الحمد لله رب العالمين، وصلى الله وسلم على نبينا محمد وعلى آله وأصحابه أجمعين، أما بعد
Ερώτηση
«Ορισμένες φορές μπορεί να κάνουμε κάποια πράξη λατρείας νομίζοντας πως είναι μόνο για τον Αλλάχ, αλλά μετά συνειδητοποιουμε πως αν κάποιος μας επαινέσει γιαυτό, μας αρέσει… Ωστόσο, στην αρχη της πραξης, δεν είχαμε καμία πρόθεση να το κάνουμε για να κερδίσουμε τον θαυμασμό κανενός αλλά νιώθουμε ότι τα κοπλιμέντα δηλητήριαζουν το ιχλάς μας. Και άλλες φορές περιμένουμε να ακούσουμε καλά λόγια για κάτι που έχουμε κάνει, παρόλο που δεν το κάναμε για να ακούσουμε καλά λόγια, το κάναμε για να ευχαριστήσουμε τον Αλλάχ. Όλα αυτά, πέφτουν στην κατηγορία της ριγιά/σιρκ ασγαρ; και αν όχι, μειώνουν το ατζρ που θα έχουμε από τον Αλλαχ;»
Απάντηση
Από την ίδια την ερώτηση διαφαίνεται η ειλικρίνεια του ατόμου και η έντονη ανησυχία του για το ιχλάς, πράγμα που αποτελεί καλό σημείο, είθε ο Αλλάχ να τον ευλογεί σε αυτή τη ζωή και στην επόμενη
Πολλοί ειλικρινείς πιστοί ταλαιπωριούνται από ένα σημαντικό ερώτημα που έχει να κάνει με την εγκυρότητα του Ταουχίντ. Κάνουμε μια πράξη λατρείας μόνο για τον Αλλάχ, όμως όταν αργότερα ακούμε επαίνους, νιώθουμε μια εσωτερική ευχαρίστηση. Άλλες φορές πιάνουμε τον εαυτό μας να περιμένει ένα καλό λόγο, παρότι η πράξη έγινε αρχικά αποκλειστικά για τον Αλλάχ. Τότε γεννιέται ο φόβος, μήπως αυτό είναι ριγιά και μήπως καταστρέφεται το ιχλάς.
Οι Ουλεμά αναφέρουν ξεκάθαρα οτι αν η πράξη ξεκίνησε με ειλικρινή πρόθεση για χάρη του Αλλάχ και ο έπαινος ή η ευχαρίστηση ήρθε μετά, αυτό δεν θεωρείται σιρκ ασγάρ και δεν ακυρώνει την πράξη ούτε μειώνει την ανταμοιβή. Ο Προφήτης Μουχάμαντ صلى الله عليه وسلم, όταν ρωτήθηκε για τον άνθρωπο που κάνει ενα καλό έργο και μετά οι άνθρωποι τον επαινούν, απάντησε ότι αυτό είναι μια μορφή πρόωρης χαρμόσυνης είδησης του πιστού σε αυτή τη ζωή, μια μικρή παρηγοριά. (Σέηχ Ίμπν Μπάζ)
Το χαντίθ είναι αυθεντικό και καταγεγραμμένο στη συλλογή του Ιμάμ Μούσλιμ (νο.2642). Ο Αμπού Δάρ رضي الله عنه ανέφερε ότι ρωτήθηκε ο Απόστολος του Αλλάχ صلى الله عليه وسلم: «Ποια είναι η γνώμη σου για τον άνθρωπο που κάνει καλές πράξεις και οι άνθρωποι τον επαινούν για αυτές;» Εκείνος απάντησε: «Αυτό είναι χαρμόσυνη είδηση για τον πιστό (την οποία λαμβάνει σε αυτή την επίγεια ζωή)».
Το πρόβλημα αρχίζει όταν ο έπαινος γίνεται εσωτερικός στόχος, όταν ο άνθρωπος κάνει την πράξη για να φανεί, όταν τη βελτιώνει για τα μάτια των ανθρώπων, όταν απογοητεύεται αν δεν τον επαινέσουν. Όταν ψάχνεται στον καλό λόγο των ανθρώπων περισσότερο αποτι ψάχνεται στην ευχαρίστηση του Υψίστου. Εκεί πράγματι εισέρχεται το ριγιά (μικρό σίρκ) και τότε η ανταμοιβή μειώνεται ή ακυρώνεται, ανάλογα με το πόσο βαθιά «μπλέχτηκε» η πρόθεση, είθε ο Αλλάχ να μας φυλάει.
Όμως το ότι κάποιος φοβάται για το ιχλάς του (ειλικρίνεια), ελέγχει την καρδιά του, νιώθει ενόχληση για αυτούς τους λογισμούς και παλεύει εναντίον τους, αυτό είναι σημάδι ζωντανής πίστης και όχι υποκρισίας. Τα αδέλφια μας όμως να προσέχουν διότι οι ψίθυροι αυτοί συχνά είναι από τον σατανά, με στόχο να κουράσει τον πιστό και να τον απομακρύνει από τα ενάρετα έργα με το πρόσχημα ότι δήθεν επιδεικνύεται. Η λύση δεν είναι να σταματήσει τις καλές πράξεις, αλλά να συνεχίσει με ειλικρίνεια για χάρη του Αλλάχ, να ανανεώνει την πρόθεση και να ζητά από τον Αλλάχ ειλικρίνεια και σταθερότητα.
Από τις πιο σημαντικές επικλήσεις (ντουά) είναι,
للَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ أَنْ أُشْرِكَ بِكَ وَأَنَا أَعْلَمُ، وَأَسْتَغْفِرُكَ لِمَا لا أَعْلَمُ.
Προφέρεται στα αραβικά: Αλλάχουμμά ιννί αούδου μπικά αν ουσρίκα μπικά ουα ανά ά‘λαμ, ουα ασταγφιρούκα λιμά λα ά‘λαμ – Μεταφ: «Ω Αλλάχ, ζητώ καταφύγιο σε Εσένα από το να συνεταιρίσω κάτι με Εσένα ενώ το γνωρίζω, και ζητώ συγχώρεση για αυτό που δεν γνωρίζω». {άνταμπ αλ μουφραντ, σαχίχ νο.716}
Δείτε επίσης:
Η ύπουλη μορφή πολυθεϊσμού που πρέπει να προσέχει ο πιστός – دخول الرياء على العبادة