الحمد لله رب العالمين، وصلى الله وسلم على نبينا محمد وعلى آله وأصحابه أجمعين، أما بعد
Η πίστη στο Ισλάμ δεν είναι μια απλή λεκτική δήλωση, ούτε περιορίζεται μόνο σε ατομικές λατρείες και τυπικά καθήκοντα. Είναι μια ολοκληρωμένη στάση ζωής, η οποία διαμορφώνει τις σχέσεις μεταξύ των πιστών πάνω σε θεμέλια αδελφοσύνης, ειλικρίνειας και αγάπης. Η πίστη αντικατοπτρίζεται στις πράξεις και στις προθέσεις, και ένα από τα πιο βαθιά κριτήριά της, όπως μας το όρισε ο ίδιος ο Προφήτης Μουχάμαντ (صلى الله عليه وسلم), είναι να αγαπάμε για τον αδελφό/αδελφή μας ό,τι αγαπάμε και για τον εαυτό μας.
Αναφέρεται από τον Αμπού Χάμζα Άνας Ίμπν Μάλικ (είθε ο Αλλάχ να είναι ευχαριστημένος μαζί του) ότι ο Προφήτης (صلى الله عليه وسلم) είπε:
«Κανείς από εσάς δεν πιστεύει πραγματικά, μέχρι να αγαπήσει για τον αδερφό του ό,τι αγαπά για τον εαυτό του.» {Μπουχάρι, 13 – Μούσλιμ, 45}
Ο Ιμάμης Ιμπν Ράτζαμπ εξηγεί:
«Όλοι οι πιστοί πρέπει να αγαπούν για τα αδέλφια τους ό,τι αγαπούν για τον εαυτό τους και να απεχθάνονται γι’ αυτούς ό,τι απεχθάνονται για τον εαυτό τους. Έτσι, αν κάποιος διαπιστώσει ένα ελάττωμα (σε θέματα πίστεως/θρησκείας) του πιστού αδερφού του, τότε πρέπει να προσπαθήσει να τον διορθώσει (με καλοσύνη και ευγένεια). Μερικοί από τους ευσεβείς προκάτοχους (Σάλαφ) συνήθιζαν να λένε: «Οι άνθρωποι που αγαπούν πραγματικά για χάρη του Αλλάχ, παρατηρούν τους άλλους με το φως [καθοδήγηση] του Αλλάχ, δείχνουν συμπόνια σε εκείνον που διαπράττει παρακοή, απεχθάνονται τις πράξεις του ενώ δείχνουν έλεος προς τον ίδιο, ώστε να τον νουθετήσουν, αποτρέποντάς τον από τις πράξεις [παρακοής]. Δείχνουν ενσυναίσθηση προς τους πιστούς, επιδιώκοντας για τα σώματά τους να μη δοκιμάσουν ποτέ τη Φωτιά [της Κόλασης].» {Τζάμι’ αλ Ουλούμ, 332}
Σε αυτήν την ρήση θα μπορούσαμε να συμπεριλάβουμε και τους μη Μουσουλμάνους; Η Ιμάμης αν-Νάουαουι αναφέρεται σε αυτό λέγοντας ότι το χαντίθ περιλαμβάνει τον Μουσουλμάνο και τον μη Μουσουλμάνο. Ο πιστός πρέπει να αγαπά για τον μη Μουσουλμάνο, αυτό που αγαπά και για τον εαυτό του, δηλαδή να εισέλθει στο Ισλάμ. Όπως ακριβώς αγαπά για τον αδερφό του τον Μουσουλμάνο να παραμείνει σταθερός στο Ισλάμ. Για τον λόγο αυτό συνιστάται να προσεύχεται κάποιος για την καθοδήγηση και την σωτηρία της ψυχής του μη Μουσουλμάνου. {από το ‘σαρχ Ματν αλ Αρμπάιν αν Ναουαουίγια’ α τόμος, σελ.49-50}
Η διδασκαλία αυτή δεν περιορίζεται μόνο στον ενάρετο δεσμό μεταξύ των πιστών, αλλά αντανακλά και τη βαθιά επιθυμία του Μουσουλμάνου να δει κάθε άνθρωπο να καθοδηγείται στο φως της αλήθειας και να διασώζεται την Ημέρα της Κρίσης. Όπως ο ευσεβής πιστός νοιάζεται να μη γευτεί ο αδελφός του την Κόλαση, έτσι επιθυμεί και για τον μη Μουσουλμάνο να τον σώσει ο Ύψιστος από την πλάνη μέσω της καθοδήγησης. Αυτή είναι η αυθεντική αγάπη, που έχει ρίζα στη συμπόνια και την επιδίωξη του καλού για χάρη του Αλλάχ.
Η αληθινή αγάπη για χάρη του Αλλάχ δεν είναι θεωρητική ούτε επιφανειακή. Είναι πράξη συνείδησης και ευθύνης, που μεταφράζεται σε νουθεσία, συμπόνια, υπομονή και ειλικρινή επιθυμία να δούμε τους αδελφούς μας και τους συνανθρώπους μας να σώζονται και να οδηγούνται στο φως του Παντοδύναμου. Όποιος αγαπά τον άλλον, φροντίζει για τη θρησκεία του, πονά για τις αμαρτίες του, τον συμβουλεύει με σοφία και τον προστατεύει με έλεος.
Αυτός είναι ο τρόπος των ειλικρινών πιστών και των προγόνων μας (Σάλαφ) που προηγήθηκαν στην αρετή και στην αλήθεια.