الحمد لله رب العالمين، وصلى الله وسلم على نبينا محمد وعلى آله وأصحابه أجمعين، أما بعد
Το Ταουχίντ (μονοθεισμός) αποτελεί τον πυρήνα της Ισλαμικής πίστης. Είναι η αποκλειστική απόδοση λατρείας, εξάρτησης, εμπιστοσύνης και αναζήτησης προστασίας στον Αλλάχ τον Ύψιστο. Κάθε τι που θίγει αυτή την αποκλειστικότητα, είτε φανερά είτε έμμεσα, αποτελεί παραβίαση του Ταουχίντ και εισέρχεται στο πεδίο του Σίρκ (παγανισμός, ειδωλολατρία, πολυθεϊσμός).
Ένα από τα πιο διαδεδομένα και ύπουλα είδη παραβίασης του Ταουχίντ είναι τα φυλαχτά. Αντικείμενα που φοριούνται, κρεμιούνται ή τοποθετούνται με την πεποίθηση ότι προστατεύουν από κακό, αρρώστια, φθόνο ή δοκιμασία. Η Σαρία όμως δεν εξετάζει μόνο την πράξη, αλλά και την πίστη και την πρόθεση που την συνοδεύει.
Το να φορά κάποιος φυλαχτό μπορεί να συνιστά είτε μεγάλο Σίρκ είτε μικρό Σίρκ, και αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από το τι πιστεύει γι’ αυτό το αντικείμενο. Αν πιστεύει ότι το ίδιο το αντικείμενο, από μόνο του, έχει δύναμη να προστατεύει και να αποτρέπει το κακό, τότε πρόκειται για μεγάλο Σίρκ, διότι έχει αποδοθεί σε δημιούργημα ιδιότητα που ανήκει αποκλειστικά στον Δημιουργό. Αν όμως πιστεύει ότι ο Αλλάχ προστατεύει μέσω αυτού του αντικειμένου, τότε πρόκειται για μικρό Σίρκ, διότι έχει επινοήσει ένα μέσο που ο Αλλάχ δεν έχει θεσπίσει ως αιτία προστασίας.
Σε αυτό το σημείο χρειάζεται σαφής διάκριση. Οι νόμιμοι τρόποι θεραπείας και προστασίας, όπως οι γιατροί, τα φάρμακα και οι αναγνωρισμένες αιτίες που ο Αλλάχ έχει θεσπίσει στον κόσμο, είναι επιτρεπτοί. Η χρήση τους δεν αναιρεί το Ταουχίντ, εφόσον η καρδιά παραμένει δεμένη με την πεποίθηση ότι ο Αλλάχ είναι Αυτός που θεραπεύει και προστατεύει στην ουσία. Αυτό που αναιρείται δεν είναι η ορθή αντιμετώπιση, αλλά τα ανυπόστατα και επινοημένα μέσα που δεν έχουν καμία θεμελίωση στις εντολές του Υψίστου.
Ο Αλλάχ ο Ύψιστος ξεκαθαρίζει αυτή την πραγματικότητα στο Κοράνι λέγοντας: «Πες, βλέπετε λοιπόν αυτούς που επικαλείστε αντί του Αλλάχ; Αν ο Αλλάχ επιθυμήσει μια βλάβη για εμένα, μπορούν να απομακρύνουν τη βλάβη Του;» {Κοράνι 39:38}.
Το εδάφιο αυτό καταρρίπτει κάθε μορφή εξάρτησης από μεσολαβητές, αντικείμενα και ψευδή μέσα προστασίας. Αν ο Αλλάχ θελήσει βλάβη για τον δούλο Του, κανείς και τίποτα δεν μπορεί να την αποτρέψει. Γι’ αυτό η λατρεία, η εμπιστοσύνη και η αναζήτηση προστασίας ανήκουν αποκλειστικά σε Αυτόν και σε κανέναν άλλον.
Η Σούννα επιβεβαιώνει αυτή τη θεμελιώδη αρχή με σαφή και αυστηρό τρόπο. Ο Προφήτης Μουχάμαντ صلى الله عليه وسلم είπε: «Όποιος κρεμά φυλαχτό, τότε έχει διαπράξει Σίρκ».
Το Σίρκ που διαπράττεται εδώ καθορίζεται από την πίστη και την πρόθεση του ατόμου. Όποιος αποδίδει ανεξάρτητη δύναμη στο φυλαχτό πέφτει στο μεγάλο Σίρκ. Όποιος το θεωρεί μέσο προστασίας (με την πνευματική, θρησκευτική, θεολογική έννοια) που δεν έχει ορίσει ο Αλλάχ πέφτει στο μικρό Σίρκ, διότι έχει αποδώσει στον Αλλάχ συνεταίρο στον καθορισμό των αιτιών.
Όσον αφορά τα φυλαχτά που περιέχουν Κορανικά χωρία ή ντουά, υπάρχει γνωστή διαφωνία μεταξύ των λογίων. Η ισχυρότερη και ασφαλέστερη άποψη, στηριγμένη σε αποδείξεις, είναι ότι παρότι δεν θεωρούνται απαραιτήτως Σίρκ, συνιστούν επινόηση και πρέπει να αποφεύγονται. Η Σούννα έχει ήδη καθορίσει πώς χρησιμοποιείται το Κοράνι και η ντουά, όχι ως αντικείμενα που κρεμιούνται, αλλά ως λόγος που απαγγέλλεται, κατανοείται και εφαρμόζεται.
Ο Προφήτης Μουχάμαντ صلى الله عليه وسلم διέταξε να κοπούν τα περιδέραια που κρεμούσαν οι πολυθεϊστές στις καμήλες τους για προστασία, καταργώντας έμπρακτα αυτή τη δεισιδαιμονική πρακτική. Επίσης είπε ότι τα παράνομα ξόρκια, τα φυλακτά και το τίουάλα αποτελούν πράξεις πολυθεϊσμού.
Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει και η ρήση: «Όποιος κρεμά κάτι (ως φυλαχτό), τότε εξαρτάται από αυτό». Αυτό αποτυπώνει μια ψυχολογική πραγματικότητα. Η καρδιά συνδέεται με αυτό που θεωρεί πηγή ασφάλειας. Όταν αυτή η σύνδεση μεταφέρεται από τον Αλλάχ σε αντικείμενα, τότε η δογματική του Ταουχίντ μολύνεται για το άτομο.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι μαθητές του Αμπντάλλαχ ιμπν Μασ’ούντ απεχθάνονταν κάθε είδος φυλακτού, είτε περιείχε Κορανικά χωρία είτε όχι. Αυτή η στάση δείχνει βαθιά κατανόηση του Ταουχίντ και κλείνει κάθε πόρτα που μπορεί να οδηγήσει σε πολυθεϊσμό.
Το Ισλάμ δεν ασκεί κριτική στην ανάγκη του ανθρώπου για προστασία και θεραπεία, αλλά την εκτροπή αυτής της ανάγκης προς ψεύτικα, επινοημένα και θεολογικά επικίνδυνα μέσα. Ο Αλλάχ είναι ο μόνος Προστάτης, ο μόνος Θεραπευτής και ο μόνος στον οποίο αξίζει απόλυτη εμπιστοσύνη. Κάθε πρακτική που αποσπά την καρδιά από αυτή την αλήθεια, όσο αθώα κι αν φαίνεται, αποτελεί απειλή για το Ταουχίντ.
Η καθαρότητα της πίστης δεν διασφαλίζεται με αντικείμενα, αλλά με γνώση, υπακοή και πλήρη εξάρτηση από τον Ύψιστο.