الحمد لله رب العالمين، وصلى الله وسلم على نبينا محمد وعلى آله وأصحابه أجمعين، أما بعد
Ορισμένοι στοχασμοί αγγίζουν βαθιά τις ανθρώπινες χορδές, ιδίως όταν μιλούν για πόνο, ελπίδα και συγχώρεση. Ωστόσο, ακόμη και οι πιο έντονες συγκινήσεις δεν αποτελούν εγγύηση Αλήθειας. Η πίστη, για να είναι λυτρωτική, δεν αρκεί να είναι ποιητική, πρέπει να είναι καθαρή και αυθεντική. Και η καθαρότητα στη θεολογία ονομάζεται Ταουχίντ: η απόλυτη Μοναδικότητα του Θεού, ο Οποίος είναι και ο Μόνος Άξιος λατρείας.
Η εστίαση σε αντικείμενα ή πρόσωπα που δήθεν προσφέρουν σωτηρία εκφράζει έναν συγκινησιακό λυρισμό, που ενδύει μια στρεβλή θεολογική θέση, ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος και μάλιστα υπέφερε για χάρη της σωτηρίας του ανθρώπου. Εδώ πρέπει να σταθούμε, γιατί αυτό δεν είναι η πίστη όλων όσοι αγαπούν τον Ιησού. Είναι η πίστη εκείνων που τον ταύτισαν με τον ίδιο τον Θεό, αφήνοντας κατά μέρος τον Ιησού όπως πραγματικά ήταν και όπως μιλούσε για τον εαυτό του.
Ο ευλογημένος Ιησούς, ο υιός της ευλογημένης παρθένου Μαρίας, δεν ήρθε να προσφέρει πληγές ως θεϊκή συγχώρεση, αλλά να οδηγήσει τον λαό του πίσω στην αγνότητα της πίστης. Ο ίδιος είπε, ακόμη και σύμφωνα με τα Χριστιανικά κείμενα, «Αυτή είναι η αιώνια ζωή: να γνωρίσουν Εσένα, τον μόνο αληθινό Θεό, και Εκείνον που απέστειλες, τον Ιησού Χριστό.» (Κατά Ιωάννην 17:3)
Ο Ιησούς διακρίνει ξεκάθαρα τον εαυτό του από τον Θεό. Δεν προσκαλεί να λατρέψουν τον ίδιο, αλλά Αυτόν που τον απέστειλε και μόνο Αυτόν.
Στο Ισλάμ αυτή είναι η αλήθεια που δεν αλλοιώθηκε. Ο Ιησούς عليه السلام είναι ο Μεσσίας, ο Λόγος του Θεού (με την έννοια ότι δημιουργήθηκε με Εντολή Θεού), ο Προφήτης Του, γεννημένος θαυματουργά χωρίς πατέρα, από την ευλογημένη Μαρία.
Η ιδέα πως «ο Θεός μάτωσε για εμάς» μπορεί να συγκινεί, αλλά δεν φανερώνει τη Μοναδικότητα του Θεού, δεν καταλήγει στην καθαρή αποκλειστική λατρεία Του, οδηγεί σε μορφή πολυθεϊσμού, παγανισμού και ειδωλολατρίας. Είναι αυτό ακριβώς που οι ίδιοι οι Προφήτες απέρριψαν σε όλη την ιστορία, την ανθρωποποίηση του Δημιουργού. Σύμφωνα με το Ισλάμ, ο Θεός είναι υπεράνω του να έχει σάρκα, αίμα και πληγές. Είναι ο Ύψιστος, ο Αιώνιος, ούτε γεννά ούτε γεννιέται και ουδείς είναι όμοιός Του (Κοράνι 112:1-4).
Αν οι πληγές και ο πόνος είναι η πηγή συγχώρεσης, τότε η συγχώρεση εξαρτάται από το αίμα, όχι από την Ευσπλαχνία του Θεού. Αν ο Θεός χρειάζεται να σταυρωθεί για να μας συγχωρήσει, τότε έπαψε να είναι Απόλυτος στη Δύναμη και στο Έλεος Του. Αυτό είναι βλασφημία και αδικία προς τον Ίδιο.
Η πραγματική αγάπη είναι η αναγνώριση της Μοναδικότητας του Δημιουργού, χωρίς συναισθηματικά πέπλα. Είναι να αναγνωρίσει ο άνθρωπος ότι ο Θεός δεν έχει ανάγκη να πεθάνει για να δείξει έλεος, ότι ο Θεός συγχωρεί με μία Του λέξη. Ο Ιησούς στο Ισλάμ λέει: «Λατρεύετε τον Αλλάχ (Θεό), τον Κύριό μου και τον Κύριό σας.» (Κοράνι 3:51)
Αυτή είναι η ουσία της Αλήθειας. Αυτή είναι η πρόσκληση όλων των Προφητών, να επιστρέψουμε στην καθαρή λατρεία του Ενός Θεού, δίχως εικόνες, δίχως αντικείμενα, δίχως μεσίτες, δίχως ανθρωπομορφισμούς και δίχως φιλοσοφικούς συναισθηματισμούς.