Άχμαντ Μ.Ελντίν
بـسـم الله والحـمـد لله والـصلاة والـسـلام عــلى رسـول الله، وبـعـد
Ο Ύψιστος λέει:
ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا رَّجُلًا فِيهِ شُرَكَاءُ مُتَشَاكِسُونَ وَرَجُلًا سَلَمًا لِّرَجُلٍ هَلْ يَسْتَوِيَانِ مَثَلًا ۚ الْحَمْدُ لِلَّهِ ۚ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُونَ
«Ο Αλλάχ θέτει ένα παράδειγμα: ένας άνδρας (υπηρέτης) που ανήκει σε πολλούς συνεταίρους (αφεντικά – κύριοι) που διαφωνούν, κι ένας (άλλος) άνδρας (υπηρέτης) που ανήκει ολοκληρωτικά σ’ ένα (μόνο) κύριο: Μήπως αυτοί οι δύο (υπηρέτες) όταν συγκριθούν είναι όμοιοι; Όλη η δόξα ανήκει στον Αλλάχ, όμως οι περισσότεροι δεν καταλαβαίνουν» {Κοράνι 39:29}
Ο Ιμάμ Ίμπν ουλ Κάγιεμ σχολιάζει:
«Ο Αλλάχ μας δίνει ένα παράδειγμα για τον μονοθεϊστή και τον πολυθεϊστή. Ο πολυθεϊστής (ειδωλολάτρης η παγανιστής) περιγράφεται ως υπηρέτης που ανήκει σε πολλούς κυρίους (αφεντικά). Οφείλει να τους υπηρετήσει όλους, όμως δεν είναι σε θέση να το κάνει διότι είναι αδύνατον να τους ευχαριστήσει όλους. Ο πιστός όμως, ο μονοθεϊστής, που λατρεύει έναν και μόνο Θεό τον Δημιουργό, παρομοιάζεται με τον υπηρέτη που ανήκει σε ένα και μόνο κύριο (αφεντικό). Αυτός ο υπηρέτης γνωρίζει καλά αυτόν που υπηρετεί και γνωρίζει τον τρόπο να ευχαριστήσει τον αφέντη του. Γνωρίζει τι θέλει από αυτόν ο αφέντης του και είναι ασφαλής από τα πολλά αφεντικά τα οποία διαγωνίζονται και εναντιώνονται μεταξύ τους.
Ο υπηρέτης που ανήκει σε ένα και μόνο κύριο είναι συγκεντρωμένος στα καθήκοντα του, τα οποία είναι συγκεκριμένα και έχουν συνέπεια, είναι αφοσιωμένος σε ένα πρόσωπο, με αποτέλεσμα ο κύριος του είναι ένα ευχαριστημένος και ευσπλαχνικός μαζί του.
Ο Αλλάχ ο Ύψιστος μας ρωτά: Πως είναι δυνατόν αυτοί οι δυο υπηρέτες να είναι όμοιοι μεταξύ τους; Όταν ένας υπηρέτης υπηρετεί έναν κύριο (αφέντη) και είναι ολοκληρωτικά αφοσιωμένος σε αυτόν, τότε θα δεχτεί προστασία, γενναιοδωρία, ευσπλαχνία και πολλές άλλες ωφέλειες από αυτόν τον κύριο. Ο υπηρέτης όμως που ανήκει σε πολλούς, συνεχώς θα βρίσκεται σε σύγχυση και η προσπάθεια του να υπηρετήσει τους πολλούς κυρίους του δεν θα έχει αντίκρισμα.»
وصلى الله وسلم وبارك على نبينا محمد
{Ίμπν ουλ Κάγιεμ, Αμθάλ φιλ Κουρ’άν αλ Καρίμ, σελ. 103}