الحمد لله رب العالمين، وصلى الله وسلم على نبينا محمد وعلى آله وأصحابه أجمعين، أما بعد
Ο Σέηχ Σάλιχ αλ Φαουζάν ρωτήθηκε:
«Βλέπουμε κάποιους ντουάτ να έχουν στραφεί στη μέθοδο της αφήγησης ιστοριών, ενώ άλλοι στην επεξήγηση της ακίντα, στη διδασκαλία της και στο να την κάνουν κατανοητή στους ανθρώπους. Ποια είναι η σωστή μέθοδος και ποια είναι καλύτερη και ωφελιμότερη για τους νέους;»
Ο Σέηχ απαντά:
الطريقة الثانية وهي شرح العقيدة وبيانها للناس
«Η δεύτερη μέθοδος, δηλαδή η επεξήγηση της ακίντα και η αποσαφήνιση της στους ανθρώπους.»
Συνεχίζει:
أما القصص فيدخله الكذب… وما القصص ما يثبت العقيدة في النفس ويبينها، إنما هو من المسليات
«Όσο για τις ιστορίες, εισέρχεται σε αυτές το ψεύδος… Οι ιστορίες δεν είναι αυτό που θεμελιώνει την ακίντα στην ψυχή και την αποσαφηνίζει, αλλά είναι από τα μέσα ψυχαγωγίας.»
Αναφερόμενος στους παραδοσιακούς αφηγητές (ιστοριών), τους λεγόμενους κουσάς:
والقصاص معروفون في الإسلام كان العلماء قديما يمنعونهم ويكرهونهم، لأنهم يأتون بأكاذيب وبأشياء بزعمهم أنها مؤثرة
«Οι αφηγητές είναι γνωστοί στην ισλαμική παράδοση. Οι λόγιοι παλαιότερα τούς εμπόδιζαν και τους αποδοκίμαζαν, διότι έφερναν ψεύδη και πράγματα για τα οποία ισχυρίζονταν ότι ασκούν επίδραση (στους ανθρώπους).»
Και κάνει την εξαίρεση
أما القصص الذي ذكره الله في القرآن أو القصص الذي في السنة الصحيحة فلا بأس بذكره… تبدأ بالتوحيد أولا، تعلمهم العقيدة، ثم تذكر لهم من قصص القرآن والسنة الصحيحة ما يثبت الإيمان في قلوبهم
«Όσο για τις ιστορίες που ανέφερε ο Αλλάχ στο Κοράνι ή τις ιστορίες που υπάρχουν στην αυθεντική Σούννα, δεν υπάρχει πρόβλημα να αναφέρονται… Ξεκινάς πρώτα με το Ταουχίντ, τους διδάσκεις την ακίντα και έπειτα τους αναφέρεις από τις ιστορίες του Κορανίου και της αυθεντικής Σούννα ό,τι θεμελιώνει την πίστη στις καρδιές τους.»