι χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι εκείνοι που απορρίπτουν συνειδητά την αλήθεια αφού τη γνωρίσουν, οι αλαζόνες απέναντι στον Αλλάχ και στην αποκάλυψη Του, εκείνοι που επιμένουν στην απιστία και στην υποκρισία και εκείνοι που ακολουθούν την πλάνη, αρνούνται την καθοδήγηση και επιμένουν στην ανυπακοή χωρίς μετάνοια. Αυτές είναι οι βασικές κατηγορίες ατόμων.
Ο Ιμάμ ασΣάαντί, στην επεξήγηση του για το 2:26 εξηγεί ότι η σφράγιση της καρδιάς αφορά όσους με επιμονή εξέρχονται από την υπακοή στον Αλλάχ και εναντιώνονται στους Προφήτες και Αποστόλους Του. Επισημαίνει επίσης ότι ο όρος φισκ (παραβατικότητα) χρησιμοποιείται άλλοτε για παράβαση που βγάζει τον άνθρωπο από την πίστη και άλλοτε για αμαρτωλή συμπεριφορά που δεν λειτουργεί ως ακυρωτικό της πίστης. Αυτή η διάκριση είναι απαραίτητη γιατί δεν μπορούμε να θεωρούμε ότι κάθε αμαρτωλός ή κάθε άνθρωπος που δυσκολεύεται να δεχθεί ένα επιχείρημα έχει ήδη σφραγισμένη καρδιά. Ούτε μπορούμε να διαγνώσουμε με βεβαιότητα την εσωτερική κατάσταση ενός συγκεκριμένου ανθρώπου.
Η τιμωρία της σφράγισης της καρδιάς είναι στη βούληση του Αλλάχ και δεν αδικεί κανέναν
Πρέπει να προσθέσουμε μία θεολογική διευκρίνιση σύμφωνα με την Ισλαμική Ορθοδοξία (Άχλου Σούννα).
Ο άνθρωπος διαθέτει βούληση και είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του. Παράλληλα, η τελική καθοδήγηση και η δυνατότητα να εγκατασταθεί η πίστη στην καρδιά είναι υπό τη βούληση του Αλλάχ.
Ο Ύψιστος αναφέρει:
«Πράγματι, εσύ δεν καθοδηγείς όποιον αγαπάς, αλλά ο Αλλάχ καθοδηγεί όποιον επιθυμεί». {Κοράνι 28:56}
Ο Ιμάμ ασΣάαντί διακρίνει εδώ την καθοδήγηση μέσω της εξήγησης και της υπόδειξης της αλήθειας από την καθοδήγηση ως δώρο και επιτυχία (ταουφίκ), η οποία ανήκει αποκλειστικά στον Αλλάχ. Επομένως δεν εννοούμε ότι ο άνθρωπος καθοδηγεί μόνος του την καρδιά του και ο Αλλάχ απλώς παρακολουθεί τις επιλογές του. Ο Αλλάχ καθοδηγεί και αφήνει στην πλάνη σύμφωνα με τη γνώση, τη σοφία και τη δικαιοσύνη Του. Η σφράγιση της καρδιάς, που έχει ως αποτέλεσμα την ανικανότητα του ατόμου να δει την αλήθεια, αποτελεί πραγματική θεϊκή πράξη, ενώ ο άνθρωπος φέρει ευθύνη για την εκούσια απόρριψη της αλήθειας αυτής.
Μπορεί μια τυφλωμένη και σφραγισμένη καρδιά να καθοδηγηθεί;
Η απάντηση είναι ναι. Όσο ζει ο άνθρωπος οφείλει να επιστρέψει και να μην απελπιστεί από την ευσπλαχνία του Υψίστου. Διότι ό,τι κι αν έχει κάνει, εάν έχει μετανοήσει πραγματικά, τότε υπάρχει επιστροφή, έλεος και σωτηρία. Ο Παντοδύναμος λέει:
«Πες: Ω δούλοι Μου που υπερβάλατε αδικώντας τους εαυτούς σας (με αμαρτίες), μην απελπίζεστε από το έλεος του Αλλάχ». {Κοράνι 39:53}
Το εδάφιο καλεί ακόμη και εκείνους που έχουν διαπράξει μεγάλες αμαρτίες να επιστρέψουν στον Αλλάχ με ειλικρινή μετάνοια.
Ο Σέηχ Ιμπν Μπαζ αναλύοντας τη θεραπεία της σκληρότητας της καρδιάς (δηλαδή την κατάσταση του ατόμου που έχει αμελήσει τη θρησκεία του, διαπράττοντας απαγορευμένες πράξεις), υπογραμμίζει την επιστροφή στο Κοράνι, τον στοχασμό των νοημάτων του σύμφωνα με τη Σούννα, το δίκρ (ενθύμηση), την προσευχή, την εγκατάλειψη των αμαρτιών και την ειλικρινή μετάνοια.
Ο Προφήτης صلى الله عليه وسلم συνήθιζε να προσεύχεται λέγοντας:
«Ω Εσύ που μεταστρέφεις τις καρδιές, στερέωσε την καρδιά μου στη θρησκεία Σου». {Τιρμιδί, 2140}
Η μετάνοια είναι πραγματική και δίνει τη δυνατότητα επιστροφής. Αυτό όμως δεν αναιρεί τις αυστηρές προειδοποιήσεις του Υψίστου για τις καρδιές που μπορεί να σφραγιστούν ως τιμωρία.
Οι βηματισμοί προς την καταστροφή
Με βάση όλα αυτά, διαμορφώνεται μία συγκεκριμένη αλληλουχία. Η αλήθεια παρουσιάζεται στον άνθρωπο μέσα από τα σημάδια, τις αποδείξεις και την υπενθύμιση. Έπειτα ο άνθρωπος επιλέγει να την απορρίψει εξαιτίας της αλαζονείας, του εγωισμού, των επιθυμιών, του πείσματος και της ανυπακοής. Ακόμη και το άτομο που έχει πίστη μπορεί να υποστεί μια πτώση εξαιτίας της επίμονης απομάκρυνσης, των αμαρτιών, των αμφιβολιών και της αμέλειας του, με αποτέλεσμα να νοσήσει η καρδιά του. Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι η τιμωρία της στέρησης της καθοδήγησης με την πλάνη και τη σφράγιση της καρδιάς.
Ο Ιμπν Κάγιεμ στο έργο του Ιγάθα αλ-Λάχφαν, στο κεφάλαιο για τα σημάδια της ασθένειας και της υγείας της καρδιάς, αναφέρει ένα βασικό γνώρισμα της πνευματικής ασθένειας. Λέει ότι ο άνθρωπος μπορεί να έχει φτάσει στο σημείο να μη συνειδητοποιεί καν ότι η καρδιά του είναι άρρωστη, επειδή δεν αισθάνεται πνευματικό πόνο για την αμαρτία ούτε για την άγνοια του απέναντι στην αλήθεια. Συνεπώς το πιο επικίνδυνο στάδιο δεν είναι απλώς να αμαρτάνει ο άνθρωπος, αλλά να φτάσει στο σημείο να μη βλέπει πλέον την ανάγκη να μετανοήσει.
Εδώ επιστρέφουμε στο αρχικό κορανικό εδάφιο (22:46) με το οποίο ξεκινήσαμε.
«Πράγματι, δεν τυφλώθηκαν τα μάτια τους, αλλά οι καρδιές τους τυφλώθηκαν που βρίσκονται στα στήθη»
Η μεγαλύτερη απώλεια δεν είναι να στερηθεί ο άνθρωπος την όραση των ματιών του, αλλά να στερηθεί την ικανότητα της καρδιάς να αναγνωρίζει την αλήθεια και να ωφελείται από αυτήν.
Γι’ αυτό και ο Προφήτης صلى الله عليه وسلم, παρά την πίστη και τη βεβαιότητα του, παρακαλούσε τον Αλλάχ να στερεώσει την καρδιά του στη θρησκεία Του. Και αυτό το έκανε για να μας διδάξει ότι η καθοδήγηση δεν είναι κάτι που πρέπει να θεωρείται δεδομένο, αλλά μία ευλογία που ο πιστός οφείλει διαρκώς να προστατεύει και να ζητά από τον Αλλάχ.
Ζητάμε από τον Ύψιστο να μας στερεώσει στη θρησκεία Του, να μας χαρίσει σταθερότητα και υπομονή και να μας προστατέψει από τις πλάνες και τις ασθένειες της καρδιάς.
Στο σημείο αυτό θα ήθελα να συστήσω θερμά σε όλους τους αναγνώστες τη μελέτη «Πνευματική αφύπνιση σύμφωνα με το Κοράνι και τη Σούννα».
Το βιβλιαράκι αυτό λειτουργεί συμπληρωματικά προς την παρούσα μελέτη, καθώς εξετάζει την πνευματική κατάσταση του ανθρώπου, τα αίτια που οδηγούν στην ασθένεια της καρδιάς και κυρίως, τους τρόπους με τους οποίους ο πιστός μπορεί να αφυπνιστεί πνευματικά, να θεραπεύσει την καρδιά του και να ενισχύσει τη σχέση του με τον Αλλάχ.
Κατεβάστε το βιβλιαράκι σε μορφή PDF αρχείο εδώ