الحمد لله رب العالمين، وصلى الله وسلم على نبينا محمد وعلى آله وأصحابه أجمعين، أما بعد
Οι δοκιμασίες, οι συμφορές και οι φυσικές καταστροφές αποτελούν μέρος της επίγειας ζωής. Για τον πιστό Μουσουλμάνο όμως ο πόνος και οι δυσκολίες δεν είναι απαραίτητα σημάδια της οργής του Αλλάχ. Αντιθέτως μέσα από αυτές τις δοκιμασίες μπορεί να κρύβεται το έλεος και η μεγάλη ανταμοιβή Του. Η Προφητική παράδοση (Σούννα) μας διδάσκει αυτή την πραγματικότητα.
Ο Προφήτης Μουχάμαντ صلى الله عليه و سلم είπε:
أُمَّتِي هَذِهِ أُمَّةٌ مَرْحُومَةٌ لَيْسَ عَلَيْهَا عَذَابٌ فِي الآخِرَةِ عَذَابُهَا فِي الدُّنْيَا الْفِتَنُ وَالزَّلاَزِلُ وَالْقَتْلُ
«Αυτή η Ούμμα μου (Μουσουλμάνοι) θα δεχτεί έλεος. Δεν πρόκειται να έχει τιμωρία μετά θάνατον, όμως η τιμωρία της στην επίγεια ζωή θα είναι δοκιμασίες, σεισμοί και σκοτωμοί. {Άμπου Νταούντ, νο.4278}
Δίχως καμία αμφιβολία πρόκειται για ευλογία και έλεος. Ο πιστός Μουσουλμάνος/ανα θα βιώσει σε αυτήν την επίγεια ζωή δοκιμασίες κάθε είδους, πόνο, συμφορές και τραγωδίες όπως σκοτωμούς από σεισμούς και γενικότερα από καταστροφές. Όμως η Ούμμα έχει υπόσχεση ότι δεν θα λάβει τιμωρία μετά θάνατον, που σημαίνει είσοδο στον παράδεισο.
Ο Προφήτης صلى الله عليه و سلم είπε:
الشُّهَدَاءُ خَمْسَةٌ الْمَطْعُونُ، وَالْمَبْطُونُ، وَالْغَرِقُ وَصَاحِبُ الْهَدْمِ، وَالشَّهِيدُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ”
«Πέντε άτομα θεωρούνται μάρτυρες: Αυτοί που πεθαίνουν από πανώλη/λοιμό, κοιλιακή/στομαχική ασθένεια, πνιγμός η κατάρρευση κτιρίου και οι μάρτυρες που αγωνίστηκαν για χάρη του Αλλάχ {Μπουχάρι, νο.2829}
Πράγματι πρόκειται για ευσπλαχνία και έλεος και η σπουδαιότερη παρηγοριά του πιστού και ολόκληρης της Ούμμα
Ο Απόστολος του Αλλάχ صلى الله عليه وسلم συνήθιζε να λέει ως επίκληση:
اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْهَدْمِ وَأَعُوذُ بِكَ مِنَ التَّرَدِّي وَأَعُوذُ بِكَ مِنَ الْغَرَقِ وَالْحَرَقِ وَالْهَرَمِ وَأَعُوذُ بِكَ أَنْ يَتَخَبَّطَنِي الشَّيْطَانُ عِنْدَ الْمَوْتِ وَأَعُوذُ بِكَ أَنْ أَمُوتَ فِي سَبِيلِكَ مُدْبِرًا وَأَعُوذُ بِكَ أَنْ أَمُوتَ لَدِيغًا
Η ντουά προφέρεται: «Αλλαχούμα ίνι αούδουμπικα μίναλ χάντμ, ουα αούδουμπικα μίνατ-ταράντιι, ουα αούδουμπικα μίναλ γάρακι, ουαλ χάρακι, ουαλ χάραμ, ουα αούδουμπικα αν γιαταχαμπ-μπάτανι ασ-σαητάν ίν-νταλ μάουτ, ουα αούδουμπικα αν αμούτα φι σαμπίλικα μουντμπιραν, ουα αούδουμπικα αν αμούτα λαντίγαν»
Η μετάφραση της ντουά: «Ω Αλλάχ ζητώ καταφύγιο σε Εσένα από το να γκρεμιστεί το σπίτι μου και να πέσει πάνω μου. Ζητώ καταφύγιο σε Εσένα από το να πέσω στο κενό. Ζητώ καταφύγιο σε Εσένα από το να πνιγώ, να καώ και από τα γηρατειά που εξασθενούν. Ζητώ καταφύγιο σε Εσένα από τον σατανά που βλάπτει κατά την ώρα του θανάτου. Ζητώ καταφύγιο σε Εσένα από το να πεθάνω στην υποχώρηση (όταν αγωνίζομαι για χάρη Σου) και ζητώ καταφύγιο σε Εσένα από το τσίμπημα των δηλητηριωδών ζωυφίων» {Άμπου Νταούντ, νο.1552}
Ο πιστός γνωρίζει ότι η επίγεια ζωή είναι προσωρινή ενω η πραγματική και αιώνια ζωή βρίσκεται μετά τον θάνατο. Γι’ αυτό ακόμη και στις μεγαλύτερες συμφορές δεν χάνει την ελπίδα του στο έλεος του Αλλάχ. Παράλληλα ζητά από Εκείνον προστασία από κάθε κακό και συμφορά, ακολουθώντας το παράδειγμα του Προφήτη صلى الله عليه وسلم.
Είθε ο Αλλάχ να προστατεύει τους Μουσουλμάνους, να ελεεί όσους χάθηκαν στις καταστροφές, να δίνει υπομονή στους δοκιμαζόμενους και να μας χαρίσει καλό τέλος και την είσοδο στον Παράδεισο.