الحمد لله رب العالمين، وصلى الله وسلم على نبينا محمد وعلى آله وأصحابه أجمعين، أما بعد
Στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, παρατηρείται ένας αυξανόμενος αριθμός ατόμων που αυτοανακηρύσσονται «αγωνιστές», «δικαστές» και «πολεμιστές» για διάφορα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα. Συχνά, βλέπουμε ανθρώπους να μπαίνουν στη διαδικασία να εκφράζουν την οργή τους, να κατακρίνουν άλλους ή να διαγωνίζονται ποιος θα έχει την πιο «δυναμική» γνώμη ή το πιο «επικριτικό» σχόλιο. Όμως, κατά πόσο αυτές οι πράξεις ωφελούν πραγματικά αυτούς για τους οποίους γίνονται και ποια είναι η ουσία πίσω από αυτήν τη συμπεριφορά;
Οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης προσφέρουν ένα χώρο όπου ο καθένας μπορεί να εκφράσει την άποψή του, να “υποστηρίξει” μια αιτία και να αναμετρηθεί με άλλους. Αυτό, βέβαια, δεν είναι απαραίτητα κακό. Η ενημέρωση, η ευαισθητοποίηση και η ανταλλαγή απόψεων αποτελούν ουσιαστικά εργαλεία σε πολλές περιπτώσεις. Ωστόσο, όταν ο σκοπός αυτής της διαδικασίας μετατοπίζεται από την ουσιαστική βοήθεια προς τους άλλους στο να ικανοποιηθεί ο προσωπικός εγωισμός ή να “κερδίσει” κάποιος στο διαγωνισμό των αντιδράσεων και των σχολίων, τότε χάνεται η ουσία του ακτιβισμού.
Πολλοί από αυτούς που εκφράζουν έντονα συναισθήματα μέσω των αναρτήσεών τους το κάνουν κυρίως για να εκτονωθούν, να ανακουφιστούν από τον προσωπικό τους θυμό ή να ικανοποιήσουν την ανάγκη τους για κοινωνική αποδοχή. Σε αυτήν την περίπτωση, όμως, δεν βοηθούν πραγματικά τους ανθρώπους που βρίσκονται σε δύσκολες καταστάσεις, όπως οι κάτοικοι της Γάζας ή άλλες πληγείσες κοινότητες από τα αδέλφια μας στο Ισλάμ (είθε ο Αλλάχ ο Ύψιστος να τους προστατεύει) .
Ένας βασικός προβληματισμός που πρέπει να προκύψει είναι το πώς μπορούμε να συμβάλλουμε πραγματικά και ουσιαστικά στη βελτίωση των καταστάσεων που μας ανησυχούν. Η προσφορά μέσω σχολίων στα κοινωνικά δίκτυα ή η συμμετοχή σε λεκτικές διαμάχες έχει ελάχιστο ή μηδενικό αντίκτυπο στους ανθρώπους που ζουν μέσα στη σύγκρουση και την καταπίεση.
Αντί να φανταζόμαστε τους εαυτούς μας ως «ήρωες» της δικαιοσύνης ή ως «δικαστές» που αξιολογούν τις πράξεις και τις απόψεις των άλλων, θα πρέπει να θυμηθούμε ότι το κέντρο της δράσης μας πρέπει να είναι η τάκουα (θεοσέβεια). Η πραγματική συμβολή σε μια κοινωνική ή ανθρωπιστική κρίση δεν βρίσκεται τόσο στα σχόλια και τις αντιδράσεις, αλλά στις πράξεις, την υποστήριξη και τη διαρκή προσευχή για όσους υποφέρουν από τα αδέλφια και τις αδελφές μας.
Παράδειγμα η ντουά (επίκληση). Η προσευχή, όταν γίνεται με ειλικρίνεια και πίστη, είναι μια ισχυρή μορφή συνεισφοράς που μπορεί να έχει βαθιά επίδραση. Η πνευματική μας αφοσίωση και η υπομονετική συμπεριφορά και ελπίδα στον Αλλάχ τον Ύψιστο για την ανακούφιση των πληγέντων μπορεί να είναι πολύ πιο ουσιαστική από οποιαδήποτε δημόσια διαμαρτυρία ή ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
وَاسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَالصَّلَاةِ ۚ وَإِنَّهَا لَكَبِيرَةٌ إِلَّا عَلَى الْخَاشِعِينَ
«Αναζητήστε βοήθεια με υπομονή και προσευχή. Είναι πραγματικά δύσκολο, εκτός γι’ αυτούς που είναι ταπεινοί» {Κοράνι 2:45}
Ο σύγχρονος ακτιβισμός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αν και μπορεί να προσφέρει πρόσκαιρη ικανοποίηση, είναι συχνά μια ψευδαίσθηση πραγματικής προσφοράς. Οι άνθρωποι που υποφέρουν από κρίσεις, όπως οι κάτοικοι της Γάζας, χρειάζονται κάτι πιο ουσιαστικό: υλική βοήθεια, ηθική υποστήριξη, και πάνω απ’ όλα, πνευματική ενίσχυση μέσω ντουά. Μια ντουά που βγαίνει από τα βάθη της καρδίας.
اللهم انصر إخواننا المستضعفين في فلسطين، اللهم احفظهم بحفظك، واكفهم شر أعدائهم، اللهم اجعل لهم من كل همٍ فرجًا، ومن كل ضيقٍ مخرجًا، اللهم داو جرحاهم، وارحم شهداءهم، وثبِّت أقدامهم على الحق، وانصرهم على من عاداهم.
“Ω Αλλάχ, στήριξε τους αδελφούς μας που έχουν καταπιεστεί στην Παλαιστίνη. Ω Αλλάχ, προστάτεψέ τους με την προστασία Σου και φύλαξέ τους από το κακό των εχθρών τους. Ω Αλλάχ, φέρε τους ανακούφιση από κάθε στενοχώρια και βρες τους διέξοδο από κάθε δυσκολία. Ω Αλλάχ, θεράπευσε τους τραυματισμένους τους, ελέησε τους μάρτυρές τους, σταθεροποίησέ τους πάνω στην αλήθεια και δώσε τους νίκη εναντίον αυτών που τους επιτίθενται.”