Ξεχνούν τον Αλλάχ στα εύκολα και εγκαταλείπουν την πίστη στις δυσκολίες – اذْكُرِ اللَّهَ فِي السَّرَّاءِ يَذْكُرْكَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فِي الضَّرَّاءِ

Άχμαντ Μ.Ελντίν – أحمد بن محيي الدين

الحمد لله رب العالمين، وصلى الله وسلم على نبينا محمد وعلى آله وأصحابه أجمعين، أما بعد

Ο Ίμπν Ράτζαμπ ανέφερε:

عن ابن رجب وَقَالَ رَجُلٌ لِأَبِي الدَّرْدَاءِ أَوْصِنِي فَقَالَ اذْكُرِ اللَّهَ فِي السَّرَّاءِ يَذْكُرْكَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فِي الضَّرَّاءِ وَعَنْهُ أَنَّهُ قَالَ ادْعُ اللَّهَ فِي يَوْمِ سَرَّائِكَ لَعَلَّهُ أَنْ يَسْتَجِيبَ لَكَ فِي يَوْمِ ضَرَّائِكَ

Ένας άνδρας είπε στον Άμπου Νταρντά, «συμβούλεψε με». Ο Άμπου Νταρντά είπε: «Να θυμάσαι τον Αλλάχ τον Ύψιστο όταν είσαι χαρούμενος και θα σε θυμηθεί όταν είσαι λυπημένος. Να επικαλείσαι τον Αλλάχ στις χαρούμενες ημέρες έτσι ώστε να σου απαντήσει κατά την διάρκεια των δύσκολων ημερών σου. {Τζάμι’ αλ Ουλούμ ουάλ Χίκαμ, νο. 19}

Μια παρόμοια ρήση από τον Προφήτη صلى الله عليه وسلم διαβάζεται:

تَعَرَّفْ إلَى اللَّهِ فِي الرَّخَاءِ يَعْرِفُك فِي الشِّدَّةِ

«Να αναγνωρίζεις τον Αλλάχ (τα δικαιώματα του) στις εύκολες στιγμές για να σε θυμάται στις δύσκολες στιγμές σου» {19ο χαντίθ, από τα 40 αχαντίθ του Νάουαουι}

Ο Αλλάμα, Σέιχ Σάλιχ αλ Φαουζάν, σχολιάζει την ρήση λέγοντας ότι ο πιστός οφείλει να είναι κοντά στον Αλλάχ σε όλες τις περιστάσεις και καταστάσεις της ζωής του. Όταν είναι γεμάτος από χαρά, πλούτο και θετικά συναισθήματα πρέπει να προσέχει να μην εγκαταλείπει τις υποχρεώσεις που έχει προς τον Κύριο του. Να τηρεί το νόμιμο και το επιτρεπτό και να μην χαλαρώνει λόγω των ευκολιών που του δόθηκαν.

Πολλές φορές η επάρκεια γεννάει το χαρακτηριστικό της αλαζονείας στην καρδιά του ανθρώπου και την ροπή προς την αμαρτία. Ο Ύψιστος λέει:

كَلَّا إِنَّ الْإِنسَانَ لَيَطْغَىٰ

أَن رَّآهُ اسْتَغْنَىٰ

«Κι  όμως ο  άνθρωπος ξεπερνά κάθε όριο (είναι παραβάτης), διότι βλέπει τον εαυτό του σαν αυτάρκη» {Κοράνι 96:6-7}

Όταν ο άνθρωπος σκέπτεται η νομίζει τον εαυτό του ως αυτάρκη, τότε ξεχνά τον Κύριο του και υποσυνείδητα νιώθει ότι δεν τον έχει ανάγκη. Όταν πέσει στην ανάγκη θυμάται πάλι τον Ύψιστο, όταν απαλλαγεί από την ανάγκη και το πρόβλημα τότε πάλι αδιαφορεί. Αυτό δηλώνει μια αδυναμία στο κομμάτι της πίστης και είναι απόδειξη για μια καρδιά η οποία είναι άρρωστη.

Όταν όμως ο πιστός στα εύκολα είναι υπάκουος, συνειδητοποιημένος, συγκρατημένος και θυμάται τον Κύριο του, τότε ο Αλλάχ θα τον προστατέψει και θα τον φυλάξει στις δυσκολίες του. Διότι οι ενάρετες πράξεις και το στοιχείο της υπακοής που επέδειξε στις ευκολίες και τις χαρές θα μεσολαβήσουν για να προστατευτεί στα δύσκολα και στα προβλήματα. Ο Ύψιστος περιγράφει τους κατοίκους του παραδείσου λέγοντας:

آخِذِينَ مَا آتَاهُمْ رَبُّهُمْ ۚ إِنَّهُمْ كَانُوا قَبْلَ ذَٰلِكَ مُحْسِنِينَ

كَانُوا قَلِيلًا مِّنَ اللَّيْلِ مَا يَهْجَعُونَ

وَبِالْأَسْحَارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ

«…απολαμβάνοντας, ότι τους έδωσε ο Κύριος τους, γιατί πριν απ’ αυτό έκαναν καλές πράξεις (στην επίγεια ζωή). Συνήθιζαν να κοιμούνται λίγο τη νύχτα, (αφού προσεύχονται). Και το τελευταίο μέρος της νύκτας πριν την αυγή παρακαλούν ζητώντας Συγχώρηση (από τον Αλλάχ). Και στις περιουσίες τους δίνουν (σκέπτονταν) το δικαίωμα του (πτωχού), εκείνου που ζητούσε (ελεημοσύνη), κι εκείνου που ντρέπεται να ζητιανεύσει.» {Κοράνι 51:16-19}

Ο Αλλάχ περιγράφει τους κατοίκους του παραδείσου τονίζοντας τις ενάρετες πράξεις της επίγειας ζωής τους. Έκαναν καλές και ενάρετες πράξεις (με προτεραιότητα πάντα το στοιχείο της ορθής πίστης) όπως προσευχή κατά την διάρκεια της νύχτας, συνεχόμενη επίκληση (ντουά) για συγχώρεση και ελεημοσύνη. Αυτά τα έκαναν στις καλές και χαρούμενες ημέρες τους γιαυτο και ο Αλλάχ τους το ανταποδίδει με καλό μεταθάνατον.

Ο Ύψιστος λέει για τον Προφήτη Ιωνά عليه السلام

فَلَوْلَا أَنَّهُ كَانَ مِنَ الْمُسَبِّحِينَ

لَلَبِثَ فِي بَطْنِهِ إِلَىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ

«Κι αν δεν (μετάνιωνε) δοξάζοντας (τον Αλλάχ), σίγουρα θα παρέμενε στην κοιλιά του (ψαριού) μέχρι την Ημέρα της Ανάστασης» {Κοράνι 37:143-144}

Ο Αλλάχ ο Ύψιστος προστάτευσε τον Προφήτη του εξαιτίας των καλών του πράξεων που έκανε προηγουμένως, με αποτέλεσμα, όταν βρέθηκε στη δύσκολη στιγμή (στη κοιλιά του κήτους), αυτό να λειτουργήσει υπέρ του.

Όσον αφορά τον άπιστο και τον υποκριτή, αναγνωρίζει και κατευθύνεται στον Δημιουργό μόνο στα δύσκολα. Λέει ο Παντοδύναμος:  

وَإِذَا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِي الْبَحْرِ ضَلَّ مَن تَدْعُونَ إِلَّا إِيَّاهُ ۖ فَلَمَّا نَجَّاكُمْ إِلَى الْبَرِّ أَعْرَضْتُمْ ۚ وَكَانَ الْإِنسَانُ كَفُورًا

«Κι αν σας πιάσει το κακό (ο κίνδυνος) στη θάλασσα, αυτούς που επικαλείστε  δεν μπορούν να σας σώσουν και χάνονται, εκτός απο Αυτόν (Αλλάχ). Όταν όμως σας σώσει (ο Αλλάχ) – (επαναφέροντας σας) στη στεριά, απομακρύνεστε απο Αυτόν. Πολύ αχάριστος είναι ο άνθρωπος» {Κοράνι 17:67}

Ο Αλλάχ ο Ύψιστος έχει περιγράψει αυτά τα άτομα στο εξής εδάφιο:

وَمِنَ النَّاسِ مَن يَعْبُدُ اللَّهَ عَلَىٰ حَرْفٍ ۖ فَإِنْ أَصَابَهُ خَيْرٌ اطْمَأَنَّ بِهِ ۖ وَإِنْ أَصَابَتْهُ فِتْنَةٌ انقَلَبَ عَلَىٰ وَجْهِهِ خَسِرَ الدُّنْيَا وَالْآخِرَةَ ۚ ذَٰلِكَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِينُ

«Κι από τους ανθρώπους υπάρχει εκείνος που λατρεύει τον Αλλάχ σε στενό περιθώριο (πίστη αναμειγμένη με αμφιβολία). Αν του συμβεί κανένα καλό, είναι ικανοποιημένος απ’ αυτό. Αν όμως του συμβεί κανένα κακό (ως δοκιμασία) γυρνά αλλού το πρόσωπο του (εγκαταλείπει την πίστη). Με αυτόν τον τρόπο, έχασε τη ζωή του επίγειου κόσμου και του άλλου κόσμου (μεταθάνατον). Αυτή είναι μια φανερή απώλεια» {Κοράνι 22:11}

Ο πιστός λατρεύει τον Αλλάχ, στα εύκολα και στα δύσκολα, κυρίως στα δύσκολα. Για την ακρίβεια η υπομονή στα δύσκολα είναι αυτή που του δίνει την ποιότητα και τον τίτλο του πιστού και του ενάρετου. 

Από την άλλη, δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν μόνο στα εύκολα και στις χαρές, ενώ όταν τα δύσκολα και οι στενοχώριες παρουσιαστούν τους βλέπεις να εγκαταλείπουν την πίστη τους η να αμφισβητούν για αυτήν.

Ο Αλλάχ ο Ύψιστος έχει περιγράψει αυτά τα άτομα στο εξής εδάφιο:

وَمِنَ النَّاسِ مَن يَعْبُدُ اللَّهَ عَلَىٰ حَرْفٍ ۖ فَإِنْ أَصَابَهُ خَيْرٌ اطْمَأَنَّ بِهِ ۖ وَإِنْ أَصَابَتْهُ فِتْنَةٌ انقَلَبَ عَلَىٰ وَجْهِهِ خَسِرَ الدُّنْيَا وَالْآخِرَةَ ۚ ذَٰلِكَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِينُ

«Κι από τους ανθρώπους υπάρχει εκείνος που λατρεύει τον Αλλάχ σε στενό περιθώριο (πίστη αναμειγμένη με αμφιβολία). Αν του συμβεί κανένα καλό, είναι ικανοποιημένος απ’ αυτό. Αν όμως του συμβεί κανένα κακό (ως δοκιμασία) γυρνά αλλού το πρόσωπο του (εγκαταλείπει την πίστη). Με αυτόν τον τρόπο, έχασε τη ζωή του επίγειου κόσμου και του άλλου κόσμου (μεταθάνατον). Αυτή είναι μια φανερή απώλεια» {Κοράνι 22:11}

Στην πραγματικότητα η πίστη ποτέ δεν στέριωσε σε αυτά τα άτομα διότι ακολουθούν το Ισλάμ σε στενά περιθώρια, σα να βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού, χωρίς καμία σταθερότητα και δυναμικότητα. Εάν όλα πάνε καλά στη ζωή τους είναι ευχαριστημένοι, νομίζοντας ότι αυτό λειτουργεί επαληθευτικά για το τι πιστεύουν, εάν όχι τότε ρίχνουν το φταίξιμο στη πίστη τους. Με αυτόν τον τρόπο καταλήγουν να απιστούν.

Από την άλλη, ο πιστός που έχει θεμέλια, και τα θεμέλια κτίζονται με γνώση και ανάλογες πράξεις, είναι σταθερός και ακλόνητος σα βράχος. Στα εύκολα και στα δύσκολα. Στα εύκολα και στις χαρές ευχαριστεί και είναι ευγνώμων προς τον Κύριο του, στα δύσκολα και στις συμφορές είναι υπομονετικός.

Θαρρείς ότι ο Παράδεισος είναι εύκολος; Ότι θα σου δοθεί η είσοδος επειδή απλά ξεστομίζεις ότι πιστεύεις; Έχεις την εντύπωση ότι δεν θα δοκιμαστείς με συμφορές, τραγωδίες και προβλήματα; Ο Ύψιστος λέει:

أَحَسِبَ النَّاسُ أَن يُتْرَكُوا أَن يَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لَا يُفْتَنُونَ

«Μήπως νομίζουν οι άνθρωποι ότι θα μείνουν ήσυχοι όταν λένε: «πιστεύουμε», κι ότι δεν θα δοκιμαστούν (για την πίστη τους);» {Κοράνι 29:2}

Ο κάθε ένας θα δοκιμαστεί και θα υποφέρει ανάλογα με την δυναμικότητα του χαρακτήρα του. Η ομάδα ανθρώπων που λάμβανε τις πιο σκληρές δοκιμασίες ήταν οι ίδιοι οι Προφήτες και οι Απόστολοι του Υψίστου. Είναι δυνατόν; Τα αγαπημένα πρόσωπα του Αλλάχ να δέχονται τραγωδίες και συμφορές; Ναι, διότι αυτοί είναι το παράδειγμα μας, οι διδάσκαλοι της υπομονής.

أَمْ حَسِبْتُمْ أَن تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَلَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ الَّذِينَ جَاهَدُوا مِنكُمْ وَيَعْلَمَ الصَّابِرِينَ

«Ή μήπως έχετε την αντίληψη ότι θα μπείτε στον Παράδεισο χωρίς να γίνει γνωστό (δοκιμασία) από τον Αλλάχ εκείνοι που αγωνίστηκαν σκληρά για το έργο Του, και παρέμειναν σταθεροί;» {Κοράνι 3:142}

Πως είναι δυνατόν να έχουμε την απαίτηση να πιστεύουμε σε κάτι μόνο όταν όλα γύρω μας είναι ρόδινα, χαρούμενα και βολικά; Με αυτόν τον τρόπο όλοι πιστεύουν, ηθικοί και ανήθικοι, διεφθαρμένοι και ενάρετοι. Ποια είναι η ουσία;

Δεν είναι άραγε γνωστό ότι για να πετύχεις κάτι στη ζωή σου, τον στόχο σου, χρειάζεσαι να κάνεις θυσίες σε πολλά επίπεδα; Και αν αυτό ισχύει για τα τιποτένια κέρδη της επίγειας ζωής μας, τότε τι ισχύει για το έπαθλο του Παραδείσου;

Τα προβλήματα, οι συμφορές και οι τραγωδίες εκπαιδεύουν τον άνθρωπο στο κομμάτι της υπομονής. Καταυτόν τον τρόπο η πίστη του τελειοποιείται και «αδειάζει» από τυχόν λάθη και αστοχίες.

Ο Ιμάμης Ίμπν Αλ Τζάουζι, ανέφερε:

«Βλέπεις πολλούς να απελπίζονται όταν χάνουν ένα αγαπητό πρόσωπο. Τους βλέπεις να απελπίζονται και να αμφιβάλλουν. Πράγματι, είδα με τα μάτια μου έναν ηλικιωμένο άνθρωπο ο οποιος συνήθιζε να προσφέρει τακτικά τις προσευχές στο Τζαμί στη συνάθροιση. Κάποια μέρα ο γιος του πέθανε και είπε: «δεν υπάρχει κανένας λόγος να επικαλούμαι στις προσευχές μου τον Αλλάχ μιας και δεν θα μου απαντήσει». Έπειτα είπε: «Ο Αλλάχ μας εγκατέλειψε». Ο Ίμπν αλ Τζάουζι συλλογίστηκε: «Συνειδητοποίησα ότι οι προσευχές του και οι ενάρετες πράξεις του ήταν απλώς μηχανικές κινήσεις, δεν ήταν βασισμένες στην πίστη (ιμαάν) και στη γνώση (ίλμ). Αυτοί είναι που λατρεύουν τον Αλλάχ σε στενά περιθώρια όπως λέει το εδάφιο του Αλλάχ» {Αθαμπαάτ Ίνταλ Μαμαάτ, σελ.11}

Αδέλφια μου και αδελφές μου στο Ισλάμ, ας είμαστε από αυτούς που λατρεύουν τον Αλλάχ στα δύσκολα και στα εύκολα, στα πολλά και στα λίγα. Ποτέ να μην χάνουμε το κουράγιο μας, όποιο και αν είναι το πρόβλημα και ποτέ να μην απελπιζόμαστε

Άχμαντ Μ.Ελντίν
Διπλωματούχος Ισλαμικής Θεολογίας
Τζαμί «Σάλαφ ους Σάλιχ» (Αρ Ραχμάν)
IslamForGreeks.org – AhmadEldin.blog

والحمد لله رب العالمين، وصلى الله وسلم على نبينا محمد وآله وصحبه

Ετικέτες: , , , , , , , , ,

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.